♦ Το άσυλο δεν έχει σημασία, πάνω απ’ όλα η ελευθερία (τρικάκι με υπογραφή Αλφάδι)
Πόσο δεξιά μπορεί να είναι στην πράξη μια φαινομενικά υπεραριστερή άποψη! Τι να πρωτοκριτικάρεις εν προκειμένω; Την ιδεολογική σύγχυση περί τον όρο ελευθερία, το περιεχόμενο του οποίου σίγουρα αγνοούν οι συντάκτες του σλόγκαν; ‘Η το βερμπαλιστικό πέταγμα στα σκουπίδια μιας κατάκτησης για την οποία έχουν χυθεί ποτάμια αίμα και η οποία έχει βοηθήσει την ανάπτυξη των νεολαιίστικων αγώνων (του αναρχικού ρεύματος συμπεριλαμβανόμενου); Αν το άσυλο δεν έχει σημασία, τότε γιατί χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη των αγώνων του συγκεκριμένου χώρου; Εν πάση περιπτώσει, το άσυλο έχει σημασία (και μεγάλη μάλιστα), γι’ αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε ελευθερία στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να κάνουμε βήμα πίσω στην υπεράσπισή του. Τα υπόλοιπα είναι αριστερά παιδιαρίσματα και μικροαστικός βερμπαλισμός.
♦ Τι είναι ο κέδρος μπροστά στο κέρδος;
♦Μπάτσοι τσιμέντο δολοφόνοι (συνθήματα στην οδό Κύπρου, στο γνωστό παρκάκι)
Συνθήματα απ’ αυτά που χαίρεται κανείς να διαβάζει. Ευφάνταστα, προκλητικά, σατιρικά, δηκτικά. Το μικρό παρκάκι στη γωνία Κύπρου και Πατησίων εξακολουθεί ακόμα να είναι πάρκο. Αυτό είναι που έχει τη μείζονα σημασία και όχι οι πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις ανάμεσα στους «διαχειριστές» του. Οι προκαταλήψεις, οι αγκυλώσεις, η διόγκωση δευτερευουσών πλευρών ποτέ δεν έλειψαν από τα ζωντανά κινήματα. Ομως, η αντίσταση σ’ αυτό το πάρκο απέτρεψε την τσιμεντοποίησή του και μια μικρή πράσινη ανάσα εξακολουθεί να προσφέρεται στους κατοίκους της περιοχής. Ηταν η πρώτη αποτελεσματική πράξη αντίστασης σ’ αυτό το πεδίο, μετά την οποία ακολούθησαν άλλες. Ο Κακλαμάνης σίγουρα δεν έχει βγάλει από το μυαλό του την ιδέα για το γκαράζ των μεγαλοεργολάβων, όμως δεν είναι καθόλου εύκολο να το ξαναεπιχειρήσει, ακόμη και αν δικαιωθεί δικαστικά. Βλέπετε, πέρα από τα δικαστήρια υπάρχουν οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι.
♦ Ασε το μπάφο και φτιάξε anfo (με μαρκαδόρο στην τουαλέτα καφέ στα Εξάρχεια και υπογραφή ένα αστέρι)
Τα σχόλια δικά σας…
♦ Ξύπνα! Ωρα να ταΐσεις τις τράπεζες (σε τοίχο στα Εξάρχεια)
Εσύ, ρε μεγάλε, τι ώρα ξυπνάς; Κατά τις 12 το μεσημέρι, αφού πρώτα έχεις καταθέσει τον οβολό σου στα μπαράκια της περιοχής και έχεις βγάλει κάνα δίωρο εκτόνωσης στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή σου; Και πώς πορεύεσαι; Γιατί και οι μπίρες δεν είναι τζάμπα. Εκείνος που ξυπνάει πρωί-πρωί για να πάει στο μεροκάματο δεν περιμένει εσένα να του πεις ποιον ταΐζει. Ξέρει ότι πρώτα-πρώτα ταΐζει τ’ αφεντικό του. Εκεί αφήνει τα πολλά. Οι τράπεζες έπονται, καθώς χρησιμοποιήθηκαν για να συμπληρώσουν το ισχνό μεροκάματο. Εσύ, βέβαια, τον θεωρείς κορόιδο, υποταγμένο, αλλοτριωμένο κ.λπ. κ.λπ. Εσύ που μάλλον δεν έχεις δουλέψει ποτέ, γιατί σε ταΐζουν άλλοι. Γιατί αν ήταν να ταΐσεις μόνος σου τον εαυτό σου (και καναδυό κουτσούβελα ίσως) όχι μόνο θα ξύπναγες μαζί του, αλλά θα κατέβαζες και λίγο τη μύτη σου
