♦ Σταμάτης Κραουνάκης – η Λειτουργία των Πόλεων – 31 καινούργια τραγούδια – Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά):… – «δημιουργία, η μόνη αντίσταση» (αφίσα)
Το αξιοσημείωτο δε βρίσκεται στη διαφήμιση ενός καινούργιου δίσκου, στο συνθέτη, στους τραγουδιστές. Μόνο για το σλόγκαν που αποτελεί την κατακλείδα της διαφημιστικής αφίσας θέλουμε να μιλήσουμε. Γι’ αυτό το «μόνο», το τόσο αλαζονικό, τόσο υπεροπτικό, τόσο για φτύσιμο. Δε θέλουμε να μπούμε σε συζήτηση για το πόσο «δημιουργία» είναι τα πονήματα του εν λόγω κυρίου. Δεν κάνουμε καλλιτεχνική κριτική. Οταν όμως ο εν λόγω κύριος βγάζει το παντεσπάνι του, χρόνια τώρα, «δημιουργώντας» εκ του ασφαλούς σε χώρους που κατακλύζονται από την αστική τάξη, φτύνει κατάμουτρα μ’ αυτό το «μόνο» εκείνους που αντιστέκονται παίρνοντας μικρά ή μεγαλύτερα ρίσκα. Κατόπιν τούτου, ακολουθώντας το ελευθεριάζον στιλ του εν λόγω «δημιουργού», θα μπορούσε να του φωνάξει κάποιος: άντε και μπιπ! Κραουνάκη.
♦ Oλα στους μεγαλοεργοδότες – εργαζόμενοι και ασφαλιτικά ταμεία στην πυρά – σωματεία πουθενά – Συνέλευση εργαζομένων, ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ (πανό)
Τα αστικά ΜΜΕ δεν εστίασαν στο πανό. Κάτι λίγα μετέδωσαν γι’ αυτούς που το συνόδευαν και δέχτηκαν τις «περιποιήσεις» των ΜΑΤ έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ. Κάποιοι προχώρησαν και παραπέρα: ποιοι είναι αυτοί που τόλμησαν να συγκεντρωθούν έξω από το κτίριο, την ώρα που η ΕΣΗΕΑ γιόρταζε τα 100 της χρόνια και τη γιορτή τιμούσε ο πρωθυπουργός; Η ειρωνεία είναι πως αυτοί που συγκεντρώθηκαν ήταν εργαζόμενοι, άνεργοι και φοιτητές δημοσιογραφικών σχολών. Υποτίθεται, δηλαδή, ότι βρίσκονταν στο φυσικό τους χώρο. Στο σωματείο τους. Αυτό το τελευταίο «τους», όμως, πρέπει να μπαίνει εντός εισαγωγικών. Μπορεί οι «αριστερόστροφες» διοικήσεις των τελευταίων ετών να θόλωσαν κάπως τα πράγματα, όμως η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η ΕΣΗΕΑ ως μηχανισμός υπήρξε ανέκαθεν εργαλείο του συστήματος. Αυτή την πραγματικότητα υπενθύμισαν οι συγκεντρωμένοι που χάλασαν έστω και λίγο τη φιέστα. Το ότι σ’ αυτό το σωματείο συνυπάρχουν μεγαλοδημοσιογράφοι και μεροκαματιάρηδες της πένας και του πληκτρολόγιου, τσιράκια των εκδοτών και δημοσιογράφοι που προσπαθούν να διαφυλάξουν έναν πυρήνα προσωπικής αξιοπρέπειας, παπαγαλάκια και στοιχειωδώς αντικειμενικοί ρεπόρτερ, δεν αλλάζει το χαρακτήρα της ΕΣΗΕΑ. Εκείνοι που παίζουν συνδικαλιστικά και πολιτικά παιχνίδια θέλουν να το ξεχάσουμε αυτό, εμείς όμως οφείλουμε να το θυμόμαστε πάντα.
♦ Ο αγώνας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας συνεχίζεται… – Ούτε 52, ούτε κι 7, ποτέ την Κυριακή τα μαγαζιά ανοιχτά – Κυριακή 14 Δεκέμβρη – Απεργία στον κλάδο του εμπορίου – απεργιακή συγκέντρωση 11πμ Ερμού (Σύνταγμα) – Οχι άλλο βήμα πίσω στον εργασιακό μεσαίωνα! – Δεν δουλεύουμε – δεν ψωνίζουμε τις Κυριακές – Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια (αφίσα)
Επιμένουν οι εργαζόμενοι στο εμπόριο (ή μάλλον μια μερίδα από τους εργαζόμενους στο εμπόριο, γιατί μια άλλη μερίδα παραμένει αδρανής και φοβισμένη). Και ευτυχώς που επιμένουν, έστω και με μειοψηφική συμμετοχή. Γιατί αυτό το ζήτημα δεν πρέπει να ξεχαστεί. Δεν εξετάζουμε εδώ την τακτική του αγώνα. Εξετάζουμε το γεγονός της ύπαρξης του αγώνα. Εξετάζουμε την επιμονή που είναι από μόνη της παρήγορο σημάδι. Γιατί είναι πολλά αυτά για τα οποία η εργατική τάξη αγωνίστηκε, δεν νίκησε, και μετά επήλθε η λήθη και η προσαρμογή σε «ρεαλιστικούς» στόχους. Δηλαδή στο χρύσωμα της εκμετάλλευσης. Η επιμονή στον αρχικό στόχο, η συνεχής ανάδειξή του ως αίτημα, ανεξάρτητα από τις δυνατότητες που υπάρχουν για να κερδηθεί σε μια ορισμένη φάση, πρέπει ν’ αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του εργατικού κινήματος.
