Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Πάλι «αμαυρώθηκε η επέτειος», σύμφωνα με τον αστικό τύπο. Φρίκη!…
Μιας και λέμε για «αμαυρώσεις», «τύπο» και τα τοιαύτα, ας βουτήξουμε βαθύτερα στα σκατά που αναδύει η ειδησεογραφία: «Σοβαρότατες καταγγελίες κατά του Θέμου Αναστασιάδη έκανε η πρόεδρος της “Δημοκρατικής Συμμαχίας” Ντόρα Μπακογιάννη, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Αυτός ο κύριος που βγαίνει αρθρογραφώντας στην εφημερίδα του και ζητά από τους Eλληνες να πληρώσουν τους φόρους και μιλά γι’ αυτούς που έχουν χρήματα στην Ελβετία, πηγαίνει βόλτα ενάμισι εκατομμύριο ευρώ μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας και κανείς δεν τον ρωτά πού τα βρήκε! Αυτός ο κύριος λοιπόν κάνει κριτική από την εφημερίδα του και εκβιάζει από επιχειρηματίες μέχρι πολιτικούς!”. Μάλιστα υπενθύμισε ότι το θέμα το έχει φέρει στη βουλή, με το σύνολο του διοικητικού και πολιτικού συστήματος να κωφεύει». Δεν μπορείτε να πείτε, έχει και την πλάκα του να βλέπεις τέτοιους καβγάδες εντός του θλιβερού ξένου αχυρώνα. Είναι μια κάποια διασκέδαση αυτοί οι αγώνες kick boxing μεταξύ πολιτικού προσωπικού, παρατρεχάμενων και λοιπών δομικών συστατικών της καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ. Ισως γι’ αυτό κάποιοι βάλθηκαν να επιστρέψουμε και τύποις σε μια λιγότερο καλύτερη δημοκρατία…
Μην έχοντας σπουδάσει τίποτε, διαβιώνοντας τρώγοντας τα λεφτά του πατέρα μας και κυκλοφορώντας με πανάκριβα ρούχα και τζιπάκια όπως το σύνολο των αριστεριστών και αντιεξουσιαστών (πάντα κατά τον αστικό τύπο και παραμένοντας στα σκατά στα οποία προαναγγείλαμε ότι εισερχόμαστε), δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τον ενθουσιασμό μας μπροστά στα επιστημονικά απαυγάσματα των λαμπρών καταρτισμένων. Υποκλινόμαστε στην ακραιφνώς επιστημονική πρόταση του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής για τον Ελεγχο του Καπνίσματος, καθηγητή Παναγιώτη Μπεχράκη, όστις εκτιμά ότι «αν αυξανόταν η τιμή των τσιγάρων κατά δύο ευρώ, 150.000 δυνητικοί καπνιστές επιπλέον (κυρίως νέα παιδιά) δεν θα άναβαν ποτέ τσιγάρο». Μάλιστα, προτείνουμε το μέτρο να εφαρμοστεί παντού. Να εκατονταπλασιαστούν τα τέλη της ΕΡΤ για να αποφύγουμε τις επιβλαβείς συνέπειες της τηλεόρασης, να γίνει επί πληρωμή η χρήση διαδικτύου, να πάει το σουβλάκι στα πενήντα ευρώ για να γλιτώσουμε χοληστερίνη και τριγλυκερίδια που «θερίζουν», να απαγορευτούν τα γλυκά που δημιουργούν τόσους διαβητικούς και επιβαρύνουν τις κρατικές δαπάνες (τι γελάτε ρε;) και τόσα άλλα.
«Οι κοινοβουλευτικοί σοσιαλιστές μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση μόνο εάν -χρησιμοποιώντας μια πολύ μπερδεμένη γλώσσα– μπορέσουν να επιβληθούν σε πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ομάδες: πρέπει να έχουν ψηφοφόρους από την εργατική τάξη που να είναι αρκετά αδαείς ώστε να επιτρέψουν στον εαυτό τους να εξαπατηθούν από στομφώδεις εκφράσεις για τον μελλοντικό κολεκτιβισμό. Είναι αναγκασμένοι να αναπαραστήσουν τον εαυτό τους ως εμβριθή φιλόσοφο σε ηλίθια τμήματα της μπουρζουαζίας που θέλουν να φαίνονται καλά πληροφορημένα για τα κοινωνικά ζητήματα. Είναι απόλυτα απαραίτητο γι’ αυτούς να μπορούν να εκμεταλλεύονται τους πλούσιους που νομίζουν ότι κερδίζουν την ευγνωμοσύνη της ανθρωπότητας συμμετέχοντας στο εγχείρημα του πολιτικού σοσιαλισμού. Η επιρροή αυτή βασίζεται στη μπουρδολογία και οι μεγάλοι μας άνδρες προσπαθούν –ορισμένες φορές με υπερβολική επιτυχία– να δημιουργήσουν σύγχυση στις ιδέες των αναγνωστών τους. Απεχθάνονται τη γενική απεργία γιατί όλη η προπαγάνδα που την περιτριγυρίζει είναι υπερβολικά σοσιαλιστική για να ικανοποιεί φιλάνθρωπους. Στα στόματα αυτών των υποτιθέμενων εκπροσώπων του προλεταριάτου κάθε σοσιαλιστική διατύπωση χάνει το πραγματικό νόημά της. Ο ταξικός αγώνας παραμένει η μεγάλη αρχή, αλλά πρέπει να υποταχθεί στην εθνική ενότητα. Ο διεθνισμός είναι ζήτημα πίστης σχετικά με το οποίο και οι πιο μετριοπαθείς δηλώνουν πως είναι έτοιμοι να δώσουν τους πιο βαρείς όρκους αλλά, να, ο πατριωτισμός επίσης επιβάλλει ιερά καθήκοντα. Η χειραφέτηση των εργατών πρέπει να είναι έργο των ίδιων, όπως μάς λένε κάθε μέρα οι εφημερίδες τους (των κοινοβουλευτικών σοσιαλιστών), αλλά η πραγματική χειραφέτηση συνίσταται στο να ψηφίζεις έναν επαγγελματία πολιτικό, να του εξασφαλίζεις τα μέσα για μια βολική ζωή και να υποτάσσεσαι σε έναν αρχηγό. Στο τέλος, το κράτος πρέπει να εξαφανιστεί και οι κοινοβουλευτικοί σοσιαλιστές είναι πολύ προσεκτικοί να μην αμφισβητήσουν αυτό που έγραψε ο Ενγκελς για το ζήτημα. Αλλά αυτή η εξαφάνιση θα λάβει χώρα μόνο σε ένα μέλλον τόσο μακρινό ώστε κάποιος να πρέπει να προετοιμαστεί για αυτό χρησιμοποιώντας στο μεταξύ το κράτος ως μέσο που επιτρέπει στους πολιτικούς να φάνε με τη σέσουλα. Κι έτσι, το καλύτερο μέσο για την επίσπευση της εξαφάνισης του κράτους συνίσταται στην προσωρινή ενίσχυση της κυβερνητικής μηχανής» (Georges Sorel).
Κοκκινοσκουφίτσα
