♦ Πολιτικαντισμοί
Υποτίθεται ότι οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες (πρόταση για δημοψήφισμα, πρόταση μομφής) ενεργοποιήθηκαν για να στηριχτεί ο αγώνας ενάντια στο ασφαληστρικό. Τι είδαμε, όμως; Είδαμε τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να καλεί σε κομματική συγκέντρωση έξω από τη Βουλή την Πέμπτη και το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί με επίσης κομματική συγκέντρωση την Παρασκευή. Σε τι διαφέρει αυτή η τακτική από τις χωριστές συγκεντρώσεις που οργανώνει ο Περισσός, τον οποίο κατηγορούν ότι διασπά την ενότητα των εργαζόμενων στη δράση; Μόνοι τους επιβεβαίωσαν, ότι δεκάρα τσακιστή δε δίνουν για τον αγώνα ενάντια στο ασφαληστρικό, αλλά προσπαθούν να βγάλουν πολιτική υπεραξία εκμεταλλευόμενοι τα αισθήματα των εργαζόμενων. Να το κατάλαβαν, άραγε, εκείνοι που έσπευσαν να υιοθετήσουν, έστω και με βαριά καρδιά την πρόταση για δημοψήφισμα και στρατεύτηκαν στον αγώνα συλλογής υπογραφών; Δεν εννοούμε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που βρήκε ένα καλό άλλοθι για την ξεπουληματική τακτική της, αλλά κάποιους που είναι (τουλάχιστον σε διακηρυκτικό επίπεδο) εκτός του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.
♦ Δείγμα γραφής (1)
Πήγαν να παίξουν επικοινωνιακά με τον «ευαίσθητο» πρόεδρο της Δημοκρατίας οι Συνασπισμοσυριζωμένοι, αλλά στο τέλος έβαλαν την ουρά στα σκέλια. Και μη μας πει κανείς όχι, γιατί υπάρχουν οι δηλώσεις και του Αλαβάνου και του Τσίπρα (κάλεσαν την κυβέρνηση να μην εκβιάζει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας!, ο οποίος προφανώς ήταν έτοιμος να αναπέμψει τον αντιασφαλιστικό νόμο), που στο φινάλε μετατράπηκαν σ’ ένα σεμνό και ταπεινό «δεν κάνουμε μαθήματα συνταγματικού δικαίου στον πρόεδρο της Δημοκρατίας». Η αλήθεια είναι ότι έδειξαν καλά αντανακλαστικά. Μόλις είδαν ότι αυτό δεν περνάει, μόλις δέχτηκαν τις πρώτες χλαπάτσες από τα ΜΜΕ, τα αγαπημένα τους ΜΜΕ, ανέκρουσαν πρύμναν. Η συστημική σταθερότητα uber alles.
Ομως, αυτό απετέλεσε και ένα ασφαλές δείγμα γραφής για το περιεχόμενο και την ποιότητα της «εναλλακτικής διακυβέρνησης» που υπόσχονται. Οταν τώρα, σε μια φάση που απλώς προσπαθούν να συγκεντρώσουν πολιτική επιρροή, μαζεύονται αμέσως μόλις ενοχλούνται τα μεγάλα αφεντικά, και μάλιστα σ’ ένα θέμα χωρίς ιδιαίτερη πρακτική σημασία, φανταστείτε πόσο «όμορφα» θα προσαρμοστούν, αν ποτέ κληθούν να ασκήσουν πρακτική πολιτική διαχείρισης. Το ‘χουν ξανακάνει, βέβαια, το 1989-90, αλλά καλό είναι να βρίσκουμε και νέο υλικό.
♦ Δείγμα γραφής (2)
Βέβαια, πολύ πιο σημαντικό και σαφές δείγμα γραφής αποτελούν οι θέσεις του για την Κοινωνική Ασφάλιση, που αναλύθηκαν στο προηγούμενο φύλλο της «Κ». Οταν σε μια φάση σκληρής αντιασφαλιστικής επίθεσης, βγαίνει η… ριζοσπαστική αριστερά και δεν προτείνει καν την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων, φανταστείτε πως θα διαχειριζόταν η ίδια το Ασφαλιστικό, με τα Ταμεία οικονομικά ξετιναγμένα.
♦ Ψηφομαζώχτρα
«Οι κοινωνικοί αγώνες δεν δίνονται με το μυαλό στις κάλπες», δηλώνει «σεμνά και ταπεινά» ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ (συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία», 31.3.08). Στην περίπτωσή του, όμως, ισχύει το «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. Λίγο παρακάτω, όταν ρωτιέται «Ποιος πρωτοστάτησε στη μάχη κατά του Ασφαλιστικού;», απαντά: «Πρωτοστάτησαν ευρείες κοινωνικές δυνάμεις. Τις εξέφρασαν πολιτικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, στηρίζοντας ανυπόκριτα τις θέσεις των συνδικάτων. Κρατάμε τη δέσμευση του Γ. Παπανδρέου ότι θα καταργήσει ως πρωθυπουργός τον “νόμο-έκτρωμα”».
Ως προς το τελευταίο, τη «δέσμευση» δηλαδή του Γιωργάκη, αρκεί μια αναγωγή στο πρόσφατο παρελθόν:στη «δέσμευση» του Ανδρέα Παπανδρέου ότι θα καταργήσει το νόμο Σιούφα, που πετάχτηκε στα σκουπίδια την επαύριο της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ το 1993.
♦ Ποιον κοροϊδεύουν;
Ξιφουλκούν οι Πασόκοι, με επικεφαλής τον ίδιο το Γιωργάκη, ενάντια στην ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ από τη ΝΔ, με την παράδοσή του στη Deutche Telekom. Ποιος, όμως, ξεκίνησε τη δουλειά που τώρα ολοκληρώνει η κυβέρνηση Καραμανλή; Το 1993, το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία εκμεταλλευόμενο -μεταξύ των άλλων- και την προσπάθεια του Μητσοτάκη να πουλήσει τον ΟΤΕ σε γιαπωνέζικο όμιλο. Θυμόσαστε μήπως το προεκλογικό του σύνθημα; «Μια χρυσή μετοχή στα χέρια του ελληνικού Δημοσίου»! Τρία μόλις χρόνια μετά, η «μια χρυσή μετοχή» έγινε «πακέτο μετοχών προς πώληση». Μέσα στα επόμενα χρόνια είχαν πουλήσει μέσω του χρηματιστήριου το 66,3% του ΟΤΕ. Οσο για το μάνατζμεντ, από το 2000 ήδη αναζητούσαν «στρατηγικό εταίρο» και συζητούσαν γι’ αυτό. Απλώς… δεν πρόκαναν. Οπως δεν πρόκανε και η ΝΔ κατά την πρώτη τετραετία της. Για όλα, όμως, φτάνει το πλήρωμα του χρόνου. Αυτό που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ, υπό τις κραυγές της ΝΔ ότι «πουλάει τ’ ασημικά», το ολοκληρώνει η ΝΔ, υπό τις κραυγές του ΠΑΣΟΚ πάλι για τ’ ασημικά.
♦ Κοντός ψαλμός…
Σε μια συζήτηση του συντάκτη της «Εποχής» Π. Λάμπρου με τον γενικό διευθυντή της Public Issue Γ. Μαυρή («Εποχή», 30.3.08) υπάρχει ο εξής διάλογος: «Γ. Μαυρής: Ο ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ δεν ενιχύονται από αυτή τη συγκυρία. Αντιθέτως φαίνεται ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ και το ρεύμα που καταγράφεται στις νεότερες ηλικίες επηρεάζουν αρνητικά και το ΚΚΕ. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ένα 23% φεύγει από το ΚΚΕ και προσεγγίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Π. Λάμπρου: Ναι είναι το μεγαλύτερο ποσοστό διαρροών που έχουμε δει ποτέ. Φαντάζομαι ότι στις επόμενες φοιτητικές εκλογές θα έχουμε νέα στοιχεία ως προς αυτό».
Λογικότατο το περιεχόμενο της συζήτησης, με βάση τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων το τελευταίο τρίμηνο-τετράμηνο. Εφόσον η νεολαία είναι το προνομιακό κοινωνικό πεδίο, όπου κατεξοχήν καλπάζει η πολιτική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον τα στελέχη του καπηλεύονται με έπαρση τους περσινούς φοιτητικούς αγώνες για το άρθρο 16 και ενάντια στο νομο-πλαίσιο, εμφανίζοντας τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ως εμψυχωτή και καθοδηγητή τους, είναι λογικό να αναμένουμε μια έκρηξη των ποσοστών του στις φοιτητικές εκλογές της επόμενης εβδομάδας, οι οποίες μάλιστα θα γίνουν με όρους καθαρά κοινοβουλευτικούς, χωρίς καν την αύρα των κινηματικών αγώνων που τις ψιλοδρόσιζε πέρυσι. Εμείς δεν θα κάνουμε πρόβλεψη. Απλά, θα σημειώσουμε ότι τα άλλα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) εμφανίζονται ως τέτοια και καταγράφουν κέρδη ή ζημιές. Ελπίζουμε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να μην κρυφτεί πίσω από την… αυτονομία των σχημάτων.
♦ Λακέδες
Οπως διαβάσαμε στο «Ποντίκι» (ο Δελατόλας δούλεψε χρόνια στο Μπομπολομάγαζο και έχει πάντοτε καλές πληροφορίες), την Τετάρτη 19 Μάρτη, μέρα πανελλαδικής απεργίας, που όλα τα ΜΜΕ ήταν κλειστά, ο Χατζηνικολάου διάβηκε την είσοδο των εγκαταστάσεων του συγκροτήματος και είχε συνάντηση με τον Φώτη Μπόμπολα. Τη συνέχεια την είδαμε την Κυριακή, στην έκδοση του «Πρώτου Θέματος»: η πολυδιαφημισμένη δεύτερη συνέχεια του «αποκαλυπτικού ρεπορτάζ» για τη βίλα Χατζηνικολάου στην Πολιτεία εξαφανίστηκε. Δεν εκπλαγήκαμε καθόλου. Κάπως έτσι είχαν σταματήσει και τα δημοσιεύματα για τη βίλα Ψυχάρη και τις παρανομίες της. Η μόνη διαφορά ήταν ότι τότε υπήρξε άμεση επικοινωνία Ψυχάρη-Μαυροτρύπα, ενώ τώρα ο Χατζηνικολάου δεν είχε ανάγκη να διαπραγματευθεί με το λακέ, πήγε κατευθείαν στ’ αφεντικό. Ο λακές πήρε εντολή να χώσει το κεφάλι του στη μαύρη τρύπα και το έκανε. Αυτό, άλλωστε, έχει μάθει να κάνει στη… λαμπρή καριέρα του ως «άνθρωπος ειδικών αποστολών». Οσο για κάτι φυντανάκια που την περίοδο της κρίσης στη φυλλάδα τους κορδακίζονταν στα κανάλια, εμφανιζόμενα ως Ρομπέν της αλήθειας και της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας, που συγκρούονταν με το «σύστημα των νταβατζήδων», τους πάει γάντι το γνωστό σύνθημα για τους «αλήτες, ρουφιάνους…».
♦ Δουλεμπόριο
Θυμόσαστε εκείνη τη γαλλική ΜΚΟ που συνελήφθη επ’ αυτοφώρω στην Αφρική με ένα αεροπλάνο γεμάτο παιδιά, τα οποία είχε απαγάγει από τις οικογένειές τους και τα πήγαινε για εμπόριο (υιοθεσίες, μεταμοσχεύσεις οργάνων); Ο Σαρκοζί, με εκβιασμούς και δωροδοκίες κατάφερε να τους πάρει στη Γαλλία, για να εκτίσουν –υποτίθεται– εκεί την ποινή που τους είχε επιβληθεί. Την περασμένη Δευτέρα ανακοίνωσε πως τους απένειμε χάρη (αμφιβάλλουμε αν έμειναν έστω και μια μέρα σε γαλλική φυλακή).
Παλιά αποικιοκρατική χώρα η Γαλλία, διακρίθηκε ιδιαίτερα στο δουλεμπόριο τις μαύρες εποχές του 19ου αιώνα. Σήμερα το δουλεμπόριο έχει πάρει άλλες μορφές. Η πολιτειακή ηγεσία μιας παλιάς αποικιοκρατικής και σύγχρονης ιμπεριαλιστικής δύναμης δε μπορεί ν’ αφήσει τους σύγχρονους δουλέμπορους στην ποινική δικαιοδοσία των κυβερνήσεων των κάθε είδους ανδρεικέλων. Το μήνυμα που έστειλε ο Σαρκοζί είναι πως το δουλεμπόριο είναι νόμιμο και πως η ιμπεριαλιστική κυβέρνηση των Ηλυσίων Πεδίων θα προστατέψει τους πολίτες της που το ασκούν.
♦ Ανατριχίλα (1)
Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται. Από τη μια ο Αντωνάκης ο Μακεδονομάχος, που σιγά-σιγά ξετσουμίζει και ξαναδιεκδικεί ρόλο στην εγχώρια πολιτική: «Δεν πρέπει να κάνουμε μείζονα υποχώρηση απέναντι σε ένα κράτος που αύριο μπορεί να μην υπάρχει ή να υπάρξει με πολύ διαφορετική μορφή. Πολύ περισσότερο όταν ο κ. Νίμιτς μάς καλεί να αναγνωρίσουμε “εθνότητα Μακεδόνων”, πράγμα που δεν δέχονται ούτε οι Αλβανοί των Σκοπίων, και “γλώσσα μακεδονική”, πράγμα που απορρίπτει και η Βουλγαρία» (συνέντευξη Σαμαρά στον «Ελ. Τύπο», 23.3.08).
Από την άλλη η Αλέκα Παπαρήγα που κάνει να τρίζουν τα κόκαλα των κομμουνιστών, Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων, που πολέμησαν χέρι-χέρι στον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ: «Αυτό που εμείς πιστεύουμε είναι ότι πρέπει να αναζητηθεί μια ονομασία που, περιέχοντας τον όρο Μακεδονία ή Μακεδονικός, να διασφαλίζει ότι είναι αποκλειστικά όρος γεωγραφικός και βεβαίως ακολουθείται κι από τις άλλες παραμέτρους που είναι η κατάργηση των αλυτρωτικών διατάξεων εκεί που υπάρχουν, στο Σύνταγμα, διευκρίνιση ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα» (δήλωση μετά τη συνάντηση με τη Μπακογιάννη, 26.3.08).
Σώνει και καλά να εξαφανίσουν ένα ολόκληρο έθνος από το χάρτη των εθνών της Ευρώπης. Να το υποχρεώσουν να αλλάξει το όνομα με το οποίο προσδιορίζεται για περισσότερο από έναν αιώνα.
♦ Ανατριχίλα (2)
Ιερή αγανάκτηση κατέλαβε τον κ. Δελαστίκ («Εθνος», 31.3.08) διότι ο υπουργός Εξωτερικών της Μακεδονίας Αντόνιο Μιλόσοσκι «έγινε ο πρώτος ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος των Σκοπίων έπειτα από πολλά χρόνια που βάζει ανοιχτά και επώνυμα πρόβλημα “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας ότι ο αλυτρωτισμός και επομένως ο επεκτατικός επιθετικός εθνικισμός παραμένουν κυρίαρχη ιδεολογία στη γειτονική χώρα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που δίνουν σε άλλα ξένα έντυπα οι ηγέτες τους». Οπως γράφει, «είναι εξόφθαλμος ο στόχος της απόπειρας συγκρότησης μετώπου Τουρκίας, Αλβανίας και ΠΓΔΜ κατά της χώρας μας, με πρόσχημα την υποτιθέμενη καταπίεση υπαρκτών αλλά και ανύπαρκτων μειονοτήτων».
Τι είπε, όμως, ο Μιλόσοσκι; Οτι οι Ελληνες «έχουν ακόμη μια αντίληψη ενός καθαρού έθνους – ένα κράτος, ένα έθνος, μια θρησκεία, μια κουλτούρα, όλα ελληνικά. Και δε θέλουν να αναγνωρίσουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη τουρκική μειονότητα, μια μεγάλη αλβανική μειονότητα και μια μικρή μακεδονική μειονότητα».
Οσο και να ψάξει, βέβαια, κανείς δε θα βρει αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, μεγάλη ή μικρή. Επειδή ο Μιλόσοσκι δεν είναι ανενημέρωτος, μόνο ως κοινός προβοκάτορας μπορεί να θεωρηθεί. Ως προς αυτό και μόνο όμως, γιατί κατά τα άλλα ενεργεί σαν ένας καλός σπεκουλάντης της πολιτικής και των διεθνών σχέσεων. Γιατί στην Ελλάδα και τουρκική μειονότητα υπάρχει (που αναγνωρίζεται μόνο ως μουσουλμανική, μολονότι της αναγνωρίζεται το δικαίωμα να διδάσκεται τη γλώσσα της) και ένα μικρό κομμάτι Σλαβομακεδόνων απέμεινε, ύστερα από απηνείς διωγμούς δεκαετιών. Αυτοί οι τελευταίοι ούτε τη γλώσσα τους διδάσκονται, ενώ μέχρι πρότινος δεν τολμούσαν ούτε να τη μιλήσουν δημόσια, ούτε να την τραγουδήσουν στα πανηγύρια τους.
Ο Μιλόσοσκι, ο Ερντογάν και ο όποιος άλλος μπορεί άνετα να κάνει τη σπέκουλά του, επειδή ακριβώς το ελληνικό κράτος ακολουθεί αυτή την πολιτική έναντι των μειονοτήτων, κουκουλώνοντας έτσι την εθνικιστική καταπίεση στο εσωτερικό των δικών τους χωρών (π.χ. των Κούρδων στην Τουρκία και των Αλβανών στη Μακεδονία). Ο κ. Δελαστίκ, όμως, που καμώνεται τον ριζοσπάστη αριστερό και τον διεθνιστή, μήπως μπορεί να μας πει σε ποια εθνότητα ανήκουν οι Τούρκοι της Θράκης και οι Σλαβομακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας; Ειδικά τους τελευταίους πώς πρέπει να τους βαφτίσουμε; Δίγλωσσους ή σλαβόφωνους Ελληνες, κόντρα στο πώς οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται;
♦ Με επιλεκτική μνήμη
Το διαβάσαμε και… καραφλιάσαμε. Αρθρογράφος της «Ελευθεροτυπίας» (Γιάννης Παρασκευόπουλος) έγραψε ολόκληρο πόνημα για να πείσει τους αναγνώστες του ότι το δημοψήφισμα είναι… αντιδημοκρατική μέθοδος λήψης αποφάσεων. Διότι «το μόνο εντεταλμένο σώμα να αποφανθεί επί νομοσχεδίων και προτάσεων νόμων είναι η ελληνική Βουλή. Η προσφυγή σε δημοψηφίσματα δηλώνει θεσμική αδυναμία και επιφέρει μετακύλιση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας προς μορφές άμεσης δημοκρατίας που φλερτάρουν έντονα με αυταρχικές τάσεις και φασιστι- κούς ιδεασμούς»!!!
Ξέχασε, πάντως, να μας πει ο αρθρογράφος πόσο αντιπροσωπευτική είναι η συγκεκριμένη δημοκρατία. Οταν το πρώτο κόμμα παίρνει ένα «μπόνους» 40 εδρών (που μάλιστα από τις μεθεπόμενες εκλογές γίνεται 50), για ποια αντιπροσωπευτικότητα μπορεί να γίνεται λόγος; Ας αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα στοιχεία νόθευσης της λαϊκής θέλησης και το διακοσμητικό ρόλο των βουλευτών.
♦ Γλείψε, γλείψε…
Την κατάλαβαν τη γκάφα οι Συνασπισμένοι, αλλά ήταν αργά. Εφαγαν το χαστούκι και προσγειώθηκαν ανώμαλα. Για το παιχνιδάκι με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας λέμε. Πήγε, λοιπόν, στη Βουλή ο Αλαβάνος και προσπάθησε να αμυνθεί με γελοία επιχειρήματα: «Ηταν γνωστό για ποιο λόγο θα πηγαίναμε. Ο Πρόεδρος, αν βρισκόταν σε παγίδα, μπορούσε να αναβάλει την συνάντηση. Μπορούσε να μην είχε τη γνωστή του ευγένεια, όταν μας υποδέχθηκε λέγοντας μας “καλώς τα παιδιά” ή “θα σας ακούσω με προσοχή” ή κάτι τέτοιο. Μπορούσε να μη κάνει μια εξαιρετικά σοβαρή και υπεύθυνη από τη μεριά του συζήτηση μαζί μας».
Κι αφού απολογήθηκε, έριξε κι ένα γλείψιμο πατόκορφα στον Παπούλια: «Κατά τη γνώμη μου πιο εύστοχα από όλους μας το πραγματικό περιεχόμενο της συζήτησης το έδωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην παρέμβαση που έκανε προχθές στο “Παγκόσμιο Φόρουμ κατά της Φτώχειας”: “Πίσω από τις βιτρίνες των μεγάλων εμπορικών δρόμων, στις οποίες αντικατοπτρίζεται ο πλούτος, υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Είναι ο κόσμος των αποκλεισμένων και των κοινωνικά περιθωριοποιημένων, των θυμάτων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, των μεταναστών, της αδήλωτης εργασίας και των νέων της ανεργίας, των χαμηλοσυνταξιούχων, των ανασφάλιστων. Ενας κόσμος απόγνωσης, απελπισίας και ζόφου. Ο κόσμος της φτώχειας”. Γι’ αυτούς δίνει αυτές τις μέρες τη μάχη μέσα κι έξω από τη Βουλή ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς».
Καλές όλες αυτές οι παπαριές, αλλά τελικά δεν μας είπε: έπρεπε ο Παπούλιας να αναπέμψει το ασφαληστρικό ή όχι; Την πολιτική άποψη του ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε, βρε αδερφέ. Εκείνο που καταλάβαμε εμείς, πάντως, ειδικά μετά το γλείψιμο, είναι πως ο ρόλος του Παπούλια είναι να μιλάει (μόνο να μιλάει) για τους απόκληρους, ώστε ν’ αναλαμβάνει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ν’ αγωνίζεται γι’ αυτούς.
♦ Προκαλεί κιόλας
Εκατό μέρες μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου Ζαχόπουλου, ο Καραμανλής επέλεξε την ΚΟ της ΝΔ (εκεί δηλαδή που δεν θα είχε αντίλογο) για ν’ αναφερθεί έμμεσα σ’ αυτό: «Στο ίδιο αυτό διάστημα, δώσαμε δυναμική συνέχεια στην εφαρμογή των διεθνών ενεργειακών συμφωνιών, που πετύχαμε στα προηγούμενα τριάμισι χρόνια. Πραγματοποίησα ο ίδιος επισκέψεις σε φίλες χώρες, για νέες συμφωνίες που εντάσσουν τη χώρα μας στον Παγκόσμιο Ενεργειακό Χάρτη, αναβαθμίζουν το γεωπολιτικό ρόλο της, προάγουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Με μια φράση: Μέσα σε λίγους μήνες ανταποκριθήκαμε στις άμεσες υποχρεώσεις μας και ανοίξαμε το δρόμο για τολμηρές μεταρρυθμίσεις. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να στιγματίσω το γεγονός ότι σ’ εκείνη την αποφασιστική καμπή για την πορεία της χώρας μας ξέσπασε μια απερίγραπτη θύελλα σκιών, φημολογιών, διαδόσεων, αφορισμών, υπερβολών».
Προκαλεί κιόλας ο ιθύνων νους του σκανδάλου. Ο κολλητός και πολιτικός προστάτης των Ζαχόπουλων και των Κλαδάδων. Ο άνθρωπος που έστειλε έναν στενό του συνεργάτη ν’ αγοράσει DVD με προσωπικές στιγμές του πρώην κολλητού του, επειδή σ’ αυτό λέγονταν διάφορα για τον ίδιο και τη σύζυγό του. Δυο μόνο ερωτήματα αρκούν για να τον ξεμπροστιάσουν. Πρώτο, γιατί δεν πήγε ο ίδιος στη Βουλή να καταθέσει, όπως κατ’ επανάληψη ζήτησε η αντιπολίτευση, αλλά τα λέει εκ του ασφαλούς σε κοινό χειροκροτητών; Δεύ-τερο, γιατί ο ίδιος και η σύζυγός του δεν πέρασαν ούτε για μια τυπική επίσκεψη από το νοσοκομείο όπου χαροπάλευε ο επί τόσα χρόνια κολλητός τους; Τι έχουν μαζί του;
♦ Ολοκληρώθηκε το «ντιλ»
Καιρός ήταν να βγει από τη φυλακή και ο πάτερ-Απόστολος Βαβύλης. Κράτησε το στόμα του θεόκλειστο, δεν εξέθεσε κανέναν από εκείνους των οποίων τις «δουλειές» διεκπεραίωνε (γιατί ο Βαβύλης ένας πρακτοράκος ήταν, ένα απλό εκτελεστικό όργανο), οπότε η υπόθεση αποπολιτικοποιήθηκε και «κάθησε» στις ποινικές διαστάσεις που ήρθαν στο φως (οι οποίες, βέβαια, πόρω απέχουν από τις πραγματικές).
Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, όμως, μήπως μπορούν να μας απαντήσουν οι διωκτικές αρχές, αν εξακολουθούν να ψάχνουν τον ταμία Ν. Παπαδήμα, που αναχώρησε «δι’ άγνωστον προορισμό» (η πιάτσα λέει ότι διαμένει στο Μαϊάμι) με 5 ολοστρόγγυλα εκατομμύρια δολάρια; Ερώτηση κάνουμε…
