♦ Φτύσιμο (1)
Ο κόσμος έφτυσε όλο το πολιτικό-κομματικό σύστημα, φτάνοντας την αποχή σε πρωτοφανές για την Ελλάδα ύψος (47,37%), όμως το πολιτικό σύστημα δεν ίδρωσε. Γύρισε κι έφτυσε κι αυτό με τη σειρά του τον κόσμο.
Ο Καραμανλής χαρακτήρισε «εν αναμονή ψηφοφόρους της ΝΔ όλους αυτούς που δεν τον ψήφισαν. Ερμήνευσε και τη συμπεριφορά τους. Οφείλεται σε απογοήτευση «διότι ο κρατικός μηχανισμός, ο μεγάλος ασθενής στον τόπο μας, παραμένει προβληματικός, παρά τα βήματα που έχουν γίνει» και σε ενόχληση από «συγκεκριμένες συμπεριφορές» που «παραβίασαν αρχές που έθεσα, από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας». Οσο για την οικονομική και κοινωνική πολιτική, αυτή έτυχε της έγκρισης των ψηφοφόρων (ακόμα και αυτών που απείχαν), διότι «γνωρίζουν ότι, στο χειρισμό των μεγάλων προβλημάτων της χώρας, πορευόμαστε με μοναδική πυξίδα την υπευθυνότητα». Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξει «η οικονομική πολιτική μας, με το ξεκάθαρο σχέδιό της»!
♦ Φτύσιμο (2)
Ο Παπανδρέου, αν και προσπάθησε να δείξει συγκρατημένη χαρά, έριξε κι αυτός ένα μεγαλοπρεπέστατο φτύσιμο όχι μόνο στο 47,37% της αποχής, αλλά και στους 850.000 ψγφοφόρους που είχαν ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ το 2007 και τώρα έκαναν αποχή. Δεν έκανε την παραμικρή αναφορά σε όλον αυτόν τον κόσμο, στέλνοντας το σαφέστατο μήνυμα: Εμάς μας ενδιαφέρει μόνο η επάνοδος στην εξουσία. Ηρθαμε πρώτοι, πήραμε διαφορά 4,5 μονάδων από τη ΝΔ, βρισκόμαστε μια ανάσα από την αυτοδυναμία: «Η νίκη μας σήμερα φέρνει πολύ πιο κοντά την προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας. Φέρνει πολύ πιο κοντά την κοινοβουλευτική μας αυτοδυναμία». Ο ίδιος έκανε μόνο μια μακροσκελή δήλωση και δεν δέχτηκε ερωτήσεις. Ομως τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που παρέλασαν από τα τηλεοπτικά πάνελ της βραδιάς ξεπέρασαν κάθε όριο σε αλαζονεία και προκλητικότητα, δηλώνοντας ορθά κοφτά πως αδιαφορούν για την αποχή, διότι κυβερνήσεις εκλέγουν αυτοί που ψηφίζουν. Αποκορύφωμα υπήρξε η εμφάνιση του Πάγκαλου στον Πρετεντέρη, το βράδυ της Δευτέρας, που με το γνωστό ύφος του, χαρακτήρισε περίπου σκουπίδια τα εκατομμύρια που έκαναν αποχή.
Συμπέρασμα: Η αποχή ήταν η ενδεδειγμένη στάση (και) σ’ αυτές τις εκλογές, όμως από μόνη της δεν φτάνει. Είναι μόνο ένα πρώτο (και όχι το καθοριστικό) βήμα.
♦ Κρεμαστάρια
Για «μεγάλο ποσοστό της πρωτοφανέρωτης για τα ελληνικά δεδομένα αποχής που, σε ένα μεγάλο μέρος, έχει υπόβαθρο τη διαμαρτυρία απέναντι στην πολιτική της ΝΔ αλλά και την έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στο ΠΑΣΟΚ», έκανε λόγο η Παπαρήγα στη δήλωσή της τη βραδιά των ευρωεκλογών. Οσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, λέει η λαϊκή παροιμία. Η αποχή «σε ένα μεγάλο μέρος» εκφράζει διαμαρτυρία στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υποστήριξε η γενική γραμματέας του Περισσού. Και σε… μικρότερο βαθμό τι εκφράζει; Τι εκφράζουν οι 155.000 λιγότεροι ψήφοι που πήρε ο Περισσός, σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2007 ή οι 152.000 λιγότερες ψήφοι σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004; Διαμαρτυρία κατά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ; Να το πούμε και με ποσοστά; Σε επίπεδο ψήφων, σε σχέση με τις εκλογές του 2007, η ΝΔ έχασε 1.340.000 ψήφους (44,7% της εκλογικής της δύναμης), το ΠΑΣΟΚ έχασε 849.000 ψήφους (31,1% της εκλογικής του δύναμης) και ο Περισσός έχασε 155.000 ψήφους (26,7% της εκλογικής του δύναμης). Θεωρούν αμελητέο γεγονός να μη σε ψηφίζει περισσότερο από το ένα τέταρτο αυτών που σε είχαν ψηφίσει την προηγούμενη φορά; Γιατί δεν το σχολίασε αυτό η Παπαρήγα, παρά μίλησε μόνο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ; Για να μην πει ότι αυτούς τους έφτυσαν λιγότεροι σε σχέση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, οπότε… είναι ευχαριστημένοι;
♦ Φταίει ο λαός
Στη συνέχεια της δήλωσής της, η Παπαρήγα δεν απέφυγε την ύβριν. «Η αποχή για μας, χωρίς να υποτιμάμε το πολιτικό της υπόβαθρο ως τάση και ως επιλογή, εμποδίζει πριν απ’ όλα την ανάκαμψη και την αναγέννηση του κινήματος που σήμερα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ», είπε. Αρα, για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα, υ-πεύθυνος θα είναι ο ίδιος ο λαός, που έκανε αποχή και δεν ψήφισε Περισσό!
«Μεγάλο τμήμα της αποχής εκφράστηκε ως αποδοκιμασία του αστικού πολιτικού συστήματος, λειψά βεβαίως και αναποτελεσματικά, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα», έγραφε σε πολιτικό σχόλιο ο «Ριζοσπάστης» στο έκτακτο φύλλο της Δευτέρας. Καλά, αυτοί δεν ήταν που σε όλη την προεκλογική περίοδο χαρακτήριζαν την αποχή ως ενίσχυση του αστικού πολιτικού συστήματος, του δικομματισμού, της ΕΕ και της κεφαλαιοκρατίας; Πότε ανακάλυψαν ότι αυτή μπορεί να εκφράσει και «αποδοκιμασία του αστικού πολιτικού συστήματος»; Και γιατί δε περιλαμβάνουν και τον εαυτό τους στο αστικό πολιτικό σύστημα, αφού αποχή έκανε ένα τεράστιο ποσοστό και των δικών τους ψηφοφόρων;
♦ Τρικυμία
Αλλος σχολιογράφος, όμως, είχε άλλη άποψη. Και αυτή η άλλη άποψη δημοσιεύτηκε στην ίδια σελίδα με την προηγούμενη. Κατ’ αυτόν, «όσοι απείχαν έτσι κι αλλιώς και ανεξάρτητα από το εάν θεώρησαν ότι έτσι τιμωρούν τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και αποδοκιμάζουν την πολιτική της ΕΕ (σσ. για την αποχή των δικών τους ψηφοφόρων ούτε λέξη, φυσικά), θα πρέπει από σήμερα να προβληματιστούν στην εξής όμως κατεύθυνση: Δεν τιμώρησαν το αστικό πολιτικό σύστημα και την ΕΕ. Στην εκλογική διαδικασία, αποδοκιμασία δεν είναι η αποχή. Γιατί απλούστατα η στάση τους δεν μετριέται ως μείωση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η επιλογή εκείνου που πρεσβεύει την αντίθεση στην ΕΕ, εκείνου που καταδικάζει την πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και των κομμάτων του ευρωμονόδρομου, θα μπορούσε να εκφραστεί με συμμετοχή και ψήφο τιμωρίας στον πραγματικό πολιτικό αντίπαλο αυτών των κομμάτων. Δηλαδή, να μην απέχει και να ψηφίσει ΚΚΕ». Απόψεις για κάθε γούστο ή αλλιώς τρικυμία εν κρανίω, μετά από το γερό σκαμπίλι που δέχτηκαν.
♦ Την πάτησαν
«Το εκλογικό αποτέλεσμα στις χτεσινές ευρωεκλογές, συνολικά, αλλά και για το ΚΚΕ, πρέπει να συγκριθεί κυρίως με εκείνο των εθνικών εκλογών του 2007», έγραφε τη Δευτέρα ο «Ριζοσπάστης». Κι άλλος αρθρογράφος σε πλήρη σύγχυση, που μες στη φούρια δεν πρόλαβαν να τον «μαζέψουν». Φοβούνται τη σύγκριση με το 9,48% των ευρωεκλογών του 2004 και προτιμούν τη σύγκριση με το 8,15% των βουλευτικών του 2007. Ελα, όμως, που υπάρχει και ο απόλυτος αριθμός των ψήφων, μέγεθος ποιοτικό, σε αντίθεση με το ποσοστό, που είναι σχετικό μέγεθος. Τι λέει ο απόλυτος αριθμός των ψήφων; Πήραν ψήφους λιγότερες κατά 155.668 σε σχέση με το 2007 και λιγότερες κατά 152.314 σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004. Τους βόλευε το 2004, αλλά προτίμησαν το 2007, για να κάνουν παιχνίδι με τη σύγκριση των ποσοστών. Φαίνεται πως δεν είχαν υπολογίσει τόσο μεγάλη αποχή και τόσο χοντρό δικό τους φτύσιμο.
♦ Καλώς τα παιδιά…
Την περίοδο της δημοσκοπικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς τα στελέχη του έπλεαν σε πελάγη αλαζονείας, ο Αλαβάνος είχε μιλήσει απαξιωτικά για το ΠΑΣΟΚ, λέγοντας «καλώς τα παιδιά». Νόμιζαν ότι η άνοδος των ποσοστών τους ήταν αποτέλεσμα στροφής της κοινωνίας προς αυτούς και όχι αποτέλεσμα του μανιπουλαρίσματος που έκαναν οι μιντιάρχες, οι οποίοι έψαχναν λύσεις για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, καθώς είχαν βάλει τον Παπανδρέου στο στόχαστρο, επειδή δεν έκανε στην άκρη αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ στον Βενιζέλο, όπως αυτοί απαιτούσαν.
Η προσγείωση ήρθε και ήταν εξαιρετικά ανώμαλη. Την Κυριακή το βράδυ δεν απείχε και πολύ από συντριβή. Περίμεναν ότι θα τους έμενε κάνα 6-7%, αλλά αρκέστηκαν στο 4,7%. Ενα ποσοστό που είναι φουσκωμένο, λόγω της μεγάλης αποχής. Είδαν 120.000 από τους ψηφοφόρους τους του 2007 να τους γυρίζουν την πλάτη. Με τρόμο αναλογίζονται πως στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα παλεύουν πάλι για την εκλογική επιβίωση. Γιατί οι μιντιάρχες ποντάρουν πλέον σε άλλο άλογο, καινούργιο, πειθήνιο, «πράσινο». Κατάφεραν ήδη να το στείλουν στην ευρωβουλή και θα παλέψουν να το στείλουν ως συμπληρωματική δύναμη και στην ελληνική. Ας πρόσεχαν. Αυτά παθαίνει όποιος προσπαθεί να πατήσει σε δυο βάρκες.
