♦ Mεταστροφή, αλλά…
Eξι στους δέκα καταλογίζουν πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για τη διαχείριση της υπόθεσης του «Σινούκ». Kαι για πρώτη φορά «έγιναν πλειοψηφία όσοι βλέπουν αρνητικά την οικονομική πολιτική». Tα στοιχεία από έρευνα της «Mέτρον Aνάλυσις», που δημοσιεύτηκε στο «Eθνος». Δεν θα μπορούσε, βέβαια, η κυβέρνηση να βγει πολιτικά αλώβητη από την υπόθεση του «Σινούκ». Παραήταν ερασιτεχνικοί οι χειρισμοί και εμφανής ο πανικός. Oύτε θα μπορούσε να πείσει τον ελληνικό λαό να αποδεχτεί την οικονομική πολιτική της, που αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης, η οποία αποδοκιμάστηκε στις εκλογές. Θα είχε κάποιες ελπίδες, αν ο Kαραμανλής υλοποιούσε τουλάχιστον κάποιες από τις προεκλογικές εξαγγελίες του. Oμως, από τη διαφωνία μέχρι τη μαχητική διεκδίκηση υπάρχει τεράστια απόσταση, που πρέπει να διανυθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα. Aλλιώς, θα γεμίσει ο τόπος… κοψοχέρηδες, που απλώς θα περιμένουν να βγάλουν το άχτι τους στις επόμενες εκλογές και θα γίνουν βούτυρο στο ψωμί των πολιτικάντηδων και των MME.
♦ Aνώμαλη προσγείωση
Mετά το ΔNT, ένας μεγάλος χρηματοπιστωτικός οργανισμός, η Morgan Stanley, προειδοποιεί ότι για τον ελληνικό καπιταλισμό έρχεται η ανώμαλη προσγείωση. Σε έκθεσή της, τα συμπεράσματα της οποίας θα επισημοποιηθούν με την ανακοίνωση της κυβέρνησης για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2005, η Morgan Stanley εκτιμά ότι ο ρυθμός ανάπτυξης φέτος θα κινηθεί πιθανόν στο επίπεδο του 4%, όμως είναι ορατοί οι κίνδυνοι για ρυθμό ανάπτυξης 3% ή και χαμηλότερα το 2005, επειδή οι τέσσερις παράγοντες που εξασφάλισαν τον φετινό ψηλό ρυθμό ανάπτυξης δεν θα έχουν την ίδια δυναμική του χρόνου και τα επόμενα χρόνια. Eίναι δε αυτοί οι τέσσερις παράγοντες, ο διψήφιος ρυθμός πιστωτικής επέκτασης (τα δάνεια δηλαδή), η ολοκλήρωση των έργων που συνδέονται με τους ολυμπιακούς αγώνες, η ανάκαμψη του παγκόσμιου εμπορίου και η χαλαρή δημοσιονομική πολιτική.
Oπως βλέπουμε, οι ξένοι τεχνοκράτες, που κάνουν εκτιμήσεις για λογαριασμό των διεθνών τραπεζών και των επενδυτών που αναζητούν ευκαιρίες ανά τον κόσμο, δεν μασάνε τα λόγια τους, επειδή δεν τους ενδιαφέρει να κάνουν πολιτική προπαγάνδα, αλλά να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους. Tο πρώτο ορατό αποτέλεσμα από αυτές τις εκτιμήσεις θα είναι να ανέβει το κόστος του χρήματος. Δηλαδή, τα επιτόκια με τα οποία τα τραπεζικά μονοπώλια δέχονται να δανείσουν το ελληνικό κράτος.
♦ Προειδοποιήσεις
Δεν είναι μόνο ξένοι αναλυτές (όπως αυτοί της «Μόργκαν Στάνλεϊ») που προειδοποιούν για το επερχόμενο «βαθύ κάθισμα» του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά και εγχώριοι, με ειδικό βάρος κατακτημένο ύστερα από χρόνια προσφοράς στην προπαγάνδα της ελληνικής αστικής τάξης. Ιδού τι έγραψε ο Νίκος Νικολάου στο «Βήμα»: «Η οικονομία μας λοιπόν έχει πρόβλημα επιβίωσης αφού η παραγωγική δομή της διαλύεται και δυστυχώς οι αρμόδιοι δε φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει τον μείζονα κίνδυνο που μας απειλεί. Αν δεν υπάρξει γρήγορη αναχαίτιση της πτώσης και αν δεν αναστραφούν οι δυσμενείς εξελίξεις θα διαπιστώσουμε σε λίγα χρόνια που η ανεργία θα έχει φουντώσει και οι εισαγωγές θα έχουν πλημμυρίσει την αγορά ότι η χώρα αυτή δεν έχει δυστυχώς την ικανότητα να θρέψει τα παιδιά της».
Ο Νικολάου, βέβαια, δεν φτάνει στο «διά ταύτα». Ας έχουμε υπόψη μας, όμως, ότι αυτό το «διά ταύτα» δεν είναι μονοσήμαντο. Για την ακρίβεια υπάρχουν δύο «διά ταύτα». Ενα από τη σκοπιά των ανθρώπων του κεφάλαιου και ένα από τη σκοπιά των ανθρώπων της εργασίας.
♦ Απογοήτευση
Δεν άρεσε καθόλου στην «Ελευθεροτυπία» η τοποθέτηση του Γιωργάκη στη Θεσσαλονίκη για την προεδρική εκλογή, γι’ αυτό και τον κάρφωσε με το κύριο άρθρο της: «Υπάρχει μια εξαιρετική ευκαιρία με την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας η αντιπολίτευση να προκαλέσει εκλογές, αν βέβαια οι δημοσκοπήσεις της δώσουν ελπίδες νίκης. Είναι ανακόλουθη η θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τον τόπο αλλά το ΠΑΣΟΚ θα συναινέσει κατ’ αρχήν στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας». Ανακόλουθος ο Γιωργάκης, η μεγάλη ελπίδα της δημοκρατικής παράταξης; Τς τς τς…
♦ Με το καλό
Από τη Θεσσαλονίκη ο Κωνσταντόπουλος «τα ρίχνει» στην Παπαρήγα και τον Περισσό, επειδή δηλώνουν ότι δεν θα στηρίξουν κανέναν για πρόεδρο της Δημοκρατίας, και αναρωτιέται ρητορικά (;) γιατί να μην εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας από την Αριστερά. Από τις στήλες της κυριακάτικης «Ελευθεροτυπίας» ο Κύρκος ξαναβγαίνει από τη ναφθαλίνη και αφού «τα ρίχνει» στον Κωνσταντόπουλο για το «σεχταριστικό σφάλμα» να φτιάξει τον ΣΥΡΙΖΑ και να μην αναζητήσει συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δηλώνει ότι ο Ν. Κωνσταντόπουλος θα ήταν ένας καλός πρόεδρος της Δημοκρατίας, καθώς διαθέτει όλα τα προσόντα.
Συμπέρασμα; Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Με το καλό να εκλεγεί και πρόεδρος ο Κωνσταντόπουλος (διεθέτει και παράστημα για τις παρελάσεις), αλλά μέχρι τότε μήπως μπορεί να θυμηθεί τη θητεία του στα δικηγορικά έδρανα και να πάρει θέση για το ειδικό καθεστώς κράτησης-εξόντωσης των πολιτικών κρατούμενων; Εντάξει, θυμόμαστε τη θέση του για τις πολιτικές δίκες («να αφήσουμε την ελληνική Δικαιοσύνη να κάνει απερίσπαστη το καθήκον της»), αλλά τι γίνεται στην περίπτωση που και η πολιτική εξουσία και η Δικαιοσύνη παρανομούν, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση;
♦ Περασμένα μεγαλεία
Η είδηση δεν είναι η αθώωση του Ψωμιάδη (του Μάκαρου, όχι του Θεσσαλονικάρχη, μολονότι και οι δύο είναι γνωστοί «ελληνόψυχοι»), αλλά η εικόνα των Πασόκων στο δικαστήριο, πριν και τώρα. Τότε, λοιπόν, που ο Ψωμιάδης έφαγε 12 χρόνια φυλακή (για να αποφυλακιστεί στη συνέχεια επειδή έπασχε από φυματίωση και άσθμα, που τα θεράπευε καπνίζοντας την πουράκλα του), ο Λαλιώτης συνοδεύονταν στο δικαστήριο από το μισό υπουργικό συμβούλιο και το ένα τρίτο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ και όλοι μαζί περιστοιχίζονταν από καμιά εκατοστή φουσκωτούς της ασφάλειάς του. Τώρα, ο Λαλιώτης ήταν μόνος και έρημος στο δικαστήριο (κάποια στιγμή εμφανίστηκε μόνο ο Ευθυμίου για να καταθέσει ως μάρτυρας) και χωρίς το αλαζονικό του ύφος δήλωνε πως δεν τον ενδιαφέρει αν αθωωθεί ο Ψωμιάδης, φτάνει να τελειώνει αυτή η ιστορία που τον έχει ταλαιπωρήσει (τον Λαλιώτη!) τόσα χρόνια.
♦ Αισχρή φιλανθρωπική μπίζνα
Είναι αναμφίβολα συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους με προβλήματα όρασης ή κίνησης να κάνουν αθλητισμό, διεκδικώντας το δικαίωμά τους στη ζωή και με αυτό τον τρόπο. Τί σχέση, όμως, έχουν αυτά τα συναισθήματα με τη μπίζνα της παραολυμπιάδας; Γιατί περί μπίζνας πρόκειται. Τα λαμόγια της ΔΟΕ και οι πολυεθνικές που τα πατρονάρουν σκέφτηκαν να κάνουν θέαμα και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Να κονομήσουν και απ’ αυτούς ό,τι μπορούν να κονομήσουν. Και ταυτόχρονα, να πήξουν τον κόσμο με τις φιλανθρωπικές αηδίες τους. Γιατί εκείνο που προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο είναι ο οίκτος για τους ανθρώπους αυτούς. Τους έχουν παραπεταμένους, τους αρνούνται στοιχειώδη δικαιώματα, τους κόβουν τα επιδόματα, τους αναγκάζουν να ζουν σε άθλιες συνθήκες, αλλά τους βάζουν και στους αγώνες σαν παράξενο θέαμα. Γύρω απ’ αυτή (και άλλες παρόμοιες) τη μπίζνα κινούνται και μια σειρά άλλα λαμόγια που λυμαίνονται το χώρο των ΑΜΕΑ και έχουν μετατρέψει τις οργανώσεις τους σε κυβερνητικά παραρτήματα. Ευθύνη τεράστια έχει και όλος ο κόσμος που με γνήσια διάθεση προσφοράς κινείται γύρω από τις διάφορες οργανώσεις των ΑΜΕΑ. Γιατί αυτή η διάθεση προσφοράς στην πράξη καταντά φιλανθρωπία και από πολιτική άποψη γίνεται βοηθητικό εργαλείο για την πολιτική των κυβερνήσεων. Τα ΑΜΕΑ έχουν δικαίωμα στη ζωή, όμως αυτό οφείλουν να το διεκδικήσουν στους στίβους των κοινωνικών αγώνων και όχι στους λαμπερούς στίβους των μεγαλολαμόγιων, της ντόπας, της διαφήμισης και της μπίζνας. Πάνε πολλά χρόνια από τότε, αλλά οι παλιότεροι θυμόμαστε το συγκλονιστικό αγώνα των τυφλών στη χώρα μας.
♦ Εύσημα
Αλέξης Κούγιας (συνήγορος Αγγελέτου Κανά): «Ο Τσιγαρίδας είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι αστός. Να διοχετεύσει τη δραστηριότητά του στο πώς θα βγάλει περισσότερα λεφτά, όπως κάνουμε εμείς. Στη ζωή του, όμως, έκανε άλλες επιλογές και αυτό αποδεικνύει ότι ο Τσιγαρίδας δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, αλλά ένας άλλος άνθρωπος, με ένα σύστημα αξιών υπέρτερο από το δικό μας. Εχει ως άνθρωπος ένα μεγαλείο. Μπορεί οι επιλογές του να ήταν λάθος, όμως η αφετηρία των σκέψεών του ήταν ανιδιοτελής, αλτρουϊστική και αυτό πρέπει έτσι να αξιολογηθεί από το δικαστήριο. Η παρουσία του Τσιγαρίδα στο δικαστήριο διέλυσε όλα όσα κυκλοφορούσαν σε βάρος του, σχετικά με την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης. Απέδειξε ότι αυτά ήταν σενάρια και σκέψεις ταπεινών ανθρώπων που έχουν μάθει να σκέφτονται με ιδιοτέλεια».
Αλέκα Ζορμπαλά (συνήγορος Μιχάλη Κασίμη): «Εγώ δεν μπορώ να μπω στο μυαλό του κ. Τσιγαρίδα για να κρίνω τι ήταν αυτό που τον ώθησε σ’ αυτή τη στάση. Μπορώ, όμως, να κρίνω αυτή τη στάση. Είναι μια στάση απόλυτα εναρμονισμένη με τις παραδόσεις των αγωνιστών του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, που όταν συλλαμβάνονταν, με τιμή αναλάμβαναν την πολιτική ευθύνη της δράσης τους και από εκεί και πέρα δεν είχαν καμιά συνεργασία με τους διώκτες τους».
Χωρίς δικά μας σχόλια.
