♦ Πιστός στην ομερτά
Πριν μερικές μέρες, από τη Φινλανδία, όπου βρέθηκε για επίσημη επίσκεψη, ο Κ. Παπούλιας προσπάθησε να παραδώσει ένα ακόμη μάθημα πολιτικής σοφίας, δηλώνοντας: «Προτροπή μου είναι ν’ ακολουθήσουμε τη συνταγή και το φάρμακο της Φινλανδίας. Δηλαδή, διαφάνεια, έλεγχος και η πολιτική τάξη να είναι εξαιρετικά διαφανής». Τρεις μέρες μετά, υπέγραψε νυχτιάτικα το Προεδρικό Διάταγμα για την πρόωρη διάλυση της Βουλής, που του έστειλε ο Καραμανλής. Δηλαδή, συνέπραξε –εν γνώσει του– στην παραγραφή των ποινικών ευθυνών όλων των πολιτικών προσώπων για όλα τα σκάνδαλα μέχρι και το 2007.
Ας πούμε πως θεσμικά δεν είχε τη δυνατότητα να αρνηθεί να υπογράψει το ΠΔ (μολονότι κι αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση). Μπορούσε, όμως, να πει στον Καραμανλή πως θα συνόδευε την υπογραφή του ΠΔ με μια δήλωση, στην οποία θα στηλίτευε τη συντελούμενη παραγραφή των σκανδάλων. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο –για να μην πούμε σίγουρο– αν ο Καραμανλής θα τολμούσε να κλείσει τη Βουλή με μια τέτοια απειλή. Ο Παπούλιας, όμως, μένει πιστός στην ομερτά. Ο Καραμανλής τον έκανε πρόεδρο της Δημοκρατίας, από τον Καραμανλή εξαρτάται η επανεκλογή του (το ΠΑΣΟΚ μάλλον το θεωρεί δεδομένο), επομένως δεν πρέπει να του φέρει κανένα εμπόδιο. Τα μαθήματα είναι καλά για τους υπηκόους, που αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που οι αποικιοκράτες αντιμετώπιζαν τους ιθαγενείς της Αφρικής και της Αμερικής.
Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με όλους τους υποκριτές και με τον αρχι-υποκριτή που είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος.
♦ Οσα δεν φτάνει η αλεπού…
Σε φοιτητική προεκλογική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΜΠ ομιλητής κατηγόρησε τον Περισσό ότι δε μπορεί να εκφράσει τα σύγχρονα κινήματα και αναφέρθηκε στο ΣΕΚΕ, το οποίο τασσόταν υπέρ του σπασίματος τζαμιών στις εργατικές κινητοποιήσεις. Γνωστό το γεγονός, έχουμε αναφερθεί κι εμείς, παραθέτοντας σχετικά δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη», τότε που ήταν όργανο ενός επαναστατικού κόμματος κι όχι ενός ψευτοαριστερού, αστικού κόμματος. Η πλάκα είναι ότι ο σημερινός «Ριζοσπάστης» (7.5.09) αντί να καταπιεί τη ντροπή, προσπάθησε να αντεπιτεθεί, κατηγορώντας τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «συνεχίζουν να αποθεώνουν την κουκούλα και ταυτόχρονα να την αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας, μαζί με κάθε μορφή βίας, δίνοντας πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης στην αστική δημοκρατία». Δύο σχόλια αφιέρωσε η φυλλάδα του Περισσού στη συγκεκριμένη εκδήλωση των Συριζαίων, τους πέρασε «γενεές δεκατέσσερις», αλλά για την ταμπακέρα δεν είπε κουβέντα. Η Παπαρήγα είναι αυτή που δήλωσε, από το βήμα της Βουλής μάλιστα, ότι στη λαϊκή επανάσταση (λέμε τώρα) δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι! Και ο παλιός, επαναστατικός «Ριζοσπάστης» είναι αυτός που περιέγραφε μαχητικές πορείες εργατών, υπό την καθοδήγηση των κομμουνιστών, που δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο διάβα τους.
Οι αστοί έχουν απάντηση σ’ αυτές τις ιστορικές συγκρίσεις. Τότε –λένε– η κομμουνιστική και η συνδικαλιστική δράση ήταν απαγορευμένες, γι’ αυτό και προέκυπταν συγκρούσεις, ενώ τώρα επιτρέπονται, οπότε οι συγκρούσεις αποτελούν υπονόμευση της δημοκρατίας. Η ηγεσία του Περισσού τι θέση έχει επ’ αυτού; Ρητορικό το ερώτημα, διότι τη θέση την ξέρουμε, την είπε γλαφυρά η Παπαρήγα: «δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι». Γι’ αυτό και τους τη βγαίνει από τ’ αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτοί επαναλαμβάνουν μονότονα, ότι «χαϊδεύει τ’ αυτιά των κουκουλοφόρων».
♦ Τα ίδια Μανωλάκη …
Είκοσι πέντε μέρες πριν τις ευρωεκλογές, ο Μανώλης Γλέζος έκανε δήλωση με την οποία ζητά άμεση εκλογική σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «με στόχο να βρεθεί τρόπος να βγούμε από τα πολλαπλά αδιέξοδα. Επί της ουσίας, αναρωτιέται κανείς πώς θα βγει ο τόπος από τα αδιέξοδα μέσω μιας εκλογικής σύμπραξης στις ευρωεκλογές ανάμεσα σε δυνάμεις ετερόκλητες, που διακηρύσσουν διαφορετικά προγράμματα, γεγονός που το ξέρει ένας τόσο έμπειρος πολιτικός. Επί της μικροπολιτικής αναρωτιέται κανείς πότε τα συνειδητοποίησε όλ’ αυτά ο Γλέζος, ο οποίος υπήρξε κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και αποστασιοποιήθηκε χωρίς ποτέ να εξηγήσει τους λόγους. Και για να μην το βασανίζουμε, ο Γλέζος θα ήθελε πολύ να είναι επικεφαλής του συριζικού ευρωψηφοδέλτιου, αλλά δεν του έκαναν τη χάρη. Τα υπόλοιπα τα ανακαλύπτει κάθε φορά που οι προσωπικές του φιλοδοξίες δεν ικανοποιούνται. Το ‘χουμε μάθει πια το κόλπο.
ΥΓ: Και βέβαια, ο μνησίκακος Μανώλης προσπαθεί να κάνει ζημιά στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα.
♦ Ναός
Οτι έμαθε το κλείσιμο της Βουλής από τα ΜΜΕ και αιφνιδιάστηκε, δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γ. Σούρλας. Επί της ουσίας, δήλωσε ότι συμφωνεί με τον Καραμανλή, διότι η Βουλή «είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο ανούσιο δικαστήριο με κομματική αντιπαράθεση»! Χωρίς να το καταλάβει, ο Σούρλας επιστράτευσε επιχειρηματολογία παρόμοια μ’ αυτή της χούντας. Αυτοί δεν είναι που αποκαλούν τη Βουλή «ναό της Δημοκρατίας» και «θεμέλιο του πολιτεύματος»; Πώς λένε τώρα ότι την κλείνουν επειδή το ΠΑΣΟΚ την ξεφτίλισε;
♦ Μόνο το όνομα τους ενοχλεί
Διαμαρτύρονται οι άνθρωποι του Περισσού, διότι ο Παπαθεμελής με τον Ζουράρι έφτιαξαν το «Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο», το οποίο εμφανίζεται ως ΠΑ.Μ.ΜΕ. «Προσοχή σε πονηρούς συνειρμούς! Αλλο ΠΑ.Μ.ΜΕ. και άλλο ΠΑΜΕ», προειδοποιεί ο «Ριζοσπάστης», ο οποίος θεωρεί ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή του ονόματος, που φωνητικά δημιουργεί σύγχυση με το ΠΑΜΕ. «Μήπως κάποιοι σκέφτηκαν πως τέτοιοι συνειρμοί είναι βολικοί για να σπέρνουν συγχύσεις;», γράφει.
Οπως φάνηκε από το συγκεκριμένο δημοσίευμα, το μόνο που τους ενοχλεί είναι η σύγχυση που μπορεί να προκληθεί από το όνομα. Την πολιτική κατεύθυνση του Παπαθεμελικοζουραρικού μορφώματος την αφήνουν στην άκρη. Οχι μόνο γιατί στο λεγόμενο «Μακεδονικό» έχουν και οι ίδιοι εθνικιστική τοποθέτηση, αλλά γιατί με τον Ζουράρι δεν τους παίρνει ν’ ανοίξουν μέτωπο, αφού υπήρξε σταθερά δικός τους σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις της τελευταίας δεκαετίας. Το 1999 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής τους. Το 2000 ήταν υποψήφιος βουλευτής στη Θεσσαλονίκη (δεν βγήκε και αυτό ήταν αφορμή για να τους καταγγείλει ότι τον έριξαν). Το 2002 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης με το συνδυασμό του Περισσού. Το 2004 δεν ήταν υποψήφιος βουλευτής, αλλά προέτρεπε «τον αγέρωχο Λαό μας» να ψηφίσει «αντάρτικα και παλικαρίσια ΚΚΕ» (Ριζοσπάστης, 25.2.2004). Το 2006 δεν ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος αλλά στήριζε και πάλι το συνδυασμό του Περισσού στη Θεσσαλονίκη (Ριζοσπάστης, 29.6.2006). Το 2007 (τελευταίες βουλευτικές εκλογές) περιόδευε με τα στελέχη του Περισσού και καλούσε σε υπερψήφισή του (βλέπε ρεπορτάζ, δήλωση Ζουράρι και φωτογραφία στο Ριζοσπάστη, 7.9.2007). Καταλαβαίνετε, λοιπόν, γιατί δεν τους παίρνει ν’ ανοίξουν μέτωπο κατά Ζουράρι, ο οποίος αυτή τη φορά αποφάσισε να φτιάξει και εκλογικό συνδυασμό με τον Παπαθεμελή (μπρρρρ!). Ο Ζουράρις ίδιος ήταν πάντοτε, απλά τώρα τους κάνει απιστίες.
♦ Τα ίδια παντού
Κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο με ανάμιξη πολιτικών στη χώρα μας, βρίσκονται πολλοί που μιλούν για καθυστέρηση του εγχώριου πολιτικού συστήματος, φέρνοντας σαν παράδειγμα τις ευρωπαϊκές χώρες, όπου υποτίθεται ότι όλα λειτουργούν άψογα κι άμα συμβεί κάτι είναι η εξαίρεση και πατάσσεται αμέσως. Οποιος παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις, όμως, διαπιστώνει πως ακόμα και σε χώρες με μακρά κοινοβουλευτική παράδοση γίνονται τα ίδια: σκάνδαλα–σκανδαλολογία–κουκούλωμα. Δείτε, για παράδειγμα, τι αποκαλύπτεται τις τελευταίες μέρες στην Αγγλία, τη χώρα με τη μακρύτερη κοινοβουλευτική παράδοση. Αγορά σκυλοτροφών, αντικατάσταση λαμπτήρων, κηπουρικές εργασίες, καθαρισμοί πισίνων και φόροι είναι μερικές από τις δαπάνες βουλευτών του συντηρητικού κόμματος, που πλήρωσαν οι φορολογούμενοι. Τα στελέχη (υπουργοί και βουλευτές) των Εργατικών έχουν, φυσικά, μεγαλύτερη γκάμα, διότι βρίσκονται στην εξουσία. Ο πρωθυπουργός Μπράουν ζήτησε και πήρε ακόμη και 6.500 λίρες για να πληρώσει –όπως είπε– το μερίδιό του για την συνεργείο καθαρισμού που μίσθωσε ο αδερφός του για να καθαρίσει τα σπίτια τους. Σε τι διαφέρουν όλα τούτα από τις καφετιέρες, τα στεγνωτήρια και τους λεμονοστύφτες που έπαιρναν από τη Siemens κάποιοι έλληνες πολιτικοί;
