♦ Revolution will not be televised – Κατάληψη ΑΣΚΤ (γκραφίτι)
Το γκραφίτι δεσπόζει σ’ έναν τοίχο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, απεικονίζοντας έναν τηλεοπτικό πύργο, με την επιγραφή CAPITALISM στον τελευταίο του όροφο, περικυκλωμένο από πλήθη διαδηλωτών. Βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει μια μεγάλη αλήθεια. Αλλά και για να μας προκαλέσει να σκεφτούμε πάνω στην κοινωνική λειτουργία της τέχνης. Της τέχνης που κυριαρχείται ολοένα και περισσότερο από τα αστικά πρότυπα και στον τομέα της δημιουργίας και στον τομέα της επικοινωνίας. Κι αυτή που εμφανίζεται ως καινοτόμα και εναλλακτική κλείνεται ολοένα και περισσότερο στο καβούκι του αυτισμού, επικοινωνώντας μόνο με τον εαυτό της και με κάποιους κύκλους «μυημένων», που συγκροτούν μια καινούργια ελίτ, η οποία αποστρέφεται τη λαϊκότητα και με περισσή ευκολία (όσο και αγραμματοσύνη) τη βαφτίζει «λαϊκισμό».
♦ Φάπες στους συμμαθητές που πάνε στις μπατσοσχολές – Α (σύνθημα έξω από σχολείο στη Νέα Σμύρνη)
Ν’ αγιάσει το χέρι σας, αν το κάνετε. Ισως έτσι να σφίξουν μερικοί κώλοι. Για σκεφτείτε πού καταντήσαμε. Πριν από μερικές δεκαετίες θεωρούνταν οικογενειακή ντροπή να πάνε τα παιδιά να γίνουν μπάτσοι και σήμερα έχουν γίνει περιζήτητες οι μπατσοσχολές. Εντάξει, η ανεργία, η ανέχεια, όλ’ αυτά, αλλά υπάρχει και η ταξική αξιοπρέπεια, υπάρχει και η κοινωνική αλληλεγγύη. Δεν γίνεται να σε σεβόμαστε, λόγω κοινωνικών δυσκολιών, «κατανοώντας» ότι αύριο θα μας δέρνεις.
♦ Εμείς στην ανεργία και εσείς μες στη χλιδή, τιμήστε το Τριφύλλι, τελειώνει η υπομονή (πανό των οργανωμένων οπαδών του Παναθηναϊκού, σε πρόσφατο παιχνίδι της ομάδας τους)
Για σιγά, ρε παιδιά, γιατί θα μας τρελάνετε. Ξεκινάτε από την ανεργία και την ανέχεια και δηλώνετε διατεθειμένοι να ανεχτείτε την ταξική διαφορά, φτάνει οι χρυσοπληρωμένες φίρμες να παίξουν καλή μπάλα; Αλλιώς θα τους δείρετε; Εντάξει, να τους απειλήσετε, ακόμα και να τους δείρετε (δεν μας πέφτει λόγος), όχι όμως στο όνομα της ανεργίας σας. Τι είδους διαστροφή είν’ αυτή;
u Αν τις κάψεις, δε θα τους χρωστάς… (σύνθημα στα Εξάρχεια)
Αν πρόκειται για χιούμορ, πάσο. Δεν μας φαίνεται, όμως, για χιούμορ. Είναι γνωστή η προτροπή. Κι αν επρόκειτο μόνο για την προτροπή, δεν θα το σχολιάζαμε. Εκείνο, όμως, το «δε θα τους χρωστάς» βγάζει μάτια. Γιατί, βέβαια, όσες τράπεζες κι αν κάψεις, θα εξακολουθείς να χρωστάς. Και ζημιά δεν θα τους κάνεις. Ολα ασφαλισμένα τα ‘χουν. Ακόμα και τα λεφτά που παίρνουν οι ληστές. Μ’ άλλα λόγια, η διέξοδος βρίσκεται αλλού: στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού. Οσο για τις μερικές διεκδικήσεις, απαραίτητες σαν άμυνα απέναντι στην καθημερινή ασυδοσία του κεφάλαιου, κάθε άλλο παρά ατομική υπόθεση είναι. Είναι υπόθεση οργανωμένου ταξικού αγώνα. Ανυποχώρητου, σκληρού, βίαιου. Με στόχους συγκεκριμένους και περιεχόμενο διεκδικητικό και όχι εκτονωτικό.
