Οταν έμπαινε σε ξένο σπίτι, ο κ. Κ. έκανε μόνο ένα: εντόπιζε τις εξόδους του σπιτιού, πριν πέσει για ύπνο. Και όταν του έγινε η σχετική ερώτηση, απάντησε αμήχανα: «Πρόκειται για παλιά και ελεεινή συνήθεια. Απλώς είμαι υπέρμαχος του δικαίου, και γι’ αυτό καλό είναι να μην έχει μόνο μία έξοδο το σπίτι μου» (Μπρεχτ: «Ιστορίες του κ. ΚΟΫΝΕΡ»)
Γιατί να είσαι άνθρωπος όταν μπορείς να είσαι επιτυχημένος; (Μπρεχτ – αφιερωμένο εξαιρετικά στον Ν.Κ.)
> «Καταφέραμε, επίσης, να πιέσουμε και να αναγκάσουμε την κυβέρνηση να δεσμευτεί για…» (από συνέντευξη του Ρίζου Μαρούδα στο Ριζοσπάστη – 6/3/2016). Και πώς ακριβώς «πιέστηκε» η κυβέρνηση; Και πώς «δεσμεύτηκε»; Απορία ψάλτου, βηξ…
> Αφού οι «πολύμορφες κινήσεις» κλιμακώνονται με μπλόκα, η αντίστροφη πορεία δεν «δείχνει» αποκλιμάκωση; Εδώ να θυμίσουμε τη ρήση του Μπρεχτ: «Δεν πειράζει να διστάζεις, αν μετά προχωράς μπροστά».
> Τσακαλ-otto, ή αντιλόπη…
> Να, και η (σούπερ…) πρόταση του ποταμίσιου Σταύρου: υπερ-υπουργός για προσφυγικό ο πρώην μπάτσων (και μη εξαιρετέος…) Χρυσοχοΐδης.
> Ξέρουμε πόσο πονοψυχιάρικο είναι το ΝΑΤΟ: το έχει δείξει σ’ ένα σωρό περιπτώσεις (ρε, δε γα…τε ν’ ασπρίσετε!).
> Οι μεν δομές ονομάζονται «κοινωνικές», οι δε εργαζόμενοι σ’ αυτές απλήρωτοι (ευαισθησία αρμόδιων παχυδέρμων…).
> Είναι και πολύ χολέρα, όποιος κυνηγάει καριέρα (για κάποιον θαυμαστή της κ. Ε. Μενεγάκη…).
> Μας αντιασφαλίζουν…
> «Αναγέννηση της πραγματικής Αριστεράς» – σάλπισμα του Σερζ Αλιμί (Le Monde Diplomatique, Μάρτιος 2016, αγγλική έκδοση, mondediplo.com/2016/03/01/left). Μήπως, ξαφνικά, «άνοιξαν οι ουρανοί» και «φωτίστηκε»; Φυσικά και όχι. Ο ίδιος παραθέτει ένα απόσπασμα από την Le Figaro (για να θυμηθούμε και το «εφικτό»…): «Επικεφαλής μιας εύθραυστης συμμαχίας (:συνασπισμού) ο Αντόνιο Κόστα, αρχηγός της κυβέρνησης σοσιαλιστών, υποσχέθηκε στους κομμουνιστές συμμάχους του και τον πορτογαλικό λαό, τον εξαντλημένο μετά από χρόνια οικονομικής κρίσης, να χαλαρώσει τη λιτότητα. Ομως οι εγγυητές του συμφώνου σταθερότητας στις Βρυξέλλες…». Τα υπόλοιπα σημεία του άρθρου προσωποποιούν τους «κακούς αριστερούς» του παρελθόντος και του παρόντος, τους επικεφαλής δηλαδή, και «δείχνουν» ως χαραμάδα «ελπίδας» πολιτικές τύπου Κόρμπιν, οι οποίες -ειρήσθω εν παρόδω- φθίνουν μπροστά στην επίθεση του καπιταλισμού, μιας και δεν έχουν στόχο πέρα από τα όρια του συστήματος.
> Και μία απ’ όλα (η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, 8/3/2016): ΚΑΙ ασφαλιστικό, ΚΑΙ προσφυγικό, ΚΑΙ ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ΚΑΙ ημέρα της γυναίκας. Μιλάμε για καρα- «κλιμάκωση»…
> Κι ενώ οι Τσιπροκαμμένοι (μπορεί και να) ήλπιζαν σε μια χείρα βοηθείας (από Σόιμπλε μεριά), ο Βόλφγκανγκ τους άφησε στα (διαρκή) κρύα του λουτρού: «Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα για τους γερμανούς βουλευτές και πολίτες που μπορεί να τους πείσει για το λόγο που θα πρέπει να προχωρήσουμε τώρα στη συζήτηση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους». Τώρα, λοιπόν, με το παρόν κυβερνητικό σχήμα…
> Αλλος ένας μήνας «παράτα» για τα «κόκκινα» δάνεια. Γολγοθάς…
> «Αλλαγή ρότας της ΕΕ και αναβίωση κοινού μέλλοντος» – είπε και η Δούρου να «αναβαθμιστεί» από την (χαμηλή) θέση της περιφερειάρχη και να αρμενίσει προς τα ψηλά… [άρθρο της (;) στη Le Monde, παρακαλώ…].
> Καμμένος: πιο ΝΑΤΟ, ψοφάς. Και δεν φταίει ο ψεκασμός. Μάλλον η (επερχόμενη) άνοιξη. Που μπορεί και να μυρίσει κάλπηκες λύσεις.
> «Ο Τσάβες μπορεί να έφυγε. Ομως η επανάστασή του είναι εδώ» (εφημ. Morning Star online, 5/3/2016). Επιμένουν (τα κουβέλια της Βρετανίας). Τόσο πολύ, δηλαδή…
> Γυναίκες κάτω των 33 ετών αναγκάζονται να παραιτηθούν από την πλήρη απασχόληση (πλήρως…) ή (μετά την άδεια μητρότητας) περνούν στην μερική απασχόληση. Το οποίον σημαίνει: 15% λιγότερη αμοιβή από τις μη έχουσες παιδιά γυναίκες. Ο βρετανικός καπιταλισμός «αγαπάει» τη μητρότητα…
> Ερευνα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ προβλέπει ότι η φυλετική ισότητα στην αμοιβή θα υπάρξει μόλις το 2133… (αισιοδοξία για τον καπιταλισμό;).
> Ενώ η λετονική εταιρία που παρασκευάζει το meldonium δηλώνει ότι η θεραπεία (χρήση του) διαρκεί από τέσσερις έως έξι εβδομάδες, η τενίστρια Μαρία Σαράποβα λέει ότι το έπαιρνε επί μία δεκαετία (όχι για να βελτιώσει την απόδοσή της αλλά για λόγους υγείας…). Σημειωτέον ότι το συγκεκριμένο φάρμακο απαγορεύτηκε στους αθλητές/-τριες την 1η Ιανουαρίου 2016 (WADA). Αφού την βρήκαν, ΕΙΝΑΙ ντοπαρισμένη. Αλλιώς, δεν τρέχει τίποτε (όπως, περίπου, είχε δηλώσει κάποτε ο προπονητής του «Αίολου» Κεντέρη…).
> Αλκοολικός καπιταλισμός: δέκα τοις εκατό των Βρετανών/-ίδων πίνουν σε μία φορά όσο αλκοόλ καταναλώνουν σε μία εβδομάδα (στους υψηλόμισθους, το 20% πίνει τουλάχιστον πέντε ημέρες την εβδομάδα). Πρόοδος… (dailymail.co.uk, 8 Μαρτίου 2016)
> Πείνα, σκέτη!: Πωλείται η πριγκηπική Aston Martin αντί του ποσού των 450.000 λιρών Αγγλίας. Πενταροδεκάρες.
> «Ποιες βασικές απαιτήσεις πρέπει να προβάλλει κάθε μαρξιστής κατά την εξέταση του ζητήματος των μορφών πάλης. Ο μαρξισμός… παραδέχεται τις πιο διαφορετικές μορφές πάλης, όμως δεν τις “επινοεί”… απαιτεί να μελετάμε προσεκτικά τη διεξαγόμενη μαζική πάλη, που με την ανάπτυξη του κινήματος, με το ανέβασμα της συνειδητότητας των μαζών, με την όξυνση των οικονομικών και πολιτικών κρίσεων γεννά συνεχώς όλο και νέους, όλο και πιο ποικίλους τρόπους άμυνας και επίθεσης… Απαιτεί αναμφισβήτητα την ιστορική εξέταση του ζητήματος των μορφών πάλης. Το να βάζει κανείς το ζήτημα αυτό έξω από την ιστορικά-συγκεκριμένη κατάσταση σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει το αλφάβητο του διαλεκτικού υλισμού.» (Β.Ι. Ουλιάνοφ, Απαντα, «μπλε έκδοση», «Ο παρτιζάνικος πόλεμος», σ.σ. 1-12, τ. 14ος).
> 425 εκατομμύρια ευρώ (πακέτο Χατζηγάκη, αποζημιώσεις στους αγρότες για τις καταστροφές καλλιεργειών το 2008) θα πάρει πίσω το δημόσιο (:η ελληνική κυβέρνηση). Κερατιάτικα…
> «Διαμαρτυρία είναι όταν λέω: αυτό δεν μου αρέσει. Αντίσταση είναι όταν βάζω τέλος σ’ αυτό που δεν μου αρέσει. Διαμαρτυρία είναι όταν λέω: αυτό δεν μου ταιριάζει. Αντίσταση είναι όταν εξασφαλίζω ότι αυτό που δεν μου ταιριάζει δε θα ξανασυμβεί» (με τον τρόπο της Ουλρίκε Μάινχοφ).
> «Τα ταξίδια είναι πρόγευση της κόλασης» (Durs Grunbein: «Kosmopolit»).
Βασίλης
