Κόντρες

Με τη συνηθισμένη μέθοδο του ψεύδους πασχίζει ο Πάγκαλος, υπεύθυνος του ΠΑΣΟΚ για τη συνταγματική αναθεώρηση, να πείσει ότι οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ως προς την αναθεώρηση του άρθρου 16 είναι διαφορετικές. Χωρίς ίχνος ντροπής (φαινόμενο σύνηθες για Πασόκους γενικά και για τον Πάγκαλο ιδιαίτερα), δήλωσε: «Υπάρχουν δύο προτάσεις αναθεώρησης, μία του ΠΑΣΟΚ και μία της ΝΔ και είναι ουσιώδεις οι διαφορές τους. Στην πρόταση της Ν.Δ. δεν είναι σαφές το μη κερδοσκοπικό των μη κρατικών πανεπιστημίων και ο κοινωφελής τους χαρακτήρας, τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε».
 

Εμείς δε θα μιμηθούμε τον Πάγκαλο, πετώντας αναπόδεικτες ρουκέτες. Παραθέτουμε διαδοχικά τις προτάσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και αφήνουμε τον αναγνώστη να κρίνει αν υπάρχουν «ουσιώδεις διαφορές», ειδικά στο ζήτημα του «μη κερδοσκοπικού», που λέει ο Πάγκαλος:
 

«Στο πλαίσιο της προωθούμενης πρότασης κρίνεται αναγκαία η αναθεώρηση της απόλυτης απαγόρευσης δραστηριοποίησης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας όσον αφορά την παροχή ανώτατης εκπαίδευσης. Πυρήνα της προτεινόμενης συνταγματικής ρύθμισης αποτελεί η δυνατότητα ίδρυσης και λειτουργίας ανώτατων σχολών αποκλειστικώς και μόνο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα από ιδιώτες, υπό τον αυστηρό έλεγχο και την εποπτεία του Κράτους. […] Η παιδεία παραμένει δημόσιο αγαθό και η παροχή της από μη δημόσιους φορείς, σε όλες τις βαθμίδες, γίνεται μόνο κατά παραχώρηση από το Κράτος και υπό αυστηρή εποπτεία τήρησης προδιαγραφών και προϋποθέσεων. […] Τα προσόντα των διδασκόντων στα ανωτέρω μη κρατικά ιδρύματα θα είναι αντίστοιχα με εκείνα των κρατικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων».
 

«Προτείνουμε την αναθεώρηση των παραγράφων αυτών έτσι ώστε διατηρουμένων των εγγυήσεων που ισχύουν για το δημόσιο Πανεπιστήμιο να παρέχεται η δυνατότητα σύστασης ΑΕΙ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και από ιδιώτες που αποβλέπουν να αναπτύξουν κοινωφελή δράση, μετά από κρατική άδεια. Απαραίτητο είναι να προβλέπεται ότι τα ιδρύματα αυτά θα υπάγονται σε κρατική εποπτεία με σκοπό τη διασφάλιση παροχής ανώτατης εκπαίδευσης υψηλού επιπέδου και την εγγύηση των αρχών της ακαδημαϊκής ελευθερίας, της ελευθερίας της διδασκαλίας και της πλήρους αυτοδιοίκησης. Αυστηρός στόχος της νέας ρύθμισης πρέπει να είναι η δημιουργία ενός εθνικού συστήματος ανώτατης εκπαίδευσης, με ενότητα και ομοιογένεια».

 

Ο Πάγκαλος, όμως, δεν αρκείται σ’ αυτό το… αθώο (με την έννοια του συνηθισμένου στην αστική πολιτική) ψέματος. Το χοντραίνει περισσότερο, δηλώνοντας: «Επίσης, στη δικιά μας πρόταση, εμείς τονίζουμε ότι το πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα είναι κρατικό -διότι περί αυτού πρόκειται- θα είναι μη κερδοσκοπικό, θα είναι δηλαδή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και θα λειτουργεί με βάση τους κανόνες που διέπουν τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου».
 

Τι λέει η πρόταση του ΠΑΣΟΚ που μόλις πριν παραθέσαμε; Δυνατότητα σύστασης ΑΕΙ από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και από ιδιώτες. Τα διαχωρίζει πλήρως, δηλαδή. Και τι νομική μορφή θα έχει ένα ΑΕΙ που θα ιδρυθεί από ιδιώτες;
Αυτή θα καθοριστεί από το νόμο (και όχι από το Σύνταγμα), όπως αναφέρει παρακάτω η πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Και βέβαια, ένα ΑΕΙ που θα ιδρυθεί π.χ. από ένα Δήμο θα μπορεί να έχει τη μορφή ΝΠΔΔ, αυτό όμως που θα ιδρυθεί από έναν ιδιώτη… ευεργέτη δε μπορεί παρά να είναι ΝΠΙΔ.

 

Το βασικότερο, όμως, για τον Πάγκαλο, τον Γιωργάκη και τους άλλους «φαν» της ιδιωτικής εκπαίδευσης είναι ότι παραβιάζουν την κοινή λογική. Αν υποθέσουμε ότι η πρότασή τους είναι τελείως διαφορετική απ’ αυτή της ΝΔ, τότε γιατί ετοιμάζονται να ψηφίσουν μαζί με τη ΝΔ τη συνταγματική αναθεώρηση, δίνοντας έτσι εν λευκώ εξουσιοδότηση στην επόμενη κυβέρνηση να διαμορφώσει όπως γουστάρει το Σύνταγμα; Αν τις εκλογές κερδίσει η ΝΔ, δε θα τους έχει πλέον ανάγκη, αφού με 151 βουλευτές θα μπορεί να γράψει ό,τι θέλει στο άρθρο 16. Η απλή λογική, λοιπόν, λέει ότι ψηφίζουν από τώρα μαζί με τη ΝΔ, επειδή δεν υπάρχει καμιά ουσιώδης διαφορά στις προτάσεις τους.

 

Οσο για τον Γιωργάκη, που ανακάλυψε το περίφημο επιχείρημα του εκτελεστικού νόμου, που δήθεν έχει τη μεγάλη σημασία (και όχι το Σύνταγμα) την απάντηση του την έδωσε ο Τεγόπουλος σ’ ένα πρόσφατο κύριο άρθρο της «Ελευθεροτυπίας»: «Η θέση του Γιώργου Παπανδρέου, να ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ την πρόταση της πλειοψηφίας στη Βουλή για την αναθεώρηση του άρθρου 16, εγείρει ερωτήματα. Το επιχείρημά του ότι σημασία έχει ο εκτελεστικός νόμος, όπως το είχε διατυπώσει σε συνέντευξή του στην “Κυριακάτικη Ε”, στις 17 Δεκεμβρίου 2006, συγκρούεται ουσιαστικά με τη συνταγματική τάξη. Σημασία όμως έχει το κείμενο του Συντάγματος που θα αποφασίσει η επόμενη Βουλή και όχι ο εκτελεστικός νόμος, όπως υποστηρίζει ο κ. Γ. Παπανδρέου, που ετοιμάζεται μάλιστα να δώσει την Τετάρτη σχέδιο εκτελεστικού νόμου. Σχέδιο εκτελεστικού νόμου σε συνταγματική διάταξη που δεν έχει αναθεωρηθεί, μόνον ως πολιτικό τέχνασμα μπορεί να εκληφθεί».

 

Διαβάσαμε στον «Τηλέπαθο» του «Ριζοσπάστη» (20.12.06) την παρακάτω ατάκα και θέλουμε να τη σχολιάσουμε έστω και με καθυστέρηση: «Με πολιτική κηδεία “έφυγε” ο Γιάννης Ε. Διακογιάννης! Κατόπιν επιθυμίας του, εννοείται. Μπράβο του!». Και παρακάτω: «Ακου θρησκευτική κηδεία!..».
 

Σωστά, αλλά μήπως μπορούν να μας πουν πότε ανακάλυψε ο Περισσός την πολιτική κηδεία; Να τους το πούμε εμείς: όταν ο Λέων Αυδής ζήτησε να ταφεί χωρίς θρησκευτική τελετή και η οικογένειά του σεβάστηκε την επιθυμία του, ενώ ένας εξωκομματικός φίλος του αναφέρθηκε στον αθεϊσμό του εκλιπόντος. Μέχρι τότε, όλα τα ηγετικά στελέχη του Περισσού κηδεύονταν με θρησκευτική τελετή. Γιάννου, Καλούδης, Αμπατιέλος και πολλοί άλλοι κηδεύτηκαν, με ευθύνη της ηγεσίας του Περισσού, με θρησκευτικές τελετές. Είχαν το θράσος να φέρουν για ενταφιασμό στην Ελλάδα τη σορό του Νίκου Ζαχαριάδη και να τον κηδέψουν με θρησκευτική τελετή στο Α’ Νεκροταφείο. Μόνο η τελετή της ταφής τους ξέφυγε, γιατί το φέρετρο πέρασε στα χέρια των εκατοντάδων συγκεντρωμένων, που ενταφίασαν τον κομμουνιστή ηγέτη χωρίς τους παπάδες, με πολιτικές ομιλίες, συνθήματα και επαναστατικά τραγούδια.
 

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα έλεγε κανείς και θα συμφωνούσαμε. Οχι όμως να μας βγαίνουν και από πάνω. Λίγη τσίπα δεν θα έβλαπτε.

 

Κάθε που μυρίζει εκλογές, ο Παπαθεμελής φτιάχνει ένα κόμμα. Παλιότερα είχε άλλη τακτική: εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος χριστιανοσοσιαλιστής που συνεργαζόταν πότε με την Ενωση Κέντρου και πότε με το ΠΑΣΟΚ. Στη συνέχεια γράφτηκε στο ΠΑΣΟΚ και έφτασε μέχρι και υπουργός. Μόλις τον ξεφορτώθηκε ο Ανδρέας, ανακάλυψε το κόλπο του… αρχηγού κόμματος. Μαζεύει διάφορους πικραμένους (κάτι μορμολύκια της αστικής πολιτικής), το παίζει αρχηγός τους, εξασφαλίζει λίγη δημοσιότητα από τα αστικά ΜΜΕ και …τσουπ… ξανατρυπώνει στη Βουλή. Τώρα, λοιπόν, ετοιμάζεται να φτιάξει τη «Δημοκρατική Αναγέννηση». Η σκέψη του απλή: στη Θεσσαλονίκη ο Καρατζαφέρης κόβει ψήφους από τη ΝΔ.
Εγώ μπορώ να εμφανιστώ ως αντι-Καρατζαφέρης, είμαι και ορίτζιναλ Μακεδών, τι θα κάνει ο Καραμανλής, θα με ξαναπάρει. Κι αν δε με πάρει αυτός, ρίχνω γέφυρες μπας και με πάρει ο Γιωργάκης. Γιατί, καλύτεροι ήταν ο Μάνος με τον Ανδριανόπουλο;

 

Τα κατάφερε πάλι ο Γιωργάκης να κάνει και το παρδαλό κατσίκι να γελάσει μαζί του. Γι’ αυτόν το σκάνδαλο των παράνομων απαλλαγών από το στρατό έγκειται στο ότι ο «ποντικός» είναι δεξιός! Στην εικοσαετία του ΠΑΣΟΚ τι γινόταν;

 

«Επαναλαμβάνω: η Αναθεώρηση θα συζητηθεί και ο καθένας θα εκφράσει τις απόψεις του. Είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής των Ελλήνων. Κανενός άλλου» (Μ. Γιαννάκου, 23.12.06)
 

«Επαναλαμβάνω. Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι κοινοβουλευτική διαδικασία. Το κάθε κόμμα τοποθετείται και οι βουλευτές. Θεωρώ θεμιτό να υπάρχουν Ελληνες πολίτες που δεν θέλουν την τροποποίηση του Συντάγματος, αλλά όπως γνωρίζετε η χώρα μας είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με συγκεκριμένους κανόνες και αρχές. Επομένως είναι ελεύθερος ο καθένας να δίνει συνεντεύξεις, να κάνει απεργίες, αλλά δεν θα σταματήσει η Δημοκρατία να λειτουργεί. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Δεύτερον, το υπουργείο Παιδείας δεν φοβάται τις αντιδράσεις και το έχει δείξει. Αλίμονο αν κλείναμε το κατάστημα επειδή κάποιοι αντιδρούν» (Μ. Γιαννάκου, 4.1.07).
 

Με ύφος ελέω θεού βασιλίσσης η (καλύτερα να μην τη χαρακτηρίσουμε) αφεντικίνα της οδού Μητροπόλεως μας δίνει μια ωραία περιγραφή του αστικού κοινοβουλευτισμού (μας ψηφίσατε για να σας γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια κι άμα σας αρέσει…) και ταυτόχρονα σε μια ακόμη επίδειξη εξουσιαστικού τσαμπουκά πετάει το γάντι σε όσους αγωνίζονται να σταματήσουν την αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.