Αγαπητά μου παιδιά
Δεν σας κρύβω πως είμαι λίγο σοκαρισμένος από τα γεγονότα της επικαιρότητας. Τι σημασία μπορεί να έχουν τα ασήμαντα προσωπικά μας, μπροστά στις καυτές εξελίξεις στη χώρα; Το ότι εμάς σακατεύει η ανεργία, η ακρίβεια, η διαφθορά και η εγκληματικότητα (ιδιωτών και φορέων) και εσάς το πρωτόγνωρο καθεστώς κράτησης, μπορούν να σταθούν πάνω απ’ όσα απασχολούν τον δημόσιο βίο και υπονομεύουν το εθνικό συμφέρον; Σαφώς όχι, είναι η απάντηση κάθε σώφρονος πατριώτη, που δεν θέλει να περιέλθει στην κατηγορία του άλογου scoff (αντικείμενου χλεύης), που λένε και οι αγγλόφωνοι. Ας σκύψουμε σ’ αυτά λοιπόν, με εθνική ευαισθησία και σύνεση.
Ειλικρινά, δεν φανταζόμουν ότι η διαφθορά θα μπορούσε ν’ αγγίξει το δικαστικό σώμα, παρά τις περί αντιθέτου σκέψεις του Νίκου Θέμελη στην «Καθημερινή» και τα όσα διαφωτιστικά γράφει σε συνέχειες ο Γεράσιμος Λιόντος στην «Κόντρα» («η έωλη Νέα Αιολίς», μια μη μυθιστορηματική προέκταση της «Αιολικής γης»). Τελικά, ούτε τους τυφλούς θα εμπιστευόμαστε στα χρόνια μας, αν και πιστεύω πως πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά…
Σοκαρισμένος είμαι επίσης από την αλληλογραφία Χρήστου Γιανναρά και προεδρίας της Δημοκρατίας, δια πένας του διευθυντή του γραφείου τύπου Δημήτρη Παπαναγιώτου, μιας και ο πρόεδρος δώρισε την δική του στον τσουνάμειο τηλεμαραθώνιο. Ολα αυτά δεν βοηθούν στην κατεύθυνση της λήθης του παρελθόντος και των κατ’ εικόνα και καθ’ εξομοίωσιν ευκαιριών.
Αλλη πηγή προβληματισμού αποτέλεσε η διακοπή των διαπραγματεύσεων Μπόμπολα – Αγγελόπουλου, που έφτασε να γίνει το τρίτο σημαντικότερο ναυάγιο των τελευταίων μηνών (τα άλλα δύο ήταν η δημοσιονομική απογραφή και η υποψηφιότητα Κωνσταντόπουλου για την προεδρία). Σε σχέση μάλιστα με τις συζητήσεις για τον βασικό μέτοχο και την απουσία συζητήσεων για τον βασικό αμέτοχο λαό, το θέμα λαμβάνει τραγικές διαστάσεις. Οπότε, ας μην το συσχετίσουμε.
Θέλετε κι άλλα; Η παρουσία του κ. Ντεγκρέτσια σε εκδήλωση για τους ολυμπιονίκες στη Θεσσαλονίκη. Ο πιο αριστερός στο Βελίδειο εκείνη την ημέρα ήταν ένας αστυνομικός που προσελήφθη επί ΠΑΣΟΚ. Οι εκδηλώσεις αυτές είναι σαν τις κοπές βασιλόπιτας, μπορεί να γίνονται και μήνες μετά την παρέλευση των συνθηκών και των στοιχείων που καθιστούν ένα γεγονός έγκαιρο κι επίκαιρο.
Αλλη αιτία της ταραχής μου είναι οι πιθανές απίθανες (ως προς τους υποκινητές) αγροτικές κινητοποιήσεις. Με προβληματίζει η αντίθεση ιδιοτήτων – ονόματος (ο γαλάζιος Κοκκινούλης ας πούμε, όπως και οι Αγγελοπούλου, Καλός, Πάγκαλος κλπ) που έχει την οσμή προβοκάτσιας. Με προβληματίζουν (προ-βλήματα = το να είσαι μπροστά από βλήματα) κι άλλα. Αραγε θα ξαναβγούν οι άνδρες των ΜΑΤ (Μονάδες Ακινητοποίησης Τρακτέρ) στο αντάρτικο των εθνικών οδών, θα έχουμε νέα σαμποτάζ, νέα συμφωνία της Λάρισας για αποτρακτερισμό των δρόμων, νέο Γράμμο ντα Βίτσι; Είναι να μην ανησυχώ;
Και βέβαια, την μεγαλύτερη ταραχή εξακολουθεί να μου γεννά η υπόθεση της οικονομίας και η μονότονη Αλογοσκούφειος επανάληψη της φράσης «το έτος αυτό είναι δύσκολο και καθοριστικό για την πορεία της οικονομίας». Η αλήθεια είναι πως από συστάσεως του ελληνικού κράτους και εντεύθεν, δεν υπήρξε έτος που να μην ήταν δύσκολο και καθοριστικό για την οικονομία. Από το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη, μέχρι το «μάγκες, την κάτσατε» του ECOFIN, μετά το χαρακίρι της τελευταίας απογραφής. Κι ενώ το έλλειμμα πρέπει να συγκρατηθεί στο 3% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εγχώριου Πλιάτσικου), αυτό έχει ήδη εκτοξευθεί στο 6,3% την ώρα που ασχολούμαστε μ’ αυτές τις λαμακίες που μπερδεύουν τον ανθρώπινο νου. Ο μάγος της οικονομίας, ζαλισμένος λέει ότι θα διορθωθεί η κατάσταση μέσα στο τρέχον έτος, με την αισιοδοξία που διακρίνει τον διαχειριστή ξένων χρημάτων που δεν έχει τίποτε να χάσει (είδατε κανέναν ληστή να εκτελεί την πράξη του με την απαισιοδοξία της αποτυχίας;). Από την άλλη η Κο-νο-μισιόν, υποστηρίζει πως ούτε το 2006 δεν προλαβαίνουμε, ενώ είναι πιθανό να βάλει την Ελλάδα να συντάξει –για πρώτη φορά, τι ντροπή!- συμπληρωματικό προϋπολογισμό στα μέσα του έτους. Ομως κάποιοι γνωρίζουμε πως οι προφάσεις για συνέχιση της ληστείας δεν πρόκειται να εξαντληθούν μέχρι την εποχή γήρανσης του ηλιακού μας συστήματος και την μετατροπή του ήλιου σε κόκκινο νάνο (καμία σχέση με την Παπαρήγα).
Με όλα αυτά λοιπόν, νομίζω πως σας έδωσα να καταλάβετε τους λόγους της ταραχής μου. Για ν’ απαλύνω κάπως την βαριά κατάσταση, κλείνω με τις τελευταίες λέξεις που ακούστηκαν στη ΝΑ Ασία, πριν τα φονικά τσουνάμι: «Ωραίες παραλίες έχει εδώ, Μαρίκα».
Johnny Walker-Παλαιοτσικουδιάς
