♦ Ευρωλιγούρια
Η ευρωδουλεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστή. Τελευταία, όμως, καθώς προσπαθούν να οικοδομήσουν το «ευρωπαϊκό προφίλ» του Τσίπρα, δεν κρατιούνται με τίποτα. Τον Ομπάμα επιλέγει ως πρότυπό του ο Τσίπρας από την πέραν του Ατλαντικού περιοχή (ο Τσάβες ούτε που μνημονεύεται πλέον), τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες επιλέγει πλέον επί ευρωπαϊκού εδάφους. «Η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία πρέπει πάντως να συνειδητοποιήσει ότι ο συνομιλητής της στην Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα που βρίσκεται σε πλήρη διάλυση, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ», δήλωσε απροκάλυπτα ο Τσίπρας, σε συνέντευξή του στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής. Οσο για το πρότυπό του, δεν είναι άλλος από τον Χέλμουτ Σμιτ, τον πρώην καγκελάριο, με τον οποίο «μιλάει την ίδια γλώσσα για το αδιέξοδο της κυρίαρχης πολιτικής»!
Και γιατί τείνει χέρι φιλίας στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία ο ΣΥΡΙΖΑ; Διότι θεωρεί πως είναι μια ενδιάμεση, ταλαντευόμενη δύναμη, η οποία «έχει δύο δρόμους να επιλέξει», την «ενσωμάτωση στην ευρωπαϊκή Δεξιά» ή την «αντίσταση στην πολιτική της λιτότητας». Ποιος θα τα κάνει όλ’ αυτά; Η πολιτική εκείνη δύναμη που κυβέρνησε για χρόνια την ιμπεριαλιστική Γερμανία, η πολιτική δύναμη που υλοποίησε τη μεγαλύτερη αντεργατική ανατροπή στη Γερμανία, με την περιβόητη «Ατζέντα 2010» του καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ, που κατέστησε το γερμανικό κεφάλαιο ηγεμονική δύναμη στην Ευρώπη, η πολιτική δύναμη που συγκυβέρνησε με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ και θα ξανασυγκυβερνήσει αν χρειαστεί.
Ομως και με τη Μέρκελ φαίνεται πως «καίγεται» ν’ αποκαταστήσει σχέσεις ο Τσίπρας. Οταν ρωτήθηκε αν έστειλε ποτέ ειδικό απεσταλμένο στην καγκελαρία, απάντησε με απροκάλυπτο κυνισμό: «Μα, αν το κάναμε, θα το λέγαμε; Υπάρχουν, ως γνωστόν, πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται»! Ο Παπαδημούλης, όμως, την ανάγκη φιλοτιμία ποιών, δήλωσε στο ΒΗΜΑ fm για την επίσκεψη Μέρκελ: «Ούτε μας ζήτησαν να μας δουν ούτε ζητήσαμε να τους δούμε. Εμείς δεν θα είμαστε εκεί που θα στρωθεί το κόκκινο χαλί, αλλά μαζί με χιλιάδες, ελπίζω ειρηνικούς, διαδηλωτές».
♦ Αλλη μια φάρσα
Ο Αβραμόπουλος είναι ο πρώτος που έφτιαξε κόμμα και δεν κατέβηκε ποτέ σε εκλογές, καθώς τα βρήκε με τον Καραμανλή και ξαναχώθηκε στη ΝΔ. Η Μπακογιάννη έκανε το ίδιο, έφαγε μια χοντρή χλαπάτσα στις 6 του περασμένου Μάη και σε λίγες μέρες επανέκαμψε στη ΝΔ. Σημειώνουμε αυτούς τους δύο, γιατί οι διακηρύξεις των βραχύβιων πολιτικών σχημάτων που δημιούργησαν παρουσιάζουν τρομερές ομοιότητες με τις διακηρύξεις της «Δυναμικής Ελλάδας» που έφτιαξε ο Μόσιαλος και θα την μετασχηματίσει σε κόμμα (έτσι λέει) μέσα στο 2013. Οι ίδιες παπαριές του φιλελευθερισμού, πασπαλισμένες με μπόλικη εκσυγχρονιστική φλυαρία: Υποστηρίζουν μια «ανταγωνιστική και υγιή οικονομία», αντιτίθενται «στις ομάδες πίεσης, στις συντεχνίες και στον εφήμερο πλουτισμό» και «προτάσσουν το συμφέρον της κοινωνίας», διεκδικούν «ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο» αντιτάσσονται στα «κυρίαρχα ιδεολογήματα της νεοελληνικής κοινωνίας, τον κρατισμό και τον λαϊκισμό», στηρίζουν «κάθε υγιή και ελπιδοφόρα ιδιωτική πρωτοβουλία και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας» και προαναγγέλλουν «συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα και λογικές» (που δεν αφορούν τους καπιταλιστές, βεβαίως, βεβαίως, αλλά μόνο τους εργαζόμενους).
Εχει ελπίδα ο Μόσιαλος να κάνει κάτι μ’ αυτές τις παπαριές; Η ελπίδα, ως γνωστόν, πεθαίνει πάντα τελευταία και ο Μόσιαλος ποντάρει στη διάλυση και της νεοδημοκρατικής δεξιάς, μετά τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Ποντάρει στη δημιουργία νέων σχημάτων και φιλοδοξεί να παίξει ρόλο σ’ αυτά, οπότε έφτιαξε και μια ομάδα για να μην αισθάνεται σαν την καλαμιά στον κάμπο.
♦ Πάει για ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι η πρώτη φορά που ο περιβόητος Ιωάννης Διώτης, ο εισαγγελέας-μπάτσος που κουρέλιασε κάθε έννοια ισχύοντος δικαίου, όταν μαζί με τους Χρυσοχοΐδη-Νασιάκο-Σύρο «εξάρθρωναν» τη 17Ν, εισπράττοντας παράσημα από το FBI, μιλά δημόσια για το αριστερό του παρελθόν, δίνοντας και λεπτομέρειες μάλιστα για την ένταξή του στον Περισσό στα νεανικά του χρόνια. Αφήνει να εννοηθεί ότι παραμένει αριστερός (!) και δηλώνει ότι «είναι 57, δεν είναι για σύνταξη».
Γιατί το σημειώνουμε; Γιατί σε διάφορα μπλογκ γράφτηκε, πριν ακόμη τη συνέντευξη-αγιογραφία του Διώτη στα «Νέα» (στον γνωστό διεκπεραιωτή αποστολών Στ. Θεοδωράκη), ότι υπάρχουν επαφές για ένταξή του στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουμε καμιά σχετική πληροφορία, δεν είδαμε όμως και καμιά διάψευση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ (υποχρεωτικό να διαψεύδουν καθετί δεν είναι, όμως…). Το σημειώνουμε, λοιπόν, και περιμένουμε. Αν το δούμε κι αυτό…
♦ Φανατισμός νεοφώτιστων
Φανατισμό νεοφώτιστου δείχνει ο Περισσός στη χρήση του Ιντερνετ, την οποία αποφάσισε μετά την εκλογική συντριβή της 17ης Ιούνη. Εφτιαξε, λοιπόν, ιστοσελίδα «για τη συλλογή υπογραφών στήριξης της πρότασης νόμου που κατέθεσε το Κόμμα για την κατάργηση των μνημονίων, των εφαρμοστικών νόμων και των δανειακών συμβάσεων». Γιατί μιλάμε για φανατισμό νεοφώτιστου; Πρώτα-πρώτα, στήνοντας συλλογή υπογραφών στο Ιντερνετ, είναι σαν να παραδέχονται ότι δεν μπορούν να το κάνουν με άλλο τρόπο. Στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, εκεί που υποτίθεται ότι είναι η δύναμή τους. Δεν το κάνουν καν συνδυαστικά. Μόνο στο Ιντερνετ, σε μια προσπάθεια ν’ αποκτήσουν επαφή με κάποιο κόσμο που χρησιμοποιεί αυτό το Μέσο. Οταν, όμως, η προπαγάνδα γίνεται τόσο χοντροκομμένα, δεν αποδίδει. Αυτοί ζητούν κομματική υποστήριξη και γι’ αυτό δεν πρόκειται να την έχουν στο βαθμό που υπολογίζουν (ό,τι κι αν ανακοινώσουν για το αποτέλεσμα).
♦ Αλληλοκαρφώνονται
Μετά το Βατερλό που υπέστη στο Mega (όταν ο Πρετεντέρης πάρει γραμμή «βαράμε», ξέρει να κάνει τη δουλειά), ο Βενιζέλος βγήκε στο φιλικό περιβάλλον της κρατικής τηλεόρασης (αφού είχαν γίνει οι απαραίτητες συνεννοήσεις, προφανώς), για να κάνει αυτοκριτική στο θέμα του περιβόητου «στικ» με τους μεγαλοκαταθέτες της ελβετικής τράπεζας. Και βέβαια, η αυτοκριτική ήταν… βενιζέλεια: «Θα έπρεπε να έχω εμπιστευθεί λιγότερο τους νόμιμους μηχανισμούς του κράτους». «Οσες φορές τηρούμε τη νομιμότητα και όσες φορές σεβόμαστε τους θεσμούς φαίνεται ότι στη χώρα μας κάνουμε λάθος», συμπλήρωσε.
Φταίνε, λοιπόν, οι υφιστάμενοί του, δηλαδή ο εξής ένας, ο Διώτης. Αυτός του πήγε το «στικ», αυτός ήταν ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ. Πώς θα ενεργούσε ο Διώτης, όμως, όταν το «στικ» ήταν στο γραφείο του Βενιζέλου; Προφανώς, ο Μπένι θεώρησε ότι κράτησε αντίγραφο. Και γιατί δεν τον φώναξε κάποια στιγμή στο γραφείο του να τον ρωτήσει τι έγινε, αν έψαξε κάποιους απ’ αυτούς που αναφέρονται στη λίστα; Και γιατί αποχωρώντας πήρε το «στικ» μαζί του και δεν το παρέδωσε στον διάδοχό του (ο Σαχινίδης ήταν, όχι κάποιος άγνωστος τεχνοκράτης);
Τα ίδια λέει και ο Διώτης. Οτι το αρχείο του παραδόθηκε «ατύπως» και ότι «η άτυπη παράδοση δεν σημαίνει ρητή εντολή και ακόμα περισσότερο εκπεφρασμένη κυβερνητική βούληση προς έρευνα»! Αυτός, ο άτεγκτος εισαγγελέας, έπρεπε να έχει πολιτική εντολή για να ελέγξει κάποιους μεγαλοκαταθέτες ελβετικών τραπεζών; Ας αφήσουμε, δε, την αναφορά του στη νομιμότητα. Ειδικά στο στόμα του Διώτη αυτό αποτελεί ύβριν.
♦ Ομοιος στον όμοιο
Ο απόστρατος στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης συνέγραψε βιβλίο, το οποίο εκδίδεται από τις εκδόσεις «Λιβάνη». Τίτλος του βιβλίου «Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι;» (τι άλλο θα μπορούσε να συγγράψει ένας απόστρατος καραβανάς, πραγματεία για την Ποιητική του Αριστοτέλη;). Για να πάρετε ένα άρωμα του μεγαλείου του βιβλίου: «Ολα αυτά τα στοιχεία αλλά και οι συνθήκες διαβίωσης των μειονοτήτων στην Τουρκία μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι όλοι οι παλιοί και αλλοτριωμένοι κάτοικοι της Μικράς Ασίας αναμένουν και αναζητούν το φως στο Φανάρι και στην Ορθοδοξία για να επανασυστήσουν το δικό τους ΝΕΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, μαζί με τους συνειδητοποιημένους, πλέον, Οθωμανούς. Αυτοί οι λαοί, οι οποίοι είναι λαοί της Μικράς Ασίας και σε καμία περίπτωση δεν είναι Τούρκοι, έχουν το δικαίωμα να αυτοπροσδιοριστούν, εθνικά και θρησκευτικά, όπως οι ίδιοι επιθυμούν»! (Αλήθεια, οι Τούρκοι της ελληνικής Θράκης έχουν τέτοιο δικαίωμα ή πρέπει να παραμείνουν «μουσουλμάνοι», επειδή έτσι ορίστηκαν από μια ιμπεριαλιστική συνθήκη;).
Και ποιοι θα παρουσιάσουν το βιβλίο; Ολος ο καλός ο κόσμος: Σοφία Βούλτεψη, Λιάνα Κανέλλη, Γιώργος Λιάνης, Ιωάννης Μάζης και Κώστας Φωτιάδης.
♦ Οσονούπω έρχεται
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μια βαθμίδα πριν από την κατηγορία «σκουπίδια» (junk) υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ισπανίας ο οίκος «αξιολόγησης» Standard & Poor’s, τη νύχτα της περασμένης Τετάρτης προς Πέμπτη. Τι σημαίνει αυτό; Ο,τι σήμαινε και για την Ελλάδα την άνοιξη του 2010. Οτι η Ισπανία δε θα μπορεί να δανείζεται από τις «αγορές» και ότι οσονού-πω ο Ραχόι θ’ αφήσει τα τσαλιμάκια, θα κάνει την προσφυγή στο μηχανισμό «στήριξης» και θα παραδοθεί στη δικαιοδοσία «των ανδρών με τα γκρίζα κοστούμια», δηλαδή της τρόικας που θα χρεωθεί την Ισπανία.
♦ Αχ, Ρόζα…
Κάθε γερμανικό αστικό κόμμα έχει φτιάξει και από ένα ινστιτούτο. «Κόνραντ Αντενάουερ» οι Χριστιανοδημοκράτες, «Φρίντριχ Εμπερτ» οι Σοσιαλδημοκράτες, «Ρόζα Λούξεμπουργκ» οι Αριστεροί. Το ξέρουμε, είναι πρόκληση να καπηλεύονται το όνομα της μεγάλης επαναστάτριας κάποιοι ξεφτιλισμένοι ροζ σοσιαλδημοκράτες, αλλά αυτό το έχουμε συνηθίσει. Μετά τη μεγάλη αντεπαναστατική στροφή της δεκαετίας του ’50, ιδέες και σύμβολα κακοπαθαίνουν στα χέρια των πρώην ρεβιζιονιστών και νυν αστών με πατέντα.
Οπως ασφαλώς θα έχετε πληροφορηθεί, το ινστιτούτο «Ρόζα Λούξεμπουργκ» άνοιξε παράρτημα και στην Αθήνα, το οποίο εγκαινίασαν ο Τσίπρας με τον πρόεδρο του Die Linke Μπερντ Ρίξινγκερ. Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζετε (πέρασε στα ψιλά) είναι πως πρώτη μούρη στα εγκαίνια ήταν ο γερμανός πρέσβης στην Αθήνα Βόλφγκανγκ Ντολτ, που απηύθυνε και χαιρετισμό! Εκανε και χιούμορ. Επειδή άργησε λίγο να πάει, διότι τα εγκαίνια συνέπεσαν με την επίσκεψη της Μέρκελ, ξεκίνησε την ομιλία του μ’ ένα καλαμπούρι: «Νομίζω ότι μπορώ να σας καθησυχάσω… Μόλις συνόδευσα την Καγκελάριο Μέρκελ στο αεροδρόμιο».
Τι γύρευε, όμως, ο εν Ελλάδι εκπρόσωπος του γερμανικού ιμπεριαλισμού στα εγκαίνια ενός ινστιτούτου που υποτίθεται ότι παλεύει για το… σοσιαλισμό; Για να μην το κουράζουμε, σας πληροφορούμε ότι το γερμανικό κράτος χρηματοδοτεί όλ’ αυτά τα ινστιτούτα, γι’ αυτό και οι πρεσβευτές του είναι πρώτη μούρη στις εκδηλώσεις τους. Γιατί τα χρηματοδοτεί; Γιατί όλα εργάζονται –το καθένα από τη δική του σκοπιά– για τη στερέωση του ηγεμονικού ρόλου του γερμανικού ιμπεριαλισμού.
