Αγαπητά μου παιδιά
Τράγος και έλαφος άμα τη συναντήσει τους συνιστούν τραγέλαφο, ακριβώς όπως τραπεζίτες, ΠαΣοΚ, ΝΔ και ΛαΟΣ. Είναι φορές που βλαστημάς τη μοίρα και το επάγγελμά σου (όσοι έχουν ακόμη μοίρα ή επάγγελμα) και μουντζώνεις εαυτόν που για μια ακόμα Κυριακή ξανακύλησε στα σκληρά (εφημερίδες). Η κακιά ώρα έστειλε έναν «Αγγελιοφόρο» δίπλα στον καφέ και η κακιά συνήθεια έφερε το ξεφύλλισμα και ξεφτίλισμα…
Συνέντευξη του μέγα θεωρητικού της αριστεράς (της δημοκρατικής βεβαίως-βεβαίως, που δεν έχει πρόβλημα με τις Ferrari και θεωρεί σωτηρία τον Παπαδήμο, δεν είναι κομπλεξική…)! Ηταν που ήταν φαρμάκι ο espresso, ήρθε κι έδεσε. Για να τα πολυλογούμε –αντιτιθέμενοι σε όσους γελοιωδέστατα εκτίθενται λέγοντας πως «δεν θα μας κουράσουν»– ας μπούμε στο βραστό (αρκετά με το ψητό). Πριν το βραστό όμως, μια παρορμητική παρένθεση: Ο κρετίνος που μπαινοβγαίνει στο Λούβρο, στο Βρετανικό ή σε κάποιο μουσείο σύγχρονης (ή και μη) τέχνης, μην μπορώντας να συλλάβει και να ερμηνεύσει ό,τι βλέπει, λέει ότι είδε ένα κουλό άγαλμα, κάτι πιτσιλιές σε μουσαμάδες και διάφορες άλλες βλακείες. Οι κρετίνοι όμως είναι και αγενείς, δεν αρκούνται στα παραπάνω αλλά ασχημονούν και επιτίθενται ισοπεδωτικά ενάντια σε ό,τι δεν καταλαβαίνουν. Κλείνει η παρένθεση.
Ο Γρηγόρης Ψαριανός (ξανα)βρίζει συλλήβδην την αριστερά εκείνη, που ίσως απειλεί τη βόλεψη και τις δήθεν προσπάθειές του για δήθεν αναμόρφωση-εξυγίανση του συστήματος. Με τους γνωστούς εξυπνακισμούς συνοικιακής ταβέρνας ή συνάντησης αποφοίτων νυχτερινής σχολής του 1970, προσπαθεί να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο του ευφυ-ούς παντογνώστη μαγκίτη που για όλα έχει λύσεις… Γι’ αυτό σπεύδει με στόμφο να δηλώσει εξαρχής ότι «δεν πρόκειται να γίνουν εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου που λένε. Ισως μετά το Πάσχα, Μάιο, Ιούνιο… μην τυχόν πάνε και για το φθινόπωρο», μπάζοντας τους… αμύητους στη φιλοσοφία του, σε όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Ξεκινώντας από την κατάθεση των της ευρωλαγνείας διαπιστευτηρίων του, λέει: «Υπάρχουν και δυνάμεις έξω και περισσότερο μέσα που θα ήθελαν να την κρεμάσουν σήμερα και να περάσουμε σε μια διαδικασία εξεγερσιακή, να βγούμε στο βουνό, να τυπώσουμε δραχμές που δεν ξέρω τι θα τις κάνουμε… Αυτή η αριστεροδεξιά δημαγωγία περί επιστροφής στη δραχμή και αποχώρησης από την ΕΕ είναι και επικίνδυνη και ηλίθια». Με την ίδια έμφυτη ευγένεια και λεπτότητα που χαρακτηρίζει τον καθημερινό αλλά και τον πολιτικό λόγο του, χαίρεται που «όλες αυτές οι απαιτήσεις, οι όροι που έβαζε ο κ. Σαμαράς, όλα τα μάζεψε πίσω και είπε κι ένα τραγούδι…» και συνεχίζει ακάθεκτος: «Αφήστε το ΛαΟΣ, είναι ο κομπάρσος, το κοινοβουλευτικό άλλοθι της σωτηρίας του δικομματισμού». Αλαλα (α, λα, λα) τα χείλη των ασεβών. Ουδόλως ενοχλείται ο παχυλά αμειβόμενος μεταξύ άνεργων και λιμοκτονούντων συντρόφων βολευτής (ή μήπως ισχύει κάτι άλλο για τους «αριστερούς» κοινοβουλευτικούς και δεν το ξέρουμε;) όταν η λατρεμένη του Ευρώπη, ακόμη και η πλέον συντηρητική μερίδα της, μιλά για ανησυχητική είσοδο ακροδεξιών, ρατσιστών και ναζιστών στην κυβέρνηση και κάνει λόγο για πραξικόπημα…
Και συνεχίζουμε την έκθεση με θέμα «πώς πέρασα το Κυριακάτικο πρωινό μου: «ΚΚΕ και ΣΥΡιζΑ έπρεπε να προχωρήσουν σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όπως στην Ιταλία, που συμπράττουν η αριστερά με το κέντρο και την κεντροδεξιά». «Το ΚΚΕ λέει τα παραμύθια για αγρίους και τα ποιηματάκια του δημοτικού “πέντε κόμματα, δύο πολιτικές”» και ο ΣυΡιζα «έχει μια εσωτερική σχιζοφρένεια» (σσ. μόνο η ΔημΑρ είναι καλά!). Μάλιστα απορεί που «ο φίλος του ο Αλέξης ο Τσίπρας επιμένει σε αυτήν την πολιτική της εξεγερσιακής λογικής και μιας συγκεκαλυμμένης αντιευρωπαϊκής θέσης, στην οποία πιέζεται και από τους συνεταίρους του ΣυΡιζΑ»! Εχουν περιέλθει σε δεινή θέση οι ευρωκομμουνιστές, τόσο που μετακινούνται όλο και δεξιότερα για να συνεχίσουν να είναι καλά και να μην κολλήσουν τίποτε. Και συνεχίζουν δια στόματος του πεφωτισμένου: «Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας μέσα στον Συν και τον ΣυΡιζΑ για την ανάγκη να φτιάξουμε μια πραγματική δημοκρατική αριστερά (σσ. προσέξτε τον όρο), μια συμπόρευση προοδευτικών δυνάμεων από την πλευρά της κεντροαριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και να απεγκλωβιστούμε από λογικές αντιευρωπαϊκές και παλαιοκομμουνιστικές». Και καταλήγει ο super star: «Το ότι “τα φάγαμε μαζί” είναι μια μικρή αλήθεια. Αλλά εμείς φάγαμε ένα κι ο κ. Πάγκαλος με τους δικούς του έφαγε χίλια!». Να το πρόβλημα λοιπόν! Και μ’ αυτό λέμε «καλά κρασιά» και κλείνουμε, για να μη μας κλείσουν…
Γάμοι σετ! Α!…
