Κόντρες

Το ΠΑΣΟΚ -δήλωσε ο Γιωργάκης- αν κερδίσει τις εκλογές θα ξεκινήσει νέα διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος, στο πλαίσιο της οποίας θα αναθεωρηθεί και το άρθρο 16, διότι είναι «αυταρχικό και αναχρονιστικό» και «πνίγει το δημόσιο πανεπιστήμιο». Είπε, δηλαδή, μια ακόμη παπαριά. Διότι ο αντίλογος είναι εύλογος: αφού είναι τόσο κακό το άρθρο 16, γιατί το ΠΑΣΟΚ επιλέγει μια τακτική που θα στείλει την αναθεώρησή του τουλάχιστον μια εξαετία πίσω; Γιατί δεν λέει ότι θα ψηφίσει στην επόμενη Βουλή μαζί με τη ΝΔ την αναθεώρηση, συμφωνώντας το ακριβές περιεχόμενο της διάταξης; (Η ΝΔ δεν έχει άλλη επιλογή. Αν θέλει να αναθεωρήσει το 16, θα πρέπει να συμφωνήσει με το ΠΑΣΟΚ, για να μαζέψει τις 180 ψήφους).
 

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι. Το φοιτητικό κίνημα, οι κινητοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας είναι που ανάγκασαν τον Γιωργάκη να ανακρούσει πρύμναν. Ομως, δε θέλει να το παραδεχτεί, γι’ αυτό και λέει τέτοιες παπαριές, οι οποίες θολώνουν την εικόνα του ΠΑΣΟΚ, προκαλούν σύγχυση στους ψηφοφόρους του και ζημιά και στον ίδιο τον Γιωργάκη ως αρχηγό. Θα ήταν πιο αποδοτικό πολιτικά γι’ αυτόν να βγει και να πει: «Ξέρετε, κάναμε λάθος, θέλουμε να το ξαναδούμε, να κάνουμε διάλογο» και όλες τις υπόλοιπες μπαρούφες που λένε οι αστοί πολιτικοί σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Παριστάνοντας τη στρουθοκάμηλο παθαίνει μεγαλύτερη ζημιά. Ομως, δικό του είναι το κόμμα, δική του η πολιτική χασούρα και εμάς λόγος δεν μας πέφτει. Μας αρκεί που το κίνημα τον ανάγκασε να βάλει την ουρά στα σκέλια, κατακτώντας έτσι μια σημαντική νίκη επί του μαύρου μετώπου.

 

Δε χάνει ευκαιρία ο Πάγκαλος να υπενθυμίζει ότι είναι ένας από τους χειρότερους προβοκάτορες στον αστικό πολιτικό κόσμο. Στην πολύκροτη συνέντευξή του στην «Καθημερινή» είπε και το εξής προβοκατόρικο: «Εχω τη βεβαιότητα πλέον ότι από τους τρεις-τέσσερις χιλιάδες διαδηλωτές που κάνουν πορείες κάθε εβδομάδα η μεγάλη πλειοψηφία δεν έχει ιδέα καν για τι θέμα μιλάμε. Ακουσα προχθές το σύνθημα “το άρθρο 16 δεν θα περάσει”. Μα το άρθρο 16 είναι αυτό ακριβώς που κατοχυρώνει το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου και τη δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση».

Επρεπε σώνει και καλά να βρίσει και να απαξιώσει τους αγωνιζόμενους φοιτητές. Και επειδή αντιπαράθεση επί της ουσίας δεν μπορεί να κάνει, επινόησε ένα σύνθημα που ουδέποτε φωνάχτηκε σε διαδήλωση, το «φόρτωσε» στους φοιτητές και καθάρισε.
 

Αυτός ο προβοκάτορας, όμως, είναι και θρασύδειλος. Κάποτε, όταν ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, του ξέφυγε η φράση «η Γερμανία είναι ένας γίγαντας με μυαλό νάνου». Τα πήρε στο κρανίο ο πανίσχυρος τότε καγκελάριος Κολ, απαίτησε επανόρθωση και ο Πάγκαλος υποχρεώθηκε σε μια εξευτελιστική δημόσια συγνώμη. Τέτοιο θρασίμι είναι.

 

Oλόκληρο άρθρο έγραψε στην «Ελευθεροτυπία» ο Γ. Πανούσης, με το βαρύγδουπο τίτλο «Ο δεκάλογος ενός πανεπιστημιακού», για να μας πει ότι στη μεγάλη σύγκρουση που γίνεται γύρω από το θέμα των πανεπιστημίων αυτός είναι με… τον εαυτό του. Δεν είναι με καμιά από τις αντιμαχόμενες μερίδες, δήθεν. Μια δεύτερη ανάγνωση του άρθρου του, όμως, μας αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που συντάσσεται με τις αντιδραστικές αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση και που στηρίζει μια μερίδα πανεπιστημιακών. Μόνο που ο υποψήφιος νομάρχης του ΣΥΡΙΖΑ είναι κουτοπόνηρος. Δεν παίρνει ευθέως θέση, αλλά αφήνει να διαφανεί η θέση του. Οποιος δε τον ρωτήσει, θα πάρει την απάντηση «δεν είναι ακριβώς έτσι». Μωρέ ψώνισαν από σβέρκο ο Αλαβάνος και οι σύμμαχοί του.

 

Ο μπάτσος, ακόμα και όταν έχει βαθμό ταξίαρχου και κατέχει τη θέση του αττικάρχη, δεν παύει να είναι μπάτσος. Σκέφτεται με τη δική του λογική. Με τη λογική του μπάτσου και όχι με τη λογική του πολιτικού. Για το μπάτσο ολόκληρη η κοινωνία είναι εχθρός. Εκτός από μια δράκα ρουφιάνους που το ‘χουν καμάρι τους να συνεργάζονται με την Αστυνομία. Ο μπάτσος το φέρει βαρέως που οι πολιτικοί δεν τον αφήνουν να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα με τον τρόπο που αυτός ξέρει. Που τον αναγκάζουν να τηρεί κάποιους κανόνες. Μισεί επίσης τους δικηγόρους (εκτός από τους ρουφιάνους που τους δίνει δουλειές, πάντα με το αζημίωτο), τους δημοσιογράφους (εκτός από τα παπαγαλάκια της Ασφάλειας) και τους διανοούμενους που μιλούν στο όνομα των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι και αυτοί υπηρετούν το ίδιο σύστημα. Ο μπάτσος είναι μπάτσος.
 

Οταν, λοιπόν, ο μπάτσος αισθάνεται ότι έχει προϊστάμενο έναν πολιτικό που είναι μπάτσος, αισθάνεται ευτυχισμένος. Θεωρεί πως επιτέλους είναι ελεύθερος να συμπεριφερθεί σαν μπάτσος. Χωρίς τα πολιτικάντικα κυριλίκια. Και βγάζει ανακοινώσεις σαν κι αυτή του αττικάρχη Γκόλφη. Ανακοινώσεις γελοίες στο περιεχόμενό τους, που όμως υποδηλώνουν ένα κλίμα. Δείχνουν τον αέρα που φυσάει στους χώρους που οργανώνεται η κρατική καταστολή. Πάντα τα παρακολουθούσαν τα πούλμαν με τους διαδηλωτές. Δεν έβγαζαν όμως τέτοιες ανακοινώσεις. Και αυτή η πρωτιά καταχτήθηκε επί Πολύδωρα.

 

«Αθλιότητες και προβοκάτσιες» χαρακτηρίζει ο «Ριζοσπάστης» (13.2.06) τα όσα έγραψε η εφημερίδα «Αξία» για τη σχέση του Περισσού με την εταιρία «Γερμανός». Απαντώντας δε στο επιχείρημα της οικονομικής φυλλάδας, ότι «το ΚΚΕ επισήμως ποτέ δεν έχει αποδεχτεί ότι έχει επιχειρήσεις για την αυτοχρηματοδότησή του», καλεί τον αρθρογράφο «να ανοίξει το καταστατικό του ΚΚΕ και να δει τι λέμε για τις κομματικές επιχειρήσεις για να μην εκτίθεται».
 

Μάλλον οι αρθρογράφοι του Περισσού θα έπρεπε να μην εκτίθενται. Θα έπρεπε να θυμούνται τη γνωστή παροιμία: «δε μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου». Διότι, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κατέρρευσε το οικοδόμημα του (αν)υπαρκτού, και μαζί κατέρρευσε ο ενιαίος Συνασπισμός, ενώ ο Περισσός διασπάστηκε, αποκαλύφτηκε μια πληθώρα επιχειρήσεων οι οποίες ουδέποτε είχαν δηλωθεί ως κομματικές. Επιχειρήσεις κάθε είδους: εμπορικές, εισαγωγικές, κατασκευαστικές, τουριστικές, παροχής υπηρεσιών, εκδοτικές κ.λπ. κ.λπ. Είδαν κι έπαθαν μέχρι να τις μοιράσουν, ξεκαθαρίζοντας τα μετοχολόγιά τους. Υπήρξαν ακόμα και περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν κάποιες μετοχές ή εμφανίζονταν ως ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που ανήκαν στο κόμμα και που φώναζαν «ελάτε πάρτε τες κι αφήστε μας ήσυχους».
 

Μπάζει, λοιπόν, το επιχείρημα αυτό, ως προς το ότι δεν είχαν καμία σχέση με το «Γερμανό». Εμείς δεν χρειάζεται να συνωμοσιολογήσουμε. Μας αρκεί (και το έχουμε σχολιάσει) η θέση που πήραν όταν το θέμα συζητήθηκε στη Βουλή, έξι μήνες μετά την κατάθεση επερώτησης από το ΠΑΣΟΚ. Τότε, λοιπόν, δεν πήραν καμιά θέση για το εάν η εξαγορά της «Γερμανός» από την Cosmote συνιστά σκάνδαλο, περιοριζόμενοι στο αποστομωτικό επιχείρημα… «αυτά έχει η αγορά»!

 

Η ανακοίνωση της ΓΑΔΑ για τα πούλμαν με τους «ταραξίες» που κινούνταν στο εθνικό οδικό δίκτυο κατ’ εντολήν του Απέκη μονοπώλησε την επικαιρότητα. Ετσι, πέρασε στο ντούκου η πιο προκλητική αστυνομική ενέργεια της 8ης Φλεβάρη. Τρεις φοιτητές συνελήφθησαν την ώρα που πήγαιναν στην πορεία, επειδή οι μπάτσοι έψαξαν τα σακίδιά τους και βρήκαν χειρουργικές μάσκες. Αλλοι τέσσερις συνελήφθησαν αργότερα, χωρίς να ανακοινωθεί τι ήταν τα «ύποπτα αντικείμενα» που βρέθηκαν πάνω τους. Και οι εφτά αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από μερικές ώρες (με καμιά λογική δε μπορεί να στοιχειοθετηθεί αδίκημα για κατοχή χειρουργικής μάσκας, που πουλιέται σε κάθε φαρμακείο και χρησιμοποιείται ευρύτατα για στοιχειώδη προστασία από τα χημικά) και το γεγονός πέρασε στο ντούκου. Δεν είδαμε να το καταγγέλλουν ούτε η ΠΟΣΔΕΠ ούτε οι φοιτητικοί σύλλογοι (το συντονιστικό, ας πούμε, που συνεδρίασε το απόγευμα της ίδιας μέρας), ούτε διάφοροι φοιτητές που αρέσκονται στο παιχνίδι με τα μίντια.
 

Και όμως, οι προληπτικές συλλήψεις ήταν εκδήλωση φασισμού απείρως προκλητικότερη από τη φαιδρή ανακοίνωση ενός αξιωματικού των μπάτσων, που θέλησε να κάνει φιγούρα στον πολιτικό του προϊστάμενο. Είναι η δεύτερη φορά το τελευταίο διάστημα που έχουμε προληπτικές συλλήψεις (η πρώτη ήταν τη μέρα του Πολυτεχνείου, που το φαινόμενο είχε πάρει μαζικές διαστάσεις) και όπως όλα δείχνουν οι μπάτσοι προσπαθούν να το κατοχυρώσουν. Δικαίως από τη μεριά τους, όταν το φοιτητικό κίνημα (ή μάλλον αυτοί που εμφανίζονται ως εκπρόσωποί του) παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια και παραβλέπει την ουσία.