♦ Οι μάσκες έπεσαν
Αδικα πασχίζει ο Σαμαράς να πείσει ότι δεν ασκεί συγκυβέρνηση. Ο ελληνικός λαός έχει βγάλει τα συμπεράσματά του (το πώς θ’ αντιδράσει είναι άλλο θέμα, αλλά το παραμύθι δεν το τρώει). Εκτός, όμως, από τις διάφορες παπαριές που λέει, ο Σαμαράς είναι και ψευταράκος. «Δουλειά της νέας μεταβατικής κυβέρνησης» –είπε μιλώντας στην ΚΟ της ΝΔ– είναι αυτά που προσδιορίζει ο “ειδικός σκοπός” τον οποίο ανέλαβε: Ξεμπλοκάρισμα της 6ης δόσης, προώθηση της νέας δανειακής σύμβασης και εκλογές σε τρείς μήνες». Τον διαψεύδει το ανακοινωθέν που εκδόθηκε από την προεδρία της Δημοκρατίας, όταν η Αγία Τριάς συμφώνησε στη λύση Παπαδήμου. «Συμφωνήθηκε ότι το έργο της νέας κυβέρνησης είναι η υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου 2011 και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές», αναφέρεται. Και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής του Μνημόνιου και η υπογραφή του νέου, απεχθέστερου Μνημόνιου είναι μέσα στον «ειδικό σκοπό» αυτής της κυβέρνησης. Ο «αντιμνημονιακός» Σαμαράς εξατμίστηκε μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα. Οι μάσκες έπεσαν, όπως θα έλεγε και ο ίδιος.
♦ Ποιον κοροϊδεύει;
«Γιατί –επαναλαμβάνω- δεν συμμετέχουμε περισσότερο αναλαμβάνοντας κι άλλα υπουργεία; Γιατί, απλούστατα, αυτό θα σήμαινε συγκυβέρνηση! Κι εμείς δεν θέλουμε συγκυβέρνηση», είπε στην ίδια ομιλία ο Σαμαράς! Μα καλά, σε ηλίθιους νομίζει ότι απευθύνεται. Το ότι δεν έβαλε υπουργούς σε υπουργεία που θα προωθήσουν άμεσα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά περιορίστηκε στα Εξωτερικών και Αμυνας, σημαίνει ότι δεν θα φέρει ακέραια την ευθύνη για ό,τι κάνει η κυβέρνηση Παπαδήμου; Νομίζει πως θα μπορέσει να γλιτώσει από τη λαϊκή οργή; Αυτά μπορεί να είναι καλά για τους ξεσκολισμένους της ΚΟ, αλλά στο λαό δεν πιάνουν μπάζα. Την καλύτερη απόδειξη, άλλωστε, αποτελούν τα συνδικαλιστικά στελέχη της ΝΔ, που για να μην αποκοπούν εντελώς από τον κόσμο, βγήκαν στα κεραμίδια και νιαουρίζουν, προσπαθώντας να χωνέψουν το ξαφνικό σοκ (δεν αλλάζεις εύκολα μέσα σε μια μέρα τη γραμμή).
Ας αφήσουμε το γεγονός ότι χτες όλα τα… συμβολικά στελέχη της ΝΔ σήκωσαν το χεράκι τους και ψήφισαν στο υπουργικό συμβούλιο τον προϋπολογισμό που είχε έτοιμο η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ενώ μετά από λίγες εβδομάδες θα σηκώσουν το χεράκι τους και θα τον ψηφίσουν στη Βουλή ο Σαμαράς και ολόκληρη η ΚΟ της ΝΔ. Θα τον ψήφιζαν χωρίς τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου;
♦Το γαρ πολύ της θλίψεως…
Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη, γι’ αυτό και ο Καστανίδης δήλωσε «ικανοποιημένος και ανακουφισμένος» κατά την παράδοση του υπουργικού θώκου στον διάδοχό του Γιαννίτση! Αισθάνεται και «δικαιωμένος», είπε, γιατί ήταν ο πρώτος που είχε μιλήσει για ανάγκη νομιμοποίησης της πολιτικής του Μνημονίου μέσω εκλογών. Σε όσους, δε, του απέδωσαν την πατρότητα του δημοψηφίσματος θύμισε ότι είχε προτείνει «να διεξαχθούν και εθνικές εκλογές μαζί με τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές το 2010». Εντάξει, ρε μεγάλε, αλλά αυτά έγιναν το 2010. Το 2011 ήσουν εκείνος που χτυπιόταν ότι πρέπει οπωσδήποτε να γίνει ένα δημοψήφισμα και αν όχι ο πρώτος, ένας από τους βασικούς, που έπεισαν τον Παπανδρέου ότι το δημοψήφισμα θ’ αποτελέσει τη μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία, με την οποία όλοι θα φάνε τη σκόνη του. Πώς να σου συγχωρήσει ο Παπανδρέου τη μακακία, που τον οδήγησε στον ακαριαίο πολιτικό θάνατο, και πώς να μην τον πετάξει έξω από τη νέα κυβέρνηση;
Εν αντιθέσει προς τον Καστανίδη, που εμφανίστηκε με πολιτική κατάθλιψη, ο Μπεγλίτης εμφανίστηκε με πολιτική έξαρση. Και τι δεν είπε ο στόμας του. Οτι τα ‘βαλε με ολόκληρα κυκλώματα από την εποχή του Τσοχατζόπουλου ακόμη και αυτά τον έφαγαν! Στο ψιλό τον πήραν, βέβαια, οι εφημερίδες, αλλά αυτός επιμένει. Τι άλλο να πει, άλλωστε; Οτι ήταν ένας «κηπουρός» του Γιωργάκη, που πριν λίγο καιρό εγκατέλειψε τον «κήπο» και γι’ αυτό ο αρχηγός του έκοψε το λαρύγγι, όσο ακόμα είχε τη δύναμη να το κάνει;
ΥΓ: Ολους, πάντως, τους ξεπέρασε ο Παπανδρέου, που ανέβηκε στο βήμα της Βουλής την Τρίτη, στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις, και υπερασπίστηκε το δημοψήφισμα σαν σωστή επιλογή! Σαν τα παιδάκια που τα τιμωρεί η μαμά και χτυπιούνται κλαίγοντας μπας και τη μεταπείσουν…
♦ His masters’ voice
Μπορεί να μην έβαλε τον Ράπανο και τον Στουρνάρα στην κυβέρνηση ο Παπαδήμος (τόσοι τραπεζίτες μαζεμένοι θα ήταν πρόκληση) έβαλε όμως τον Γιαννίτση, που κάνει το ίδιο. Εβγαλαν ένα πολιτικό πτώμα από τη φορμόλη και το έβαλαν στο υπουργείο Εσωτερικών με στόχο να στραγγαλίσει τα οικονομικά των ΟΤΑ. Μπορεί ο Γιαννίτσης να έμεινε στη νεοελληνική πολιτική ιστορία ως ο άνθρωπος που πρώτος προσπάθησε να πετύχει τη μεγάλη αντιασφαλιστική ανατροπή, όμως έχει μακρά θητεία ως υπηρέτης πολυτελείας καπιταλιστικών συμφερόντων. Εχει δουλέψει στον ΟΟΣΑ, έχει υπάρξει σύμβουλος της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών. Από εκεί τον πήρε ο Σημίτης και τον έκανε υπουργό. Προτελευταία του δουλειά ήταν μέλος του ΔΣ στο Συγκρότημα Λαμπράκη, απ’ όπου παραιτήθηκε το 2009 για ν’ αναλάβει πρόεδρος των ελεγχόμενων από την οικογένεια Λάτση «Ελληνικών Πετρελαίων ΑΕ». Κατευθείαν από την προεδρία ενός καπιταλιστικού ομίλου στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
♦ Ακρως επαναστατικά
Αγαπημένη των βρετανικών ΜΜΕ φαίνεται πως έχει γίνει η… κομμουνίστρια Λιάνα Κανέλλη. Κάτι η οξφορδιανή προφορά των Αγγλικών, κάτι το θεατράλε ύφος (παραπέμπει, βέβαια, σε ηθοποιό μεσοπολεμικού μπουλουκιού που παίζει τη Γκόλφω, αλλά οι Αγγλοι μάλλον δεν γνωρίζουν αυτή την πλευρά της ελληνικής πολιτιστικής παράδοσης και μπερδεύουν τη Γκόλφω με την Κλυταιμνήστρα), κάτι ο άψογος κοινοβουλευτικός λόγος με όλες τις αστικές συμβάσεις στην πρώτη γραμμή, εξασφάλισε παρέμβαση και στο BBC, μετά το Channel 4. Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από τον… επαναστατικό λόγο (για άμεση επαφή ανατρέξτε στο https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=cIHIrAVWqi0):
«Υπάρχει μόνον ένας δρόμος που εγγυάται την εθνική ενότητα. Είναι η έκφραση του ελληνικού λαού και στη δημοκρατία υπάρχει μόνον ένας δρόμος, οι εκλογές. Νομίζω, δε, ότι αν είχαμε μια προσωρινή κυβέρνηση θα ήταν ευκολότερα για όλους και θα μπορούσαμε να έχουμε εκλογές σε λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες». Στο ερώτημα αν η απάντηση είναι η αποχώρηση από την ΕΕ, η Κανέλλη προσπαθεί ν’ αποφύγει την απάντηση: «Την απάντηση μπορεί να τη δώσει μόνον ο ελληνικός λαός και δεν είμαι τόσο αλαζών ώστε εγώ, ένα άτομο, να εκφράσω τη μελλοντική βούληση του λαού»! Η δημοσιογράφος, όμως, επιμένει και ρωτά τι γνώμη έχει ως βουλευτής, μέσα ή έξω από το ευρώ, οπότε η Κανέλλη αναγκάζεται ν’ απαντήσει: «Ως βουλευτής πιστεύω ότι το μέλλον της χώρας μου θα είναι καλύτερο έξω από μια τέτοιου είδους Ευρώπη. Ανήκω στην πλειοψηφία των Ευρωπαίων, αλλά όταν μιλάμε για την Ευρώπη εννοούμε την Ευρώπη των λαών και όχι την Ευρώπη των αγορών». Η δημοσιογράφος, όμως, ρώτησε για το ευρώ και όχι για την Ευρώπη γενικά και αόριστα, γι’ αυτό και επανέρχεται ρωτώντας τι πρόκειται να συμβεί αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ. Η Κανέλλη είναι απολαυστική στην απάντησή της: «Πιστεύω ότι οι άνθρωποι σε μερικά χρόνια θα είναι πλουσιότεροι σε σχέση με σήμερα. Θα κάνουν τις συναλλαγές τους και δεν θα φοβούνται μήπως χάσουν τμήματα της χώρας τους»!
Εμείς ξαναρωτάμε, όπως ρωτήσαμε και την προηγούμενη εβδομάδα: αν αυτά τα έλεγε ο Τσίπρας, ο Παπαδημούλης ή κάποιος άλλος του ΣΥΝ, πώς θα τα σχολίαζε ο «Ριζοσπάστης»;
♦ Βίοι παράλληλοι
Ποια η διαφορά μεταξύ Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι; Ο Γιωργάκης μόνο το κάνει, ενώ ο καβαλιέρε το διακηρύσσει κιόλας ότι δεν έχει σκοπό να φύγει από την ιταλική πολιτική σκηνή. Το διατυμπάνισε: «Σε όποιον γιόρτασε αυτό που χαρακτήρισε έξοδό μου από τη σκηνή, λέω ότι από αύριο θα διπλασιάσω τις προσπάθειές μου για τη μεταρρύθμιση των δημοσιονομικών, της Δικαιοσύνης και των θεσμών στην Ιταλία. Δεν θα αποσυρθώ αν δεν εκσυγχρονιστεί η Ιταλία. Η κάθοδός μου στην πολιτική άλλαξε την Ιστορία. Αγαπώ την Ιταλία, δεν παραδίνομαι».
Βέβαια, με βάση την πολιτική παράδοση της Ιταλίας, ο Μπερλουσκόνι έχει ελπίδες να ξαναγυρίσει σαν σωτήρας, όπως έγινε και την προηγούμενη φορά, ενώ τον Γιωργάκη τον κόβουμε λιγουλάκι χλομό (αν και ποτέ δεν ξέρεις, διότι με τη χοντροπετσιά που διαθέτει ως προσόν όλα μπορεί να τα δούμε). Προς το παρόν, πάντως, έχει κατσικωθεί, συγκαλεί… φράξια υπουργικού συμβουλίου και δηλώνει ότι θα το ξανακάνει και περιμένει ποιος και πότε θα του επιτεθεί, για να καθορίσει την τακτική του. Κακό σπυρί…
♦ Ερωτας ατελείωτος
«Κύριε υπουργέ, αγαπητέ Μιχάλη»! Ετσι ξεκίνησε τη δήλωσή του ο Μπουμπούκος, αμέσως μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Αφού ευχαρίστησε τον Καρατζαφέρη, «χωρίς τον οποίο δεν θα ήμουν εδώ», τράβηξε στο τέλος κι ένα γλείψιμο στον ίδιο τον Χρυσοχοΐδη: «Θέλω να το πω αυτό και να ακουστεί, ότι αισθάνομαι πολύ μεγάλο αίσθημα ασφάλειας κ. Υπουργέ, που είστε εσείς Προϊστάμενος σε αυτό το Υπουργείο»!
► Η Λούκα Κατσέλη έχει επιστρέψει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που έδωσε στην κυβέρνηση Παπανδρέου, σε κείνη την κωμική ψηφοφορία που… στήριξε τον Παπανδρέου για να παραιτηθεί. Το σημειώνουμε ενημερωτικά (πολιτικά το είχαμε προδιαγράψει, αλλά συνέβη νωρίτερα απ’ όσο περιμέναμε).
♦ Αλληλοκαρφώνονται
Η Ντοράκλα λέει δημόσια, ότι ο Παπανδρέου της είπε πως ο Σαμαράς έβαλε βέτο στη συμμετοχή της στην κυβέρνηση. Η ΝΔ το διαψεύδει με διαρροές.
Ο Σαμαράς λέει δημόσια ότι ο Παπανδρέου του είπε πως ο Παπαδήμος έβαζε όρους, πράγμα που διέψευσε ο Παπαδήμος, ενώ ο Παπανδρέου με διαρροές (λέγε με Ελενόπουλο) επιμένει πως ήταν ο Σαμαράς που έβαλε αρχικά βέτο για τον Παπαδήμο, γιατί είναι τραπεζίτης.
Αντε τώρα να βγάλεις άκρη για το ποιος λέει αλήθεια και ποιος λέει ψέματα. Μήπως κρατούσαν πρακτικά των συναντήσεων και των τηλεφωνικών συνομιλιών τους; Οχι πως έχουν όλ’ αυτά καμιά ιδιαίτερη σημασία, όμως σημασία έχει το γεγονός πως από κανέναν τους δεν φαίνεται να εκφράστηκε αντίρρηση για τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ και μάλιστα με τα συγκεκριμένα πρόσωπα, τον Βορίδη και τον Μπουμπούκο, με τα γνωστά βιογραφικά.
