♦ Τα ψεύτικα τα λόγια
Μπορεί το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» να αποσύρθηκε από το οπλοστάσιο του ΠΑΣΟΚ ως σύνθημα, όμως τα σημαινόμενά του παραμένουν. Το βασικότερο, λοιπόν, απ’ αυτά τα σημαινόμενα είναι ότι πρέπει ν’ αλλάξει ο συσχετισμός στην Ευρώπη, να χάσουν την πλειοψηφία οι συντηρητικοί (βαρβαρότητα) και να την κερδίσουν οι σοσιαλδημοκράτες (σοσιαλισμός). Υποτίθεται, μάλιστα, ότι η συντηρητική κυριαρχία στην ΕΕ, που εμποδίζει την κίνησή της προς το… σοσιαλισμό, σηματοδοτείται από την παρουσία του Ζοζέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν.
Ελα, όμως, που την ανανέωση της θητείας του Μπαρόζο υποστηρίζουν οι πέντε από τις εφτά σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις που υπάρχουν σήμερα στην ΕΕ! Και μάλιστα, οι πιο σημαντικές απ’ αυτές: η βρετανική του Μπράουν, η ισπανική του Θαπατέρο και η πορτογαλική του Σόκρατες. Πληροφορίες των τελευταίων ημερών, μάλιστα, φέρουν και τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες του SPD, που συγκυβερνούν με τους χριστιοανοδημοκράτες του CDU, να οδηγούνται προς την υποστήριξη του Μπαρόζο, στο πλαίσιο ενός γενικότερου παζαριού που κάνουν.
Αυτά, για να ξέρουμε που σταματά η αλήθεια και αρχίζει το δούλεμα.
♦ Απατεώνες
Στριμωγμένη η ηγεσία του Περισσού και βλέποντας ότι δύσκολα θα πιάσει το 9,48% που είχε στις προηγούμενες ευρωεκλογές, δεν διστάζει να λέει τα πιο χοντρά ψέματα, να κάνει στροφές (στα λόγια πάντα), ειδικά σε θέματα που βρίσκεται σε άμυνα. Ενα απ’ αυτά τα θέματα είναι και η ιστορία της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού του Πειραιά, που εκχωρήθηκε στην κινέζικη Cosco. Ακούσαμε, λοιπόν, την Παπαρήγα να λέει τα εξής εκπληκτικά, στη συνέντευξή της στη ΝΕΤ (Μ. Κοττάκης) στις 27 Μάη:
«Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε. Ο κινέζικος καπιταλισμός αποφάσισε ν’ αγοράσει το λιμάνι στον Πειραιά. Είμαστε αντίθετοι να το πάρει και ο κινέζικος καπιταλισμός κι αν θέλετε κι οποιαδήποτε χώρα ήταν σοσιαλιστική. (…) Είμαστε ριζικά αντίθετοι. Είτε Κινέζος, είτε Βρετανός, είτε Αμερικανός είναι ο καπιταλιστής. Μάλιστα, σήμερα μου είπαν πως ό,τι καινούριες προσλήψεις θα γίνουν, θα γίνουν με τον κατώτατο μισθό. Οι Κινέζοι θα συμπεριφερθούν ως Κινέζοι καπιταλιστές. Πάει και τέλειωσε – μη φανταστείτε».
Τι είναι αυτός ο «κινέζος καπιταλιστής»; Κάποιο μεταφυσικό ον. Θυμόμαστε όλοι πολύ καλά, ότι στην υπογραφή της συμφωνίας κυβέρνησης-Cosco παρέστη ο ίδιος ο κινέζος πρόεδρος, με τον οποίο μάλιστα συναντήθηκε η Παπαρήγα και επαναβεβαίωσαν τις… συντροφικές τους σχέσεις. Ας το πουν, λοιπόν, καθαρά στους οπαδούς τους: τι είναι η Κίνα, σοσιαλιστική ή καπιταλιστική χώρα; Γιατί και τα δύο αποκλείεται να είναι. Οταν μιλάμε για εταιρίες σαν την Cosco, δεν μιλούμε για κάποιες καπιταλιστικές «νησίδες», αλλά για το ίδιο το κινέζικο κράτος, το ίδιο το κινέζικο «κομμουνιστικό» κόμμα. Και κάτι τελευταίο: τόσο καιρό γιατί δεν τα έλεγε αυτά η Παπαρήγα; Γιατί τα λέει τώρα, προεκλογικά, που τους την πέφτει ο ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζοντας τη συνάντησή τους με τον κινέζο πρόεδρο;
♦ Ιδια γεύση
Μεταφέρουμε, χωρίς κανένα σχόλιο απόσπασμα από θέμα του συντηρητικού βρετανικού Guardian, όπως αναδημοσιεύτηκε στην ελληνική συντηρητική «Καθημερινή», με την επισήμανση ότι κάθε ομοιότητα με τα καθ’ ημάς δεν είναι συμπτωματική:
«Μέχρι να διαβάσω καλά τον τίτλο της χθεσινής Daily Mail είχα την εντύπωση ότι αναφερόταν στο σκανδαλώδες συμβόλαιο αξίας 6,2 δισ. στερλίνων για τη διαπλάτυνση του αυτοκινητοδρόμου Μ25. Εκανα λάθος. Η διαφθορά στα μεγάλα έργα στη Βρετανία συνεχίζεται ανενόχλητη, χωρίς να απασχολεί κανένα πρωτοσέλιδο – ούτε και καμία άλλη σελίδα. Η Εκστρατεία για Καλύτερες Μεταφορές υπολόγισε ότι θα μπορούσαμε να κατασκευάσουμε τους ίδιους δρόμους με 478 εκατ. στερλίνες. Κι όμως, τον Απρίλιο, το επίσημο κόστος του έργου άγγιζε τα 5 δισ. Το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο. Με κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο, τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, αποφασίστηκε ότι αντί να δώσουμε 5 δισ. για τη διαπλάτυνση τεσσάρων τμημάτων του αυτοκινητοδρόμου, θα δώσουμε 6,2 δισ. για τη διαπλάτυνση δύο τμημάτων. Μέσω της ιδιωτικής χρηματοδότησης, κοινοπραξίες τραπεζών, κατασκευαστικών εταιρειών και εταιρειών παροχής υπηρεσιών κατασκευάζουν τις δημόσιες υποδομές της χώρας και αναλαμβάνουν τη λειτουργία τους. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αυτό συμφέρει περισσότερο, αλλά στην πραγματικότητα οι αριθμοί πίσω από όλα τα έργα που έχουν γίνει με αυτοχρηματοδότηση είναι μαγειρεμένοι. Η κυβέρνηση αναλαμβάνει τους κινδύνους, ενώ οι εταιρείες δρέπουν τα κέρδη, τα οποία συχνά είναι πολλαπλάσια της αξίας του έργου».
♦ Υποκρισία
«Τέρατα. Δεν υπάρχει άλλη λέξη από “τα τέρατα” για να χαρακτηρίσω τους ανθρώπους που κυβέρνησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες επί 8 χρόνια, πριν από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα».
Εμπλεως οργής ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν κατακεραυνώνει την κυβέρνηση Μπους, μετά τις αποκαλύψεις από τον ίδιο τον Ομπάμα για τα βασανιστήρια που χρησιμοποιήθηκαν επί προεδρίας Μπους. Καλό το παραμύθι σας, προφέσορ Κρούγκμαν, αλλά δεν έχει δράκο. Αρκετά πια με την υποκρισία των αμερικανών liberals, που καμώνονται πως δεν ήξεραν τίποτα και που καταθέτουν τον οβολό τους για το παραμύθιασμα της ανθρωπότητας. Θα συμφωνήσουμε: τέρατα ο Μπους, ο Τσένι, ο Ράμσφελντ και οι υπόλοιποι της ρεπουμπλικανικής διοίκησης. Πώς θα χαρτακτηρίζατε, όμως, τον Κλίντον, τον Γκορ και τους υπόλοιπους της διοίκησης των Δημοκρατικών, που ξαπόλυσαν τα F-16 και τα «Στελθ» και γέμισαν τον κόσμο με βόμβες απεμπλουτισμένου ουράνιου; Θέλετε, από την άλλη, να πιστέψουμε το παραμύθι ότι βασανιστήρια χρησιμοποίησαν μόνο επί Μπους οι διάφορες ευαγείς αμερικάνικες υπηρεσίες, όπως το Πεντάγωνο, η CIA, το FBI κ.λπ.;
♦ Παταγώδης διάψευση
Μιας και καταπιαστήκαμε με την υποκρισία των αμερικανών liberals, ας γράψουμε δυο λόγια και για τον άλλο νομπελίστα, τον καθηγητή Στίβεν Τσου, διάσημο φυσικό και υπέρμαχο της προστασίας του περιβάλλοντος, που διορίστηκε από τον Ομπάμα υπουργός Ενέργειας. Ο νομπελίστας Τσου, μέσα σε λίγους μόνο μήνες, ξεσήκωσε τα λόμπι των ανά την υφήλιο «οικολόγων», καθώς πήρε μια σειρά αποφάσεων που θρυμμάτισαν την εικόνα που με επιμέλεια έχτιζε επί τόσα χρόνια. Υπαναχώρησε από την αρχικά διακηρυχθείσα πρόθεσή του να μπλοκάρει την κατασκευή νέων εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με άνθρακα. Ζήτησε την επιβράδυνση της ανάπτυξης κινητήρων με χρήση υδρογόνου, ευθυγραμμιζόμενος με τις απαιτήσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας. Ετοίμασε ένα νομοσχέδιο για την ενέργεια και το περιβάλλον, σε σύμπνοια με τους Ρεπουμπλικάνους και τα λόμπι που στήριζαν τα συμφέροντα των μεγάλων βιομηχανιών, περικόπτοντας ακόμα και το στόχο της μείωσης της εκπομπής αερίων μέχρι το 2020 (από 20% που ήταν ο αρχικός στόχος σε 17%). Και έκοψε τις κρατικές χρηματοδοτήσεις σε διάφορα περιβαλλοντικά πρότζεκτ κατά 60%. Οπως καταλαβαίνετε, ειδικά το τελευταίο απετέλεσε casus belli για τα λόμπι των «οικολόγων», που θα μοιράζονταν πολλά απ’ αυτά τα κονδύλια. Ο προφέσορ Τσου απλούστατα άλλαξε πεδίο εργασίας. Από εξέχον μέλος του «περιβαλλοντικού» λόμπι έγινε εξέχον μέλος της κυβέρνησης.
♦ Κρύο πιάτο
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και ο Ζορμπάς, το αποπεμφθέν γκεσέμι της Δεξιάς εξακολουθεί να απολαμβάνει αυτό το πιάτο.Οι δικηγόροι των κατηγορούμενων πρώην στελεχών της Siemens, «μανούλες» στο επικοινωνιακό παιχνίδι (τζάμπα θήτευσαν τόσα χρόνια στο ΠΑΣΟΚ Μαντζουράνης και Τσοβόλας;) ήξεραν πως στο πρόσωπό του θα έβρισκαν τον τέλειο μάρτυρα ενάντια στον ανακριτή Ζαγοριανό, που δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Και βέβαια, ο Ζορμπάς δεν τους χάλασε το χατήρι. Πήγε να καταθέσει κατά του ανακριτή και φυσικά κατέθεσε ότι είναι παράνομο να μη χορηγεί το σύνολο της δικογραφίας στους κατρηγορούμενους που καλούνται να απολογηθούν. Ποιος να τον διαψεύσει, ο Δένδιας;
♦ Ελεος με την αγραμματοσύνη
Αφιέρωμα στις «72 μέρες της Παρισινής Κομμούνας» επιχείρησε να κάνει το «Ποντίκι», στο δισέλιδο «Ιστορία» που περιλαμβάνει κάθε φύλλο του. Μόνο που αυτός ή αυτή που έγραψε το δισέλιδο τα ‘κανε σαλάτα, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά πως όταν κάνεις μια δουλειά απλά για να βγεις από την υποχρέωση, χωρίς να αγαπάς το θέμα σου και να φλέγεσαι από την επιθυμία να το ψάξεις, το πιθανότερο είναι να ξεπέσεις ακόμη και στη γελοιότητα. «Η εφήμερη δόξα της 18ης Μπρυμαίρ» είναι ένας από τους τίτλους που συνοδεύουν το αφιέρωμα. Και στο σώμα του αφιερώματος διαβάζουμε ότι μια από τις «πιο γνωστές αναλύσεις γύρω από τα γεγονότα εκείνης της περιόδου είναι αυτή του Καρλ Μαρξ στο έργο του “Η 18η Μπρυμαίρ (18η Μαρτίου) του Λουδοβίκου Βοναπάρτη».
Ελεος, ρε παιδιά. Αλλος Μάρτης είναι αυτός στον οποίο αναφέρεται το συγκεκριμένο έργο του Μαρξ και άλλα γεγονότα, δυο δεκαετίες πριν την Κομμούνα. Ο Μαρξ έγραψε τη «18η Μπρυμαίρ…» μεταξύ Δεκέμβρη 1851 και Μάρτη 1852 (η Κομμούνα, ως γνωστόν, κράτησε από τις 26 Μάρτη μέχρι τις 28 Μάη του 1871). Αναφέρεται στα συνταρακτικά γεγονότα της πολιτικής-κοινωνικής πάλης στη Γαλλία μεταξύ 1848 και 1852. Το πραξικόπημα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη έγινε στις 2 Δεκέμβρη του 1851 και ο Μαρξ το ειρωνεύεται στον τίτλο του έργου του, συγκρίνοντάς το με το πραξικόπημα της 18ης Μάρτη (Μπρυμαίρ) του 1793, με το οποίο ο Ναπολέων Βοναπάρτης κήρυξε την Αυτοκρατορία. Οσο για την Παρισινή Κομμούνα, όντως έχει γράψει έργο ο Μαρξ και ονομάζεται «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία». Σημαντικότατο από ιστορική και θεωρητική άποψη και ιδιαίτερα επίκαιρο για τη συζήτηση που έχει «ανάψει» μετά τα πρόσφατα «Δεκεμβριανά».
