.jpg)
♦ Αξονας
Μπορεί η συνθήκη των Ηλυσίων να υπογράφτηκε από τους Ντεγκόλ και Αντενάουερ στο Παρίσι, όμως η φιέστα της 50ής επετείου της δεν υπήρχε περίπτωση να μη γίνει στο Βερολίνο. Η Μέρκελ έχει εκλογές και η παρουσία του Ολάντ στη φιέστα ήταν μια καλή ευκαιρία για να ενισχύσει την προπαγάνδα της χτυπώντας τους σοσιαλδημοκράτες στο μαλακό τους υπογάστριο. Οπως αποδείχτηκε, η φιέστα ήταν και μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να σκεπαστεί ο αρνητικός αντίχτυπος από την ήττα των Χριστιανοδημοκρατών στην Κάτω Σαξωνία (βγήκαν μεν πρώτο κόμμα, αλλά έχασαν την πλειοψηφία, διότι επέλεξαν να ενισχύσουν υπέρ το δέον τους καταρρέοντες Φιλελεύθερους συμμάχους τους).
Και ο Ολάντ; Γιατί δέχτηκε να γίνει η φιέστα στο Βερολίνο, ενώ γνώριζε ότι θα τη χρησιμοποιούσαν οι Χριστιανοδημοκράτες ενάντια στους Σοσιαλδημοκράτες; Γιατί δέχτηκε να στηρίξει με την παρουσία του τη Μέρκελ, όταν αυτή (ανταποκρινόμενη σε παρασκηνιακό αίτημα του Σαρκοζί) αρνήθηκε να συναντηθεί με τον Ολάντ πριν τις γαλλικές προεδρικές εκλογές;
Ο Ολάντ πλέον δεν είναι ηγέτης των γάλλων σοσιαλιστών, αλλά πρόεδρος της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας. Είναι λοιπόν υποχρεωμένος ν’ ανταποκρίνεται πρωτίστως σ’ αυτό το ρόλο. Πήγε στη Γερμανία, γιατί δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Πήγε γιατί ο γερμανικός ιμπεριαλισμός έχει το πάνω χέρι στον γαλλογερμανικό άξονα που διοικεί την Ευρωζώνη. Κι όχι μόνο πήγε, αλλά δεν παρέλειψε να συμπεριφερθεί ως προπαγανδιστής της Μέρκελ. «Δεν ανήκουμε στην ίδια πολιτική οικογένεια», είπε, για να χαιρετίσει στη συνέχεια «τη συνεισφορά της καγκελαρίου για όσα έγιναν τους τελευταίους οχτώ μήνες για την έξοδο από την κρίση, το δημοσιονομικό σύμφωνο, το φόρο χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, τη διατήρηση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη».
Μέσα σε λίγες λέξεις επισημοποίησε τη συμφωνία της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας με τις βασικές κατευθύνσεις της γερμανικής πολιτικής. Θεωρούμε αυτή τη στάση απολύτως λογική. Φυσική συνέπεια της πολιτικής του Αξονα. Μπορεί κάποιοι να μιλούσαν για «νέο άνεμο στην Ευρώπη» μετά την εκλογή Ολάντ, όμως αυτό δεν ήταν παρά μια ακόμη επιχείρηση αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού, στην οποία μάλιστα πρωταγωνίστησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα ίδια μήπως δεν είχαν ειπωθεί και μετά την πρώτη και τη δεύτερη εκλογική νίκη του Ομπάμα;
♦ Ιστορίες της Βίβλου
Πρώτα μίλησε ο Αννας-Σαμαράς. Αποφάσισε να επιστρατεύσει τους απεργούς και βγήκε να το διατυμπανίσει ο ίδιος. Ακολού-θησε ο Καϊάφας-Βενιζέλος. Οχι μόνο μίλησε για «απαράδεκτη κοινωνικά απεργία, αλλά έβαλε στελέχη του να δηλώνουν στους δημοσιογράφους ότι «η επίταξη ήταν η πιο ήπια απόφαση που μπορούσε να ληφθεί εδώ που έφτασαν τα πράγματα» (αλήθεια, υπήρχαν κι άλλα μέτρα που μπορούσαν να πάρουν; Πολυβόλα θα έστηναν μήπως;). Η ιστορία έκλεισε με τον Πόντιο Πιλάτο-Κουβέλη, ο οποίος ανακοίνωσε ότι «η επίταξη συνιστά ακραία επιλογή διαχείρισης της κρίσης και δεν βρίσκει σύμφωνη τη ΔΗΜΑΡ», μίλησε για «αδιαλλαξίες από κάθε πλευρά» και διεμήνυσε, off the record, ότι η ΔΗΜΑΡ δεν πρόκειται ν’ αποχωρήσει από την κυβέρνηση.
♦ Παπαγάλος γίγας!
Εκανε λάθος, όταν «προέβλεπε» ότι η Ελλάδα θα φύγει μέσα στους επόμενους 12 μήνες από την Ευρωζώνη, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Spiegel ο περιβόητος Νουριέλ Ρουμπίνι. Επεσε έξω, λέει, διότι οι Γερμανοί άλλαξαν ξαφνικά στάση, στήριξαν την Ελλάδα και προχώρησαν στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, το οποίο τον… αιφνιδίασε. Φαίνεται πως δεν είχε ακούσει τίποτα τόσους μήνες, όταν το θέμα της επαναγοράς συζητιόταν ανοιχτά (ο Βενιζέλος, ας πούμε, το έθετε συνέχεια). Ούτε πληροφορήθηκε –αυτός ο «γάτος των αγορών»– ότι διάφορα hedge funds αγόραζαν αβέρτα-κουβέρτα ελληνικά ομόλογα σε τιμές μεταξύ 14% και 20% της ονομαστικής τους, για να τα πουλήσουν τελικά στο 35%-38%.
Εν πάση περιπτώσει, έχουμε γράψει και άλλη φορά πως ο Ρουμπίνι δεν είναι κάποιος οικονομολόγος που ασχολείται με προβλέψεις, αλλά ένας παπαγάλος γίγας, που εκμεταλλεύεται τη φήμη που έχει αποκτήσει για να στηρίζει χρηματιστηριακά παιχνίδια. Αυτή είναι η δουλειά του κι όταν λέει κάτι δεν έχει καμιά επιστημονική συνέπεια, αλλά μόνο σκοπιμότητες των μερίδων του χρηματιστικού κεφάλαιου που υπηρετεί.
♦ Περί σκανδάλων
Συμβαίνουν και εις την Ιβηρικήν (και όχι μόνον). Για τα σκάνδαλα διαφθοράς του αστικού πολιτικού κόσμου μιλάμε. Τουλάχιστον 22 εκατ. ευρώ διατηρούσε σε δύο ελβετικές τράπεζες ο ταμίας του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος Λουΐς Μπάρθενας. Από τα χρήματα αυτά έπαιρναν το… μπόνους τους τα κορυφαία στελέχη του κόμματος, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ και ο σημερινός Μαριάνο Ραχόι. Ο Ραχόι, που βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα, αντέδρασε με τον τρόπο που αντιδρούν και στην Ελλάδα οι πολιτικές ηγεσίες σε τέτοιες περιστάσεις. Ανακοίνωσε ότι δε θα διστάσει να πάρει μέτρα για την αντιμετώπιση της διαφθοράς στο κόμμα του. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι αν οι Ισπανοί χρησιμοποιούν στη γλώσσα τους την παροιμιώδη έκφραση «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο»…
♦ Παραλήρημα (1)
Το ζήτημα δεν είναι ότι το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ προσέθεσε δυο λέξεις στη δήλωση που έκανε ο Τσίπρας στις ΗΠΑ, βγαίνοντας από το μέγαρο του ΔΝΤ. Αυτό είναι θεμιτό, αν κάποιος έχει ξεχάσει κάτι σε μια προφορική δήλωση και μπορεί να δημιουργηθεί σύγχυση. Αρκεί, βέβαια, η δήλωση να είναι σαφής. Ομως, το συγκεκριμένο απόσπασμα των δηλώσεων Τσίπρα είναι σκέτο παραλήρημα και τέτοιο παρέμεινε και μετά τη διορθωτική παρέμβαση του Γραφείου Τύπου.
Ιδού η δήλωση, όπως παρατίθεται στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ (οι λέξεις που προστέθηκαν έχουν επισημανθεί από εμάς):
«Δεν υπήρξε ποτέ επιλογή του ΔΝΤ, η περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Γεγονός που επιβεβαιώνει τους φόβους και τις εκτιμήσεις μας ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις έκρυβαν στα συρτάρια, τις λίστες των πλούσιων φοροφυγάδων προκειμένου να μην πληρώσουν φόρους. Επίσης τους κάνανε το χατίρι να κόβουν τον 13ο και τον 14ο μισθό στο δημόσιο, προκειμένου να μειώσουν και τα έξοδά τους».
Τι λέει ο Τσίπρας, μετά τη διόρθωση; Οτι οι κυβερνήσεις έκαναν τη χάρη στους καπιταλιστές να κόψουν τον 13ο και 14ο μισθό στο δημόσιο, προκειμένου αυτοί (οι καπιταλιστές) να μειώσουν τα έξοδά τους; Βγαίνει νόημα; Κανένα απολύτως. Τι δουλειά έχουν τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας των δημοσίων υπαλλήλων με τις δαπάνες των καπιταλιστικών επιχειρήσεων; Καμία απολύτως.
Αν αφαιρεθούν οι δυο λέξεις που προσέθεσε το Γραφείο Τύπου, η φράση του Τσίπρα αποκτά νόημα. Η κυβέρνηση έκανε τη χάρη στους καπιταλιστές να κόψει το 13ο και 14ο μισθό για να μειώσουν τις δαπάνες τους. Μόνο που είναι ψέμα. Δώρα και επίδομα αδείας δεν έχουν κοπεί στον ιδιωτικό τομέα. Κόπηκαν στο δημόσιο και από τους συνταξιούχους. Ο Τσίπρας δεν το ήξερε, κάτι του είπαν οι Δουνουτούδες με τους οποίους συνομιλούσε, δεν κατάλαβε ότι αυτοί δεν μιλούσαν για κάτι που έγινε, αλλά για την προπαγάνδα που είχε αναπτυχθεί, αλλά δεν είχε κανένα δισταγμό να βγει και να το «μπουμπουνίσει» στις δηλώσεις του, χωρίς καν να συμβουλευτεί τους συνεργάτες του που τον συνόδευαν. Ενήργησε με τον τυχοδιωκτικό τρόπο που ενεργεί πάντοτε.
Επί της ουσίας, γιατί μπήκε σ’ αυτή τη συζήτηση; Γιατί επέλεξε να υπερασπιστεί το ΔΝΤ στο συγκεκριμένο θέμα; Τόσο σίγουρος είναι ότι το ΔΝΤ, η τρόικα, δεν είχε τέτοια πρόταση; Εχει δει μήπως πρακτικά συζητήσεων; Κι αν ακόμα δεν είχε θέσει τέτοια πρόταση το ΔΝΤ, ποιος ο λόγος να το κάνει σημαία ο Τσίπρας; Μήπως για να πει ότι η χειρότερη φάρα είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις και όχι το ΔΝΤ;
♦ Παραλήρημα (2)
Είπε, επίσης, ο Τσίπρας, στις ίδιες δηλώσεις: «Δυστυχώς, επιβεβαιωθήκαμε με δραματικό τρόπο. Ιδιαίτερα μετά τις δηλώσεις Μπλανσάρ για το λάθος της εκτίμησης του πολλαπλασιαστή της ύφεσης, διαπιστώνουμε ότι ένα τεχνοκρατικό λαθάκι έχει στοιχίσει πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους».
Το «τεχνοκρατικό λαθάκι» είναι ο περιβόητος πολλαπλασιαστής με τον οποίο προϋπολόγιζαν την ύφεση. Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, παραδέχτηκε ότι χρησιμοποίησαν χαμηλό πολλαπλασιαστή, με αποτέλεσμα στις προβλέψεις τους να υποτιμούν την επίπτωση των αντιλαϊκών μέτρων στην ύφεση. Και λοιπόν; Αυτό το «λάθος» οδήγησε στη λήψη των διαδοχικών αντιλαϊκών πακέτων; Αν είχαν χρησιμοποιήσει τον σωστό πολλαπλασιαστή, θα έβλεπαν ότι η ύφεση θα είναι μεγαλύτερη και δε θα έπαιρναν τα ίδια μέτρα;
‘Η ο Τσίπρας είναι παντελώς άσχετος ή μας δουλεύει κανονικότατα, ωραιοποιώντας το ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα, δεν συνέβη κανένα «τεχνοκρατικό λαθάκι». Απολύτως σκόπιμα έβαλαν τον πολλαπλασιαστή χαμηλά, για να δημαγωγούν με το δήθεν επικείμενο τέλος της ύφεσης και τη δήθεν έξοδο από το τούνελ. Αυτό δεν το έκαναν μία, αλλά πολλές φορές. Και το 2010 και το 2011 και το 2012. Τα στελέχη του ΔΝΤ έρχονται τώρα εκ των υστέρων και λένε «κάναμε λάθος», για να κρύψουν κάτω απ’ αυτή την υποκριτική αυτοκριτική την πολιτική εξαπάτησης του ελληνικού λαού που χρησιμοποίησαν. Και ο Τσίπρας έρχεται να τους δώσει πιστοποιητικό απορίας.
♦ Ποιος αβαντάρει ποιον και γιατί;
«Εχει μεγάλο ενδιαφέρον ότι από τη σημερινή μας συζήτηση με την ηγεσία του ΔΝΤ, διαπιστώνουμε πρώτον ότι ακόμα και το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το πρόγραμμα δε βγαίνει δίχως γενναίο κούρεμα χρέους», δήλωσε ο Τσίπρας εξερχόμενος από την έδρα του ΔΝΤ. Δεν μας είπε, βέβαια, τίποτα καινούργιο. Είναι γνωστή αυτή η θέση του ΔΝΤ. Είναι γνωστός ο καυγάς που ξέσπασε ανάμεσα στη Λαγκάρντ και τον Σόιμπλε στο Eurogroup, ο οποίος διευθετήθηκε μ’ έναν ακόμη συμβιβασμό. Οι μεν Γερμανοί δέχτηκαν την επαναγορά ομολόγων, την οποία ζητούσε το ΔΝΤ (δουλεύοντας για λογαριασμό μιας σειράς hedge funds, που είχαν αγοράσει φτηνά ελληνικά ομόλογα και ήθελαν να τα πουλήσουν βγάζοντας τεράστια κέρδη μέσα σε λίγους μήνες), το δε ΔΝΤ δέχτηκε να μπει στο 124% το ποσοστό-ορόσημο για το ελληνικό χρέος (αρχικά ζητούσε 120%).
Πρόκειται για σύγκρουση ανάμεσα στον γερμανογαλλικό άξονα, που κάνει κουμάντο στην ΕΕ, και το αγγλοσαξονικό χρηματιστικό κεφάλαιο, που κάνει κουμάντο στο ΔΝΤ. Ο Τσίπρας γιατί επιλέγει να «προμοτάρει» την ήδη γνωστή θέση του ΔΝΤ; Μήπως δεν ξέρει ότι αυτή η θέση εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες μιας μερίδας του χρηματιστικού κεφάλαιου στον ανταγωνισμό της με τις άλλες; Φυσικά και το ξέρει, όμως απολύτως συνειδητά επιλέγει να παίξει το παιχνίδι του ΔΝΤ, συσκοτίζοντας τα πραγματικά επίδικα.
Συσχετίζει μήπως το ΔΝΤ ένα καινούργιο κούρεμα του χρέους με χαλάρωση του περιβόητου «προγράμματος»; Κάθε άλλο. Το ΔΝΤ επιμένει πως το σκληρό αντιλαϊκό «πρόγραμμα» θα πρέπει να εφαρμοστεί χωρίς την παραμικρή χαλάρωση. Κι αυτό ακριβώς είναι που έχει σημασία για τον ελληνικό λαό. Το «κούρεμα» αφορά τη διαχείριση του χρέους, η οποία σε όλες τις εκδοχές της δεν οδήγησε σε χαλάρωση της βαρβαρότητας. Δυο «κουρέματα» έγιναν μέχρι τώρα και το καθένα συνοδευόταν με νέα αντιλαϊκά «πακέτα». Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε αβανταδόρο και… ίματζ μέικερ του ΔΝΤ.
