America loves Israel (38 δισ. είναι αυτά…)
Το ομολογώ. Ελπίδα, εγώ
καμία δεν έχω.
Οι τυφλοί μιλάνε για διέξοδο. Εγώ
βλέπω.
Οταν τις πλάνες όλες ξοδέψουμε,
τελευταίο στην παρέα μας μέλος
μένει απέναντί μας το Τίποτα.
(Μπ. Μπρεχτ: «Ο απόγονος»)
Ωραίο – castrato
> Λοιπόν, ο ένας Τσίπρας παπαρολογεί και ο άλλος (Γιώργος Τσίπρας) πετάει… παπάρες: «Χρειαζόμαστε ένα νέο “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” που οφείλει να απαντά στο τώρα. Δηλαδή στους όρους και τις προϋποθέσεις διεξόδου από την κρίση και την επιτροπεία» (avgi.gr/article/10809/7432788/chreiazomaste-neo-programma-se-ena-eniaio-kai-geiomeno-sten-koinonia-komma).
> Αυτό το «περισσότεροι εργαζόμενοι» (στα κανάλια) που πέταξε ο Κούλης βγάζει μάτι.
> Αυτό το «μας» στη φράση «του κομμουνιστικού μας κινήματος» τι το ‘θελε ο Θ. Καρτερός; Μην είναι κομμουνιστής (όπως ο Κατρούγκαλος); (avgi.gr/article/10842/7434507/enteka-chronia-choris-ton-kosta-kappo).
> Χτύπησε ο τυφώνας «Malakas». Πού; «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μεταμορφωθεί, ούτε έχει γίνει μια συστημική δύναμη, όπως πολλοί ισχυρίζονται, με την ψήφιση του Μνημονίου». (Κ. Δημάγγελος, avgi.gr/article/10807/7141230/se-poion-anekei-e-patroteta-tou-programmatos).
> Here I go again on my own.
> «Επαναστάτης μεταρρυθμιστής» κατά Ερμάνο Ρέα ο Τσίπρας. Οίμοι!
> Στον κόσμο γιατί σ’ έφερα; Αν μου μοιάσεις / κυνηγημένος θα ‘σαι ολοζωίς / ή νύχτα σκοτωμένος (πέμπτος όροφος) / θα σαλτάρεις στο δρόμο «διαλαθών» / απ’ το παραθυράκι τ’ αποπάτου, / ή μ’ αλλουνούς «εις τον συνήθη τόπον» / θα σε καρφώσουν άγνωστον μ’ αγνώστους / με χέρια ελληνικά ντουφέκια ξένα, / χωρίς όνομα, πως και που. Οι προδότες / θ’ απαγορεύουν και τα κόλλυβά σας. / Αν όμως δε μου μοιάσεις, η ντροπή / καταδικιά μου θα ‘ναι, όχι δικιά σου. / Καταδότης, τσολιάς και μπλοκαδόρος, / όσο βουλιάζεις στα σκατά, άλλο τόσο / θα βγαίνεις καθαρός και τιμημένος. / Κι άμα την κάνει ο οχτρός την Προδοσία / καθεστώς, θα ‘σαι πρώτος: και Θρησκεία / και Νόμος κι Ιστορία και Λόγος. Κι όταν / οι κανονιές γιορτάζουν των Ελλήνων / την Αρετή, συ θα ‘σαι ο Υπερέλλην! (Κ. Βάρναλης, «Στο γιο μου»).
> Τυφώνας τσουτσούν νταχτιρντί.
> Και στα περάσματα, μην ξεχνάς, χωροφυλάκους έχει.
> Πρωτεύουσα βιβλίου 2018 η Αθήνα. Κλαυσίγελως…
> Στο ωραίο κάστρο τα φιδάκια ξεπόρτισαν.
> «Με μειώσεις φόρων πηγαίνει στη ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης» – (kathimerini.gr). Δηλαδή, Κούλη, «είσαι ο πρωθυπουργός»;
> «… να καταχωριστεί ως κόμμα…» γλωσσική πατάτα (rizospastis.gr/story.do?id=9033574). Καταχωρώ και ουχί… καταχωρίζω.
> «Ελληνικός Χρυσός»: στο περιβάλλον τσαμπουκά και στον αφέντη κότες… (απ’ αφορμή την σύμβαση -επιχειρησιακή- μεταξύ της εταιρίας και του Επαγγελματικού Σωματείου Μεταλλωρύχων Υπόγειων Στοών Μεταλλείων Κασσάνδρας Χαλκιδικής, το άρθρο 5 της οποίας αναφέρει ότι «στο βαθμό που θα τηρηθούν οι όροι της παρούσης σύμβασης οι διατάξεις θα λειτουργούν σε συνθήκες εργασιακής ειρήνης και ότι τα συμβαλλόμενα μέρη δεν θα προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια η οποία θα διαταράσσει την εργασιακή ειρήνη ή θα θέτει σε κίνδυνο την ομαλή λειτουργία της επιχείρησης». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το επιχειρησιακό σωματείο (ή σωματείο της επιχείρησης;) δεσμεύεται ότι «δεν θα χρησιμοποιήσει συλλογικά αγωνιστικά μέτρα για να ανατρέψει ή να τροποποιήσει όσα με την παρούσα συμφωνήθηκαν». Υπόδειγμα…
> «Η μίμηση ανάμεσα στους τρεις τραγικούς δεν έλειψε. Ο Αισχύλος μιμήθηκε τον Σοφοκλή και έβαλε στα πιο νέα δράματά του τον τρίτο υποκριτή. Δεν τον μεταχειρίζεται όμως με όση τέχνη τον χρησιμοποιεί ο Σοφοκλής. Ο Σοφοκλής, πάλι, στα πιο παλιά του δράματα μιμήθηκε σε πολλά τον Αισχύλο. Μιμήθηκε όμως και τον Ευρυπίδη, όπως φαίνεται από τον πρόλογο στις “Τραχίνιες” και από το Φιλοκτήτη, όπου χρησιμοποίησε τον από μηχανής θεό. Επίσης, τον μιμήθηκε στα δράματα, όπου έχει πολλά γνωμικά. Στα τελευταία του μάλιστα δράματα τον μιμήθηκε και στη γλώσσα και στο στίχο. Ο Σοφοκλής ξεχώριζε από τους δύο άλλους μεγάλους τραγικούς για τις συγκινητικές αναγνωρίσεις, για την τραγική ειρωνεία και στην τέχνη να ζωγραφίζει τα λογής-λογής αισθήματα. Στη γλώσσα και στα τεχνικά μέσα, δεν πάει ποτέ πέρα από το σωστό. Ο τραγικός ποιητής μας δίνει έναν τύπο ολοκληρωμένο. Εναν τύπο που έχει την πλαστικότητα των ιδανικών υπάρξεων. Δημιουργεί γύρω από τα πρόσωπα και τα πράγματα του μύθου την ανάλογη ατμόσφαιρα και έτσι πετυχαίνει να μας δείξει πως από εσωτερική ανάγκη υφαίνεται η μοίρα τους». (Α. Θ. Φλώρου: «Θεατρική αγωγή – τομές στον σκηνικό χώρο»).
> Μετά τον Depardieu και ο Steven Seagal δηλώνει Πουτινικός (κι ετοιμάζεται να γίνει ρώσος μεγιστάνας κάνοντας μπίζνες στη Σαχαλίνη). Συνωστισμός…
> Οι «θεσμοί» και ο «φέρων» Κατρούγκαλος: θεσμοφοριά…
> Surabaya Johnny.
> Μη φοβάστε τόσο πολύ το θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή (Μ. Μπρεχτ).
> το λευκό σώμα αυτής της γυναικός
φωτίζονταν
εκ των έσωθεν
μ’ ένα φως τόσο λαμπρό
ώστε
εδέησε
να πάρω τη λάμπα
και να την
ακουμπήσω
χάμω στο πάτωμα
που
να μπορέσουνε
οι σκιές
των δύο τόσο ευγενικών μας σωμάτων
να προβληθούν
στον
τοίχο
με μιαν ιερατικότητα βιβλική
(Ν. Εγγονόπουλος: απ’ το ποίημα «Κήποι μεσ’ το λιοπύρι»)
Βασίλης
