την πόρτα εγώ τους είχα διάπλατα ήδη ανοίξει·
τους άκουσα που μου φωνάξαν τ’ όνομά μου
και βγήκα να τους δω έξω, δίχως άλλη νύξη.
Και πριν καλά-καλά λεχθεί έστω και μια λέξη,
την αρμαθιά με τα κλειδιά έτρεξα να φέρω·
νομίμως όλα εκτελεστήκαν, και είχε τρέξει
και η τήρηση των τύπων – τούτο μόνο ξέρω.
Μπ. Μπρεχτ
«Σαν πλάκωσαν οι τρομεροί ληστές»
Τον πεινασμένο, που σου βούτηξε
την τελευταία μπουκιά, εχθρό τον βλέπεις.
Τον κλέφτη όμως, που ποτέ δεν πείνασε,
ποτέ σου απ’ το λαιμό δεν τον βούτηξες.
> Στην ανακοίνωση των «Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων» (φίλων και μη του Περισσού) ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν ο ρωσικός ιμπεριαλισμός και ο Ασαντ…
> Ο δάκτυλος του Κούλη.
> Ριζοσπάστης, 16/3/2016, 12-13/3/2016, 10/3/2016, 9/3/2016, 8/3/2016. Σε οποιοδήποτε από αυτά τα φύλλα ο ρωσικός ιμπεριαλισμός αναφέρεται ως «Ρώσοι» και «Ρωσία».
> Ούτε η ανακοίνωση της «Κ»ΝΕ (Ριζοσπάστης, 8/3/2016, σελ. 9) «βλέπει» ρωσικό ιμπεριαλισμό…
> Προτασιολογίας το ανάγνωσμα (βλ. Περισσός).
> «Εκατοντάδες επιχειρήσεις βρίσκονται στα βιβλία των τραπεζών περιμένοντας την εξυγίανσή τους, η οποία προϋποθέτει φρέσκο χρήμα αλλά και διαγραφή δανείων». Η ουσία της καπιταλιστικής ανάπτυξης – ζεστό χρήμα, δανεικό κι αγύριστο στους καπιταλιστές (kathimerini.gr, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, 11/3/2016, «Θέλει τόλμη η ανάπτυξη»).
> «Εγκλωβισμένο» θεωρεί τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα η Καθημερινή (kathimerini.gr/853163/opinion/epikairothta/politikh/to-apotelesma-den-mas-tima) όσον αφορά το μεταναστευτικό-προσφυγικό. Σιγά μην είναι και… παρασυρμένος.
> «Ευτυχέστερη για να ζεις, μεταξύ 157 χωρών η Δανία» (avgi.gr, 16/3/2016). Για να ζεις ή για ΝΑΖΙς;
> Καλύμνιος ο νέος δήμαρχος Κρις Αλαφούζος του Τάρπον Σπρινγκς στη Φλόριντα (κάτι σαν Σπύρος Αγκνιου, ας πούμε…).
> Στην ψειρού ο Λούλα (της Βραζιλίας). Να μην ξεχνάμε: «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα».
> Ο Μουζάλας χρησιμοποίησε το όνομα «Μακεδονία» (για την γειτονική μας χώρα) και εξανέστη ο καμένος υπουργός ο οποίος, επίσης είχε χρησιμοποιήσει το ίδιο όνομα (για την ίδια χώρα) στην 25/1/2016, σε εκπομπή του Mega…
> Και που βάζετε τον ακροδεξιό καμένο («πατριωτική» συνιστώσα) σε εισαγωγικά δεν αλλάζει η ουσία κ. Τρίμη τους (και η προσωπική σας ευθύνη ως «λειτουργού») – efsyn.gr, 16-3-2016, Ρεσιτάλ Εθνοσπέκουλας.
> «Ακράτητος» ο Σουλτάν Ταγίπ Ερντοοάν Χαν…
> Τώρα, σοβαρά, μιλάνε ότι «προκάλεσε την αγανάκτηση των αξιωματούχων του ΟΗΕ» η «ματσίλα» των ανθρωπόμορφων γουρουνιών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της τουρκικής ακτοφυλακής πάνω στα σώματα προσφύγων; Στην καλύτερη περίπτωση ΟΗΕ σημαίνει Οργανισμός Ηλεγμένων Εκκρεμοτήτων…
> «Ζητείται χρυσή τομή για το ασφαλιστικό», έγραψε η Εφσυν (efsyn.gr, 16/3/2016). Λες και μπορεί να περάσει σε αρκετό κόσμο αυτού του είδους η προπαγάνδα. Το ζήτημα είναι ποιος πληρώνει αυτό το χρυσάφι…
> «Συνεργάτες» δεν αποκαλούν τους εργαζόμενους οι καπιταλιστές; Αυτούς τους «συνεργάτες» σούταρε κανονικά (βλ. ανεργία) η Σοφ-τεξ που αποδείχθηκε εξαιρετικά tough στους 150 εργάτες της…
> Well connected, αρκετοί ποιητές/ήτριες του «Κύκλου Ποιητών», που έχουν από ένα «ποίημα για τους πρόσφυγες». Να μιλήσουμε για την Δημουλά ή για τον (πάλαι ποτέ σημιτικό) Τ. Πατρίκιο;
> Για «προσλήψεις που δεν έγιναν» θέλει το credit ο Κούλης (αυτός που πρωτοπορούσε στις απολύσεις από την υπεύθυνη θέση του…).
> Εμπρός να φαμ’ ντε λα πατρί…
> 151,20 λίρες την εβδομάδα (230,85 για ζευγάρια) -φτάνουν δεν φτάνουν- έχουν στην διάθεσή τους οι φτωχότεροι των συνταξιούχων στη Βρετανία. Προφανώς ο υπουργός Οικονομικών της χώρας Τζ. Οζμπορν θεωρεί τα ποσά αυτά «υπεραρκούντως επαρκή», μιας και ήταν να προβεί σε ανακοίνωση για νέες περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό. Εν τω μεταξύ μελέτη του πανεπιστημίου του Oxford βρήκε ότι είναι έντονα συνδεδεμένο το ποσοστό θανάτων, ατόμων άνω των 85 ετών, με τις περικοπές της κυβέρνησης στο εισόδημα των συνταξιούχων (είπαμε, αναπτυγμένος καπιταλισμός, βόρβορος και οι αδύναμοι βορά…).
> Ο Τζ. Οζμπορν φορολογεί τα αναψυκτικά με ζάχαρη (έτσι η γλυκύτητά τους ξυνίζει…). Υποσχέθηκε δε ότι θα βάλει μπροστά (στο εκτελεστικό απόσπασμα;) τις νεότερες γενιές.
> Ζβάρα.
> Για τον Οζμπορν (τον υπουργό) έγραψε ο Σάιμον Τζένκινς στον Guardian: «Ο Τζωρτζ Οζμπορν είναι ρωμαίος αυτοκράτορας που απολαμβάνει όλες τις τρέλες και τις φαντασιοπληξίες του» (theguardian.com/commentisfree/2016/mar/16-budget-george-osborne-roman-emperor-follies-fads).
> Πόσα υπολογίζει να αντλήσει ο Τζ. Οζμπορν με τον φόρο «στη ζάχαρη»; Ούτε λίγο, ούτε πολύ, 55 δισ. λίρες στερλίνες (απ’ την τσέπη των «καταναλωτών»…).
> «Μπροστά στο τόσο θολό ερώτημα, “ποιο είναι το νόημα της ζωής;”, είναι πρώτα-πρώτα ανάγκη να προσπαθήσουμε να καθορίσουμε ακριβέστερα το πρόβλημα. Υπάρχουν ίσως δυο κύριες ερμηνείες του ζητήματος αυτού. Οποιος ρωτάει για το νόημα της ζωής, ρωτά πρώτ’ απ’ όλα για την αξία της: αξίζει η ζωή να τη ζούμε; Και ύστερα ρωτά για το σκοπό της ζωής. “Αξίζει η ζωή να τη ζει κανείς;”, είναι αυτή μια κοινή ερώτηση, είτε ο ερωτών έχει στα σοβαρά σκοπό να βγάλει πρακτικά συμπεράσματα από μια αρνητική απάντηση, είτε ρωτά με την ελπίδα να αναθαρρήσει ο ίδιος. Οι στωικοί έλεγαν ότι δεν είναι ανάγκη να παρηγορούμε τους ανθρώπους με το αναπότρεπτο του θανάτου· αντίθετα, πρέπει να πείθονται πως αξίζει τον κόπο να εξακολουθούνε να ζούνε. Οπως και να ‘χει το πράγμα, ο θάνατος -η απειλή του θανάτου σου και ο θάνατος των δικών σου- είναι συχνά το βασικό κίνητρο των στοχασμών για το νόημα της ζωής. Γιατί, εκτός από τον φόβο του θανάτου που ‘χουν οι άνθρωποι, ζούνε την τραγωδία του χωρισμού που φέρνει ο θάνατος των κοντινών τους. Ο άνθρωπος φοβάται το δικό του το θάνατο σαν κάτι που είναι δυνατό να γίνει, μα ζει το θάνατο κάποιου δικού του σαν πραγματικότητα. Μονάχα κάπου-κάπου μας γίνεται να θυμόμαστε πως αναπόφευκτα πλησιάζει ο δικός μας θάνατος· … Νιώθουμε το πέρασμα του χρόνου, όπως τη ροή του αίματος στις φλέβες, μόνο συμπτωματικά. Ο Νικολάι Κούζμιτς, στις “Σημειώσεις του Λάουριντ Μπρίγγε”, του Ρ.Μ. Ρίλκε, δεν μπορούσε πια να ζει από τη στιγμή που απόκτησε συναίσθηση της ροής του χρόνου. Αλλά το ερώτημα: “αξίζει να ζει κανείς;”, δεν το υποβάλλει μόνο η σκέψη του θανάτου. Ο πόνος, τόσο ο σωματικός όσο και ο ηθικός -ιδίως όταν φαίνεται άδικος- προκαλεί το ίδιο ερώτημα. Πώς μπορεί να δοθεί απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα; Και πώς μπορούμε να εξηγήσουμε σε άλλους την απάντησή μας. Θα θέλαμε ν’ απαντήσουμε: αν κι ο θάνατος είναι αναπότρεπτος, όπως και ο πόνος, η ζωή αξίζει και έχει ένα νόημα. … Το έδαφος όπου κινούμαστε τώρα γίνεται εξαιρετικά ολισθηρό και απαιτείται ν’ αντικρύσουμε διαφορετικά το θέμα απ’ ότι γίνεται στις θετικές ή εμπειρικές επιστήμες, ή στα επιστημολογικά και οντολογικά προβλήματα που γεννιούνται από τις επιστήμες.» (Ανταμ Σαφ: «Φιλοσοφία του ανθρώπου»).
Βασίλης
