♦ Ξεφτιλίκια
Μολονότι θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε με το κλασικό «μια φωτογραφία χίλιες λέξεις», θα γράψουμε δυο λόγια.
Η φωτογραφία είναι από τη φιέστα του Μητσοτακέικου στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, την περασμένη Δευτέρα. Λογικός ο συνωστισμός των δεξιών, για τους οποίους φρόντισε η οικογένεια δουλεύοντας πάρα πολύ για τη φιέστα (Ντόρα και Κυριάκος ήταν στην πόρτα, υποδεχόμενοι προσωπικά τους καλεσμένους). Ομως, ο Μητσοτάκης επεδίωκε την καθολική αναγνώριση. Η παρουσία του Γλέζου και η παρουσία του Χαλβατζή, που εκπροσώπησε τον Περισσό, του την προσέφεραν.
Και προσέξτε, δεν ήταν μια άνευ πολιτικής σημασίας εκδήλωση τιμής σ’ έναν γηραιό αστό πολιτικό (που και πάλι θα περίμενε κανείς να μην πάνε). Ηταν μια φιέστα δικαίωσης της τριετίας 1990-3, μιας μαύρης τριετίας για τον ελληνικό λαό, που συγκρούστηκε άγρια στους δρόμους με την πολιτική που ο Μητσοτάκης προσπαθεί τώρα να δικαιώσει.
♦ Διπλή ντροπή
Παρόντες και οι ΣΥΡΙΖΑίοι και οι του Περισσού στη συγκέντρωση της Μεγάλης Παναγιάς ενάντια στη μεταλλουργία χρυσού. Συζήτησαν άραγε με τον κόσμο; Ασφαλώς και συζήτησαν. Διαθέτουν, άλλωστε, και τοπικά στελέχη, τα οποία ζουν εκεί και γνωρίζουν ότι οι κάτοικοι κάθε άλλο παρά εγκληματική ή προβοκατόρικη θεωρούν την εμπρηστική επίθεση στις Σκουριές. Αλλωστε, αν είχαν άλλη γνώμη, θα την είχαν εκφράσει με ανακοινώσεις των Επιτροπών Αγώνα. Καμιά επιτροπή δεν βγήκε να καταδικάσει την επίθεση, σε αντίθεση με τα δυο κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς, που ξελαρυγγιάστηκαν από τις καταγγελίες και έσπασαν τη μέση τους από τις μετάνοιες στην αστική νομιμότητα.
Πώς να αισθάνθηκαν όλοι αυτοί, όταν τους έβαλε τα γυαλιά ένας καλόγερος από μοναστήρι της Μεγάλης Παναγιάς, που είναι και παπάς στο χωριό; Καταχειροκροτούμενος από τους χιλιάδες συγκεντρωμένους, είπε μεταξύ άλλων: «Από την στιγμή που το ΣτΕ αποφανθεί ότι το έργο αυτό είναι αντισυνταγματικό και καταστροφικό για την περιοχή, ίσως το ποινικό δικαστήριο να αποφανθεί ότι δεν είναι για καταδίκη αυτοί που με μια μικρή καταστροφή, αποδεδειγμένα παράνομων εγκαταστάσεων, προσπάθησαν απεγνωσμένα να σταματήσουν, λόγω διαφθοράς των Αρχών, την τεράστια καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων αρχέγονου δάσους, μέχρι να αποφανθεί το αρμόδιο όργανο, το Συμβούλιο της Επικρατείας». Δεν ξέρουμε πώς θα τα έλεγε ο παπακαλόγερος, αν δε φοβόταν μη βρεθεί κι αυτός κατηγορούμενος για ηθική αυτουργία. Ξέρουμε πώς τα λένε στις συζητήσεις τους οι κάτοικοι της περιοχής. Γι’ αυτό και είναι διπλή η ντροπή για τα κόμματα της εξωνημένης αριστεράς.
♦ Κωλοτούμπες (1)
Τι να τον κάνεις τον Δραγασάκη, όταν έχεις τον Τσίπρα; Δεν εννοούμε ότι ο Τσίπρας είναι σημαντικότερος του Δραγασάκη, αλλά αναφερόμαστε στην κατανομή ρόλων που υπάρχει στο ηγετικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Δραγασάκης απευθύνεται κυρίως στην κεφαλαιοκρατία, γι’ αυτό και εμφανίζεται ως «δεξιός», ενώ ο Τσίπρας έχει το ρόλο του κοινωνικού δημαγωγού, αυτού που εκφωνεί τις «αριστερές» κορόνες από τα μπαλκόνια. Οταν, λοιπόν, συνεντευξιαζόμενος σε μια κυριακάτικη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας (Real News), ο Τσίπρας κάνει μια θεαματική κωλοτούμπα, δεν χρειάζεται καν ν’ ανατρέξουμε στον Δραγασάκη.
Ρωτήθηκε: «Με το Μνημόνιο τι ακριβώς θα πράξετε κ. Πρόεδρε; Θα το καταργήσετε μονομερώς, με ένα νόμο, όπως αναφέρει η πρόταση νόμου του ΚΚΕ που ψηφίσατε; Ή θα το συζητήσετε με τους δανειστές;». Και απάντησε: «Το Μνημόνιο πρέπει να καταργηθεί, γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος που υπάρχει για να αποτρέψουμε την ολοκληρωτική οικονομική και κοινωνική καταστροφή και για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Θα συζητήσουμε λοιπόν, όχι μόνο με τους δανειστές αλλά και με ενδεχόμενους συμμάχους μας, πάντοτε πάνω σε αυτή τη βάση, και με ξεκάθαρη εντολή από τον λαό. Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η πολιτική της λιτότητας είναι χειρότερη καταστροφή από το ίδιο το πρόβλημα. Οταν υπερασπίζεσαι την πραγματικότητα, δεν έχεις πρόβλημα να συζητήσεις με κανέναν».
Οχι μονομερής κατάργηση, λοιπόν. Πάει κι αυτό. «Πρέπει να καταργηθεί», αλλά αυτό θα συζητηθεί με τους δανειστές και «με ενδεχόμενους συμμάχους». Τους τελευταίους δεν τους γνωρίζουμε (άλλωστε, και ο Τσίπρας είναι προσεκτικός πλέον, χαρακτηρίζοντάς τους «ενδεχόμενους»), οι δανειστές όμως είναι γνωστότατοι. Είναι οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ! Αυτοί θ’ αποφασίσουν, αφού σ’ αυτούς θ’ απευθυνθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για… συζήτηση, χωρίς να προχωρήσει σε καμιά μονομερή ενέργεια κατάργησης του Μνημόνιου.
♦ Κωλοτούμπες (2)
Για να είμαστε ακριβείς και να μη συμμετέχουμε στο παραμύθιασμα, πρέπει να θυμίσουμε αυτό που πολλάκις έχουμε γράψει. Οτι η υποτιθέμενη θέση αρχής του ΣΥΡΙΖΑ για μονομερή κατάργηση του Μνημόνιου και επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης δεν ήταν παρά μια απάτη. Διότι τα Μνημόνια εμπεριέχονται στις δανειακές συμβάσεις. Αποτελούν όρο τους. Κι όχι μόνο εμπεριέχονται στις δανειακές συμβάσεις, αλλά εμπεριέχονται και σε αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ, στο πλαίσιο της «διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος» στην οποία βρίσκεται σταθερά αγγιστρωμένη η Ελλάδα. Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ έσκιζε τις δανειακές συμβάσεις (που δε θα τις σκίσει, όπως διακήρυξε από αμερικανικού εδάφους ο Τσίπρας), το Μνημόνιο θα έπρεπε να εφαρμοστεί διότι αποτελεί κοινοτική υποχρέωση.
Ποιο είναι το καινούργιο; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και σε δημαγωγικό επίπεδο παρατάει εκείνα τα… ηρωικά περί μονομερούς κατάργησης του Μνημόνιου και των εφαρμοστικών του νόμων «με ένα νόμο». Πλέον, η θέση που επίσημα διακηρύσσει ο πρόεδρός του είναι πως «θα το συζητήσει» με τους δανειστές. Προφανώς, «διατηρεί το δικαίωμά του να τους πείσει ότι κάνουν λάθος». Οπως ακριβώς έλεγε και ο Σαμαράς προεκλογικά…
♦ Επιβεβαίωση
Δεν είπε κάτι που δεν ξέραμε η Δαμανάκη, όταν δήλωσε για τη νέα μείωση του κατώτερου μισθού, ότι «η θέση της Κομισιόν τελικά αφήνει το θέμα ανοιχτό και επικεντρώνεται κυρίως στην ανάγκη κοινωνικού διαλόγου πριν από τις όποιες αλλαγές». Αυτό που αναφέρει το Μνημόνιο-2 επιβεβαίωσε. Και κατέδειξε πόσο πρόστυχες είναι οι διαψεύσεις του Βρούτση και οι υποσχέσεις του Σαμαρά.
Με την ευκαιρία, όμως, που ξανάνοιξε αυτό το θέμα, στο οποίο αναφέρθηκε και ο Στουρνάρας, διαβεβαιώνοντας για μια φορά ακόμη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει νέα μείωση του κατώτερου μισθού, θα θέλαμε να ρωτήσουμε: γιατί ο κατώτερος μισθός, οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα γενικότερα, συνδέονται με τη δημοσιονομική προσαρμογή; Οποιοδήποτε εγχειρίδιο αστικής πολιτικής οικονομίας και ν’ ανοίξεις θα διαπιστώσεις ότι τέτοια σύνδεση δεν υπάρχει. Αντίθετα, διάφορες «σχολές» εισηγού-νται να παραμένουν ψηλά οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να εξασφαλίζονται περισσότερα φορολογικά έσοδα.
Οι μισθοί, όμως, συνδέονται με κάτι άλλο. Μ’ αυτό που η αστική πολιτική οικονομία ονομάζει «ανταγωνιστικότητα», η οποία μετριέται με το «μοναδιαίο κόστος εργασίας». Βεβαίως, θα μπορούσε η «ανταγωνιστικότητα» να βελτιωθεί και με πτώση του ποσοστού του κέρδους, αλλά τότε ο καπιταλισμός δε θα ήταν καπιταλισμός. Ρίξε τους μισθούς για να γίνεις ελκυστικός για επενδύσεις, αυτή είναι η στρατηγική που εμείς ονομάσαμε «κινεζοποίηση», ορισμό ο οποίος επιβεβαιώθηκε απόλυτα.
Φεύγοντας από τη Δαμανάκη, η οποία απλώς επιβεβαίωσε αυτό που ήταν γνωστό, πάμε στον Στουρνάρα, ο οποίος ακούστηκε να λέει συνεντευξιαζόμενος στον Πρετεντεράκο την περασμένη Δευτέρα: «Οσον αφορά την ανταγωνιστικότητα έχουμε καλύψει το 75% της απόστασης που μας χωρίζει από τον τελικό στόχο». Επειδή, όπως είπαμε, η «ανταγωνιστικότητα» μετριέται με το «μοναδιαίο κόστος εργασίας», εκείνο που λέει ο Στουρνάρας είναι πως πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα (ο στόχος πιάστηκε κατά τα τρία τέταρτα λέει). Γιατί όχι, λοιπόν, και ο κατώτερος μισθός, τον οποίο μάλιστα από τώρα και στο εξής θα καθορίζει μονομερώς η κυβέρνηση;
♦ Κουτοπονηριές
Ο Τσίπρας ψάλλει ύμνους στον «καραμανλισμό» και ο Καραμανλής ο νεότερος φροντίζει να διαρρεύσει σε δημοσιογραφικά αυτιά ότι «τον πάει». Πολλοί χτίζουν αναλύσεις της δεκάρας πάνω σ’ αυτό το ιδιόμορφο πολιτικό φλερτ, όμως τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Για την πολιτική του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε μιλήσει (δες και πολιτικό σχόλιο στη σελίδα 3 του σημερινού φύλλου), ο δάμαλος όμως γιατί φροντίζει να διαρρέει τη συμπάθειά του για τον Τσίπρα. Ακόμα και αν ίσχυε κάτι τέτοιο, δε θα ‘πρεπε να το κάνει. Ο δάμαλος οχυρώνεται έναντι του ενδεχόμενου να γίνει κάποια στιγμή μια Εξεταστική Επιτροπή για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο. Σε καμιά περίπτωση δε θα ήθελε το αντικείμενο αυτής της Επιτροπής να πάει πίσω στο 2004-2009, δηλαδή την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. «Τον πάει» τον Τσίπρα «αγοράζοντας» τη δική του πολιτική ασυλία.
♦ ΔΟΨ
Στις οικονομικές σελίδες των «Νέων» διαβάσαμε είδηση με τίτλο: «ΔΟΛ: Ο Σταύρος Ψυχάρης αύξησε το ποσοστό του στο 92%». Οπως αναφέρεται, ο Ψυχάρης κατάφερε ν’ αυξήσει το ποσοστό του από 78.492% σε 92,085% και να είναι ο μοναδικός μέτοχος που κατέχει δικαιώματα ψήφου στην εταιρία. Κανένας από τους περίπου 15.100 μετόχους δεν έχει ποσοστό ίσο ή μεγαλύτερο του 5%, ώστε να διαθέτει και δικαιώματα ψήφου.
Πλέον, λοιπόν, δε θα μιλάμε για ΔΟΛ (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη), αλλά για ΔΟΨ (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Ψυχάρη). Είναι απορίας άξιο πώς ένας δημοσιογράφος κατάφερε να γίνει μοναδικός ιδιοκτήτης και απόλυτο αφεντικό μιας εκδοτικής (και όχι μόνο) αυτοκρατορίας, πετώντας έξω κάθε ανταγωνιστή του. Στα παρασκήνια λέγονται πολλά, αλλά είναι απ’ αυτά που δεν γράφονται.
♦ Οποιον πάρει ο χάρος…
Σύμφωνα με τον Σαμαρά, τον Ρουπακιώτη και τους λοιπούς της συγκυβέρνησης, καλά έκαναν οι εξωτερικοί φρουροί των φυλακών και έριξαν καμιά διακοσαριά σφαίρες ενάντια στο ελικόπτερο, διότι ήταν πιο σημαντικό να αποτρέψουν τη δραπέτευση του Βλαστού από το να σκοτώσουν κάποιον. Εστω κι αν αυτός ο κάποιος ήταν ο πιλότος ή ο μηχανικός, άνθρωποι που ήταν όμηροι των φίλων του Βλαστού. Στην Ελλάδα του 2013 επιβάλλεται (χωρίς δίκη μάλιστα) η ποινή του θανάτου ακόμη και επί αθώων, για ένα αδίκημα (δραπέτευση) που από το νόμο τιμωρείται με φυλάκιση το πολύ 12 μηνών!
