Τέρμα το φιλότιμο: μόνο ξυλότιμο
Κοπρίτες είναι τα ΜΑΤ κι οι ασφαλήτες
«Γιατί δεν έχουμε κίνημα ανέργων; Το εργατικό κίνημα έχει ανάγκη από μια νέα συλλογικότητα που θα κοντραριστεί με το πολιτικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο της ολιγαρχίας. Μια συλλογικότητα που δεν θα μπορέσει να οικοδομηθεί, αν το ζήτημα της ανεργίας και των ανέργων δεν αποτελέσει ακρογωνιαίο λίθο της. Αυτό είναι ευνόητο, αν αναλογιστούμε ότι δεν μιλάμε για την παλιά “ανεργία τριβής” αλλά για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε παρατεταμένη ανεργία» (27-11-96)
Κυβέρνηση, τρώεικα, Ντομινίκ Στρως Καν
άνεργος και εργαζόμενος δεν τρώει καν
♦ «Τον 20ό αιώνα δύο παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι με επίκεντρο την Ευρώπη έριξαν την ανθρωπότητα στην πείνα, στον θάνατο και το μαρασμό» (Α. Δαμίγος – Ριζοσπάστης, 24-25/12/10). Σχόλια;
♦ Βελβεντός. Στις τελευταίες εκλογές αποχή 95,77%, από 4.821 εγγεγραμμένους ψήφισαν 204. Στην «πλειοψηφία της συντριπτικής μειοψηφίας» ο Περισσός…
♦ «…είτε για να παρασύρουν τον κόσμο σε επεισόδια..» (Ριζοσπάστης, 28-12-10). ΚΑΙ αυτά δήλωσαν οι εκπρόσωποι της «Δημ. Συσπείρωσης» και «ταξικών» ομοσπονδιών στον Παπουτσή. Εντύπωση προκαλεί στο ρεπορτάζ η χρήση της λέξης «συνάδελφοι» όταν αναφέρεται στη συνεργασία μεταξύ μπάτσων. Ούτε καν αστυνομικοί…
♦ Δολοφονία Αζίζ στις 19-12-10, η ΠΕΚΟΠ το πληροφορείται στις 23-12-10, βγάζει άμεσα ανακοίνωση. Ο Ριζοσπάστης ευαρεστήθηκε να ασχοληθεί με το θέμα στις… 29-12-10 (και φυσικά, απ’ το σχετικό δημοσίευμα λείπει η λέξη δουλεμπόριο…).
♦ Εκτός των άλλων πηγών για την Τυνησία υπάρχει και το σάιτ albadil.org (=εναλλακτική λύση, στην αραβική) του Κ.Κ. Εργατών Τυνησίας.
♦ Νάτη και η «γιουγκοσλαβική αυτοδιαχείριση» – στις σελίδες του Ροσινάντε.
♦ Ε, να μην χρησιμοποιήσει τον όρο «λαθρομετανάστες» και η …προοδευτική Ελληνοφρένεια; (ΣΚΑΙ TV, 4-1-11).
♦ To μήνυμα του… οργανισμού MAD στην φοιτητιώσα νεολαία: «Ελλείψεις – καταλήψεις» και… διάλογος με την Αννα Διαμαντοπούλου (διαφήμιση στο Happy Radio).
♦ «Ο ρεφορμισμός και ο αναρχοσυνδικαλισμός ήταν μέρος του ίδιου φαινομένου: αν δεν ήταν ο ένας, ο άλλος δεν θα είχε κερδίσει τόσο πολύ έδαφος. Θα μπορούσε να υποστηριχτεί παραπέρα ότι η κατάρρευση του ρεφορμισμού θα εξασθένιζε αυτόματα τον αναρχοσυνδικαλισμό» (Ε. Χόμπσμπάουμ: «Επαναστάτες»).
♦ Πάλι νίκησαν οι ταξικές δυνάμεις στο Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά (Ριζοσπάστης, 29-30/12/10) κι ας έχασαν 6 έδρες στο ΔΣ. [Η «νίκη» προσδιορίζεται σε 4.440 μέλη εκ των οποίων προσήλθαν στις εκλογές του σωματείου 1.892 (…), ενώ το 2008 είχαν ψηφίσει 2.850 μεταλλεργάτες. Και, βέβαια, το ΠΑΜΕ αρνήθηκε νέες εγγραφές στο Συνδικάτο ετσιθελικά, ούτε έθεσε το ζήτημα στη γενική συνέλευση. Μικρή λεπτομέρεια: η ΠΑΣΚΕ πήρε 51 ψήφους ενώ τα άκυρα ψηφοδέλτια ήταν 52].
♦ Είδαμε κάποιο φυλλάδιο του «Σχολείου» (Θεσσαλονίκης) και διερωτηθήκαμε: τόσο μαλάκες είναι όλοι αυτοί που και στο παρελθόν και στο πρόσφατο παρελθόν (2007) κατέβηκαν στο δρόμο για ζητήματα μόρφωσης; Με λέξεις όπως «αυτοκαθορισμός» και «αυτοπραγμάτωση» καλούμαστε να πάρουμε μέρος σε ένα σωρό δραστηριότητες (ευχαριστίες, εννοείται) και μας γεννήθηκε μια χαζή απορία: όλα αυτά που αναφέρονται στην τελευταία σελίδα ΠΩΣ προσφέρονται και ΓΙΑΤΙ να το κάνουμε έτσι, ξεχνώντας τι μας χρωστάει το αστικό κράτος και την εκμετάλλευσή μας, αυτο-παραδεχόμενοι έναν ιδιότυπο «αυτισμό» –ένα κλείσιμο στον εαυτό, όπως θέλει να μας σπρώξει η «κυριαρχία», η αστική τάξη λέμε εμείς– και να μην το προχωρήσουμε στην εξάλειψη του κυρίαρχου θέματος, της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης;
♦ Ο Κ. Μπέης (και… πασάς, απότι φαίνεται) (Ελευθεροτυπία, 29-12-10) μας καλεί σε «περισυλλογή» (κοινώς βουλώστε το, ρε) και θυμάται «δύσκολα Χριστούγεννα» όταν σπούδαζε στο εξωτερικό λόγω μιας «μακράς απεργίας των τραπεζικών υπαλλήλων στην Ελλάδα» (δεν τον ενόχλησε το «λιγοστό συνάλλαγμα» που του έστελνε ο πατέρας του αλλά η απεργία, τον κύριο κοινωνικό αυτοματιστή). Παρακάτω, ακολουθεί ο «εφιάλτης»: «…η χώρα αδυνατούσε να πληρώνει μισθούς και συντάξεις δίχως επαχθή διεθνή δανεισμό». Ετσι, αδιάντροπα, αδειάζει το χοντρό ψέμα του, προασπιζόμενος την τάξη του. Και κλείνει με την ελπίδα του: «Πειθαρχικός λαός οι Γερμανοί, υπέμειναν δίχως διαδηλώσεις και φανατισμούς αυτήν την περιπέτεια». Σφάξε με, αγά μου, δηλαδή.
♦ «Η μελλοντική μορφή δεν έχει καταληχθεί ακόμα, αλλά οι Ισπανοί, και κυρίως οι Καταλανοί, είναι έντονα ατομιστές και δεν θα δεχτούν ποτέ τον γραφειοκρατικό έλεγχο των μαζών που ανέπτυξαν οι μπολσεβίκοι. Σεβόμαστε την ιδιοκτησία και τις επιχειρήσεις εκτός από τις περιπτώσεις που αυτές χρησιμοποιούνται εναντίον μας από τους εχθρούς μας. Αν δεν υποχρεωθούμε από εχθρικές πράξεις όπως το σαμποτάζ, προτιμούμε τον έλεγχο από την απαλλοτρίωση» (Γκαρσία Ολιβερ στον ανταποκριτή του TIME Walter Duranty, TIME – 7/9/1936). Υπάρχει στο time.com/time/magazine/article/0,9171,847810,00.html). Περί ρεφορμισμού ο λόγος.
Βασίλης
