Είπε: / ψηφίζω το γαλάζιο./ Εγώ το κόκκινο./ Κι εγώ./ Το σώμα σου ωραίο/ Το σώμα σου απέραντο/ Χάθηκα στο απέραντο./ Διαστολή της νύχτας/ Διαστολή του σώματος./ Συστολή της ψυχής. (Γ. Ρίτσος, από το «Γυμνό σώμα»)
> Αφού ξεπάτωσε κοινωνική ασφάλιση και υγεία, ο Τσίπρας αποφάσισε να κάνει ΤΟΜΥ (και καλά πρόληψη για την υγεία). Πολύ φρου-φρου και άρωμα, πολύ κλου-κλου κι αυγό τίποτα. Κακοστημένη προπαγάνδα.
> Ξανθού πρόκληση: «Διανύουμε περίοδο αναβάθμισης των υπηρεσιών υγείας». Κοινώς, ο έχων και κατέχων ζήτω…
> Σε απεργιακό κλοιό η χώρα την Πέμπτη – Κοινός τίτλος στην avgi.gr, 13/12/2017, και στο σάιτ tovima.gr, 11/12/2017. Σύμπτωση συγκυβέρνησης και αντιπολίτευσης…
> Η δε γλώσσα συγκυβερνητική. Το ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ μιλάει για «ωφελούμενους» από το «κοινωνικό μέρισμα». Μπλέξαν οι γραμμές τους…
> Γουάου, που θα ‘λεγε και ο Μπαρούφ: θα μένει στο σχολείο η σχολική τσάντα, πιλοτικά. Μιλάμε για καινοτομία…
> Αυτό ακριβώς πετυχαίνει η εκπαιδευτική πολιτική (και) των συριζανέλ: σχολεία με τσάντες χωρίς μαθητές.
> Black Friday, Happy Friday και Δευτέρες με λιακάδα….
> 4.170.753 άνθρωποι στην Ελλάδα δεν μπορούν να καταβάλλουν τους φόρους τους γιατί απλά δεν έχουν.
> Από το ηλεκτρονικό Βήμα ο Α. Καρακούσης: «H χώρα… δεν είναι σε θέση να κεφαλαιοποιήσει την πρόοδο που χωρίς αμφιβολία έχει επιτευχθεί στον δημοσιονομικό τομέα». Καλή, λοιπόν, η κινεζοποίηση.
> Θέλει να πει πως χρειάζονται (πιο) στιβαρά χέρια στη διαχείριση.
> Χοντρή παπάρα του Πολάκη: Η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο και θα ‘ναι ντάλα καλοκαίρι – κάποιος να του πει για τη ρήτρα…
> Η ηλεκτρονική Αυγή μιλάει για «ολιγάρχες της τηλεόρασης» που «δεν θέλουν να πληρώσουν». Κείνον τον ρημάδη τον φόρο διαφημίσεων ποιοι τον αναβάλλουν επιμελώς;
> Η Μαρία η Πενταγιώτισσα;
> Tι ωραίο το κεμπάπ σας! Περιέχει φωσφορικό άλας;
> Επαίρεται άνευ αιδούς για τα τρία τελευταία «πρωτογενή πλεονάσματα» ο Χουλιαράκης. Χυδαιοσυριζαίοι. Μέχρις αναγούλας…
> Ρομά 62 ετών «έσβησε» στο μπατσοτμήμα των Ανω Λιοσίων. Ζητείται ο εγκληματίας…
> Γραφιά με είπες βαρετό, που όνειρα δεν κάνει, όμως κακία δε σου κρατώ, ο λόγος μου τον πόνο σου θα γιάνει.
> Φτύνει χοντρά τους ψηφοφόρους του Σύριζα ο Α. Μανταδάκης στο πόνημά του «2+4 το μεγάλο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ», avgi.gr, 13/12/2017: «Η κυβέρνηση αυτή δεν ψηφίστηκε από τον λαό μόνο για το Μνημόνιο». Κοινώς, πάρτε τα τρία μας…
> Χωρίς περισπασμούς η ηλεκτρονική ΑΥΓΗ: «Την Παρασκευή στην Αθήνα οι υπογραφές για την πώληση του 67% του ΟΛΘ».
> Αναρωτιόμαστε αν η κ. Μ. Τσαντσάνογλου έχει μελετήσει το έργο του Ιλιτς «Υλισμός και εμπειριοκριτικισμός» – αφορμή το εκτενές άρθρο της «Ο κομισάριος Ανατόλι Λουνατσάρσκι και η ισορροπία του ανάμεσα στον Λένιν και την Προλετκούλτ», avgi.gr/article/10812/8586079/o-komisarios-anatoli-lounatsarski-kai-e-isorropia-anamesa-ston-lenin-ten-proletkoult).
> Φυσικά και δεν θα συναντούσε τους απολυμένους συμβασιούχους των ΟΤΑ ο Τσίπρας. Θα του χαλούσαν τη μόστρα.
> Βλήματα, αγοραπωλησία, βλήματα και σε θώκους…
> Αλ Κουντζ, Φιλαστίν!
> Αντωνιάδης προς Θεοδωρόπουλο: Γύρνα πίσω, γύρνα.
> «Φθηνότερο κατά 3% το χριστουγεννιάτικο τραπέζι» , διατείνεται το ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ. Μάλλον δεν υπάρχει φτώχεια…
> Για τα Ακατάλληλα προϊόντα βρεφικού γάλακτος θεωρήθηκε ενδεδειγμένη η αρμοδιότητα των απανταχού της χώρας παιδίατρων…
> Τι να σημαίνει άραγε η φράση «τα πιο παραγωγικά σου χρόνια», της οποίας έκανε χρήση γνωστός συλλέκτης;
> «Αίμα δεινόσαυρου σε απολιθωμένο τσιμπούρι». Με τα σημερινά τσιμπούρια που μας απομυζούν το αίμα τι γίνεται…
> Σταχυολογούμε από τον Ριζοσπάστη. 13/12/2017: «Μάχη σε όλη τη χώρα για δυνατή απάντηση στην αντεργατική κλιμάκωση, για το πέρασμα στην αντεπίθεση» – « Απαντάμε στην κυβέρνηση, στους εργοδότες και τα κόμματά τους». Η αφίσα του ΠΑΜΕ υποστηρίζει: «Περνάμε στην αντεπίθεση». Να υποθέσουμε ότι η συνέχεια θα είναι η κλιμάκωση του αγώνα με άλλες μορφές πάλης;…
> 1,8 μύρια οι φτωχοί στο Ισραήλ.
> «Την έξοδο, όμως, από την κρίση η ελληνική αστική τάξη την αναζητούσε κυρίως στο παραπέρα δυνάμωμα της επίθεσης ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων, στην πολιτική του φορτώματος όλων των βαρών της κρίσης στους ώμους του εργαζόμενου λαού. Πολύ πειστικό από την άποψη αυτή είναι το υπόμνημα που υπόβαλε στην κυβέρνηση το Γενάρη του 1930 ο Σύνδεσμος των Βιομηχάνων. Στο υπόμνημα αυτό οι βιομήχανοι απαιτούσαν μείωση των φόρων που βάραιναν τη βιομηχανία και κατάργηση του οχτάωρου που το ονόμαζαν “υπερβολικά προνόμια αναγνωρισθέντα εις τους εργάτας της Ελλάδος προς ζημίαν της βιομηχανίας συνεπεία της προσχωρήσεως της Ελλάδος εις την σύμβασιν της Ουασιγκτώνος“. Στο ίδιο υπόμνημα τάσσονταν ενάντια στις κοινωνικές ασφαλίσεις, μάλιστα πρότειναν την κατάργηση ακόμα και των κλαδικών ασφαλιστικών ταμείων. Φυσικά, η κυβέρνηση Βενιζέλου, όπως και μετά το 1932 η κυβέρνηση Τσαλδάρη, ικανοποίησε στο βαθμό του δυνατού τα αιτήματα των βιομηχάνων. Το νομοσχέδιο των κοινωνικών ασφαλίσεων παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες».
Βασίλης
Πάει ένας μαρξιστής στο χρηματιστήριο της Wall Street; Πάει και βαράει και την κουδούνα!
Ο Τσακαλώτος, λοιπόν, συνοδευόμενος από την απαστράπτουσα πρώην μοντέλα και νυν υπουργό Κουντουρά, πήγε στο ναό του παγκόσμιου χρηματιστηριακού τζόγου και χτύπησε την καμπάνα της λήξης και το γνωστό σφυρί. Κι αμέσως, λέει το… πολιτιστικό ρεπορτάζ, μια μεγάλη ελληνική σημαία σχηματίστηκε στην μεγάλη οθόνη του χρηματιστήριου.
Μπορούμε, βέβαια, να φανταστούμε τι ακριβώς έξυναν εκείνη την ώρα οι μπρόκερ, που έχουν συνηθίσει πια σ' αυτού του τύπου τα ιβέντ, με εκπροσώπους διάφορων τριτοκοσμικών χωρών να βαράνε την κουδούνα, την ώρα που αυτοί μετράνε κέρδη και ζημίες και ετοιμάζονται να τηλεφωνήσουν στη μαντάμ για να κανονίσουν τα κορίτσια του βραδινού οργίου και στον ντίλερ για την απαραίτητη κόκα.
Από τη φωτογραφία της ξεφτίλας θα θέλαμε να τραβήξουμε την προσοχή σας στους δύο (άγνωστους σ' εμάς) τύπους που πλαισιώνουν εν είδει Ηρακλέων του Στέμματος τον… μαρξιστή υπουργό και σηκώνουν τις γροθιές τους, φροντίζοντας να μη χαλάσει η απόλυτη συμμετρία του πλάνου (ο ένας την αριστερή, ο άλλος τη δεξιά). Ποιοι είναι και τι ακριβώς θέλουν να πουν; Είναι συριζαίοι που στέλνουν στους συντρόφους στην Αθήνα μήνυμα νίκης, μήνυμα κατάκτησης των χειμερινών ανακτόρων του χρηματιστικού κεφαλαίου: «Σας κατακτήσαμε, κουφάλες καπιτάλες»; Θα απογοητευόμασταν πολύ αν ήταν απλώς εκπρόσωποι της διοργανώτριας εταιρίας, που τους είπαν να σηκώσουν τις γροθιές για τον ακριβώς αντίθετο λόγο.
