Ακολουθεί Αρμαγεδδών
Συ-Συ-Σύριζα, (τώρα) θα στον σφυρίξω όπως και στον σφύριζα
Der Wagen des Volkes? Nicht mehr
Νέα κυβέρνηση, νέο μνημόνιο
> «Για όσους επιμένουν να “πιάνονται” από την απάτη ότι η δύναμη των κομμουνιστών αυξανόταν “σε άμεση αναλογία με την άφιξη σοβιετικού εξοπλισμού”, τα παρακάτω αποκαθιστούν την αλήθεια. Περίπου 3 ολόκληροι μήνες πέρασαν από την ημέρα της εξέγερσης μέχρι να χρησιμοποιηθεί το πρώτο σοβιετικό όπλο σε ισπανικό έδαφος. Το ότι η Σοβιετική Ενωση δεν έδωσε άμεσα βοήθεια στην δημοκρατική Ισπανία απετέλεσε την αιτία για κριτική από τους αναρχικούς και την ακραία πτέρυγα του POUM. Γράφει, σχετικά, ο Χιου Τόμας: “ο Λάργκο Καμπαγιέρο αισθανόταν πικρία προς τη Ρωσία, η οποία φαινόταν πως δεν ενδιαφερόταν παρά να μην υποσκάψει το γαλλο-σοβιετικό σύμφωνο”. Ο Χεσούς Ερνάντεθ του ΚΚ Ισπανίας επανειλημμένα τόνισε στο σοβιετικό στρατιωτικό ακόλουθο, στρατηγό Μπερζίν, ότι η μη προμήθεια όπλων (σ.σ.: στη δημοκρατική Ισπανία) θα έφερνε τους κομμουνιστές σε δύσκολη θέση. Εάν, λοιπόν, η δημοτικότητα του ΚΚ Ισπανίας εξαρτιόταν αποκλειστικά από την “σύνδεσή της” με την Κομιντέρν θα συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο από αυτό το διαδεδομένο συμπέρασμα: οι κομμουνιστές θα είχαν χάσει την εμπιστοσύνη και το σεβασμό του ισπανικού λαού κατά τη διάρκεια εκείνων των κρίσιμων, γεμάτων απελπισία μηνών. Το γεγονός ότι οι γραμμές τους αυξήθηκαν ακριβώς αυτήν την περίοδο οφείλεται στο ότι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα είχαν αποδείξει πως ήταν από τους πιο σταθερούς μαχητές. Που μπορούσε να στηρίζεται επάνω τους ο λαός. Και είχαν, επίσης, την πειθαρχία και την οργάνωση για να νικούν! Αναμφίβολα η ψυχή του νέου Λαϊκού Στρατού, οι περίφημες 5η και 18η στρατιά, με επικεφαλής τους Moδέστο, Λίστερ, Ταγκένια, Γκαλάν και άλλους, αναδύθηκε από το θρυλικό “πέμπτο Σύνταγμα”, El Quinto Regimiento… Ο Μανουέλ Αθκάρατε γράφει για αυτό το πρώτο στρατιωτικό κατόρθωμα του ΚΚ Ισπανίας: “Με μία ρεαλιστική προσέγγιση στις ανάγκες του αγώνα, το ΚΚΙ είχε αρχίσει να οργανώνει τις μάζες για να αντισταθούν στην επίθεση από την πρώτη στιγμή της εξέγερσης. Τον Ιούλιο, στην αυλή ενός μοναστηριού της Μαδρίτης, το Κομμουνιστικό Κόμμα σχημάτισε το Πέμπτο Σύνταγμα, τον ηρωικό πρόγονο και σημάδι του μελλοντικού στρατού της δημοκρατίας… Το 5ο Σύνταγμα δεν αποτελούνταν από κομμουνιστές μόνο. Ηταν αντιφασιστικό. Οι γραμμές του ήταν ανοιχτές σε όλους τους εργαζόμενους που ήθελαν να πολεμήσουν. Αυτό εκφραζόταν στην πολιτική και κοινωνική σύνθεσή του. Τα μισά μέλη του ήταν κομμουνιστές ή μέλη της Ενωμένης Σοσιαλιστικής Νεολαίας. Το ένα τέταρτο ήταν σοσιαλιστές. Το 15% ήταν δημοκρατικοί. Και οι υπόλοιποι ήταν ανένταχτοι αντιφασίστες”» (A. Landis: «Spain, The Unfinished Revolution»)
> Καμμένος προτείνει Καμμένο, Καμμένος καίγεται (λες και δεν ήξεραν από πριν…).
> Η «παιδική χαρά» κρατάει το χασαπομάχαιρο της σκληρής λιτότητας.
> Και ορκίζεται ότι θα «παράγει έργο»…
> Τουτέστιν, βαθύτερη κινεζοποίηση.
> Φυλλάδες, φιλάνθρωποι, παπάδες, εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες.
> Στο σφυρί. Τα πάντα.
> Και η (μόνιμα) εξωαποδώ κι από κει «αριστερά»; Από δω κι από κει προς άγραν ψήφων και (ουδέν) ίχνος αυτοκριτικής μετά το «κάθε μια παγίδα, μια νέα υποταγή»…
> Σωστοί οι οπαδοί της Ζανκτ Πάουλι.
> Είναι μια ωραία ατμόσφαιρα εκεί, στη Νέα Δημοκρατία. Και ζητείται «τολμηρός» να αναλάβει το τιμόνι…
> Το Μητσοτάκι.
> Αδεια βλέμματα.
> Που κοιτούν, χωρίς να βλέπουν.
> Κάποιοι στην Ελλάδα έσπευσαν να χειροκροτήσουν την «εμφάνιση» του Τζέρεμι Κόρμπιν. Κράτα και μικρό καλάθι…
> Οπως γράφει το περιοδικό «foreignaffairs.com» στις 14 Σεπτεμβρίου 2015: «The New Old Labour…».
> «Ορεξάτος» ο υπουργός Εργασίας: σ’ ένα μήνα θα κάνω ό,τι δεν έγινε σε σαράντα χρόνια. Βιασύνη και δουλικότητα.
> Επιστρέφει στις 12 Οκτώβρη ο δακτύλιος στην Αθήνα.
> Επιστρέφει από αρχές Οκτώβρη ο (πρωκτο-)δακτύλιος σε όλη την Ελλάδα (στα συνήθη υποζύγια, για να ‘μαστε ακριβείς).
> Για «γαλάζιο χαρμάνι υποψήφιων αρχηγών» μιλάει η εφημερίδα «Τα Νέα» (tanea.gr, 22/9/15). Μάλλον για μπάχαλο-αρμάνι πρόκειται.
> Και πάλιν, όλες οι πολιτικές τάσεις εκπροσώπησης στη (2η) συγκυβέρνηση, η οποία υπολείπεται της πρώτης κατά έδρες.
> Το θέμα είναι τίνος η έδρα σφίγγεται από τη συνεχιζόμενη πολιτική της (άνευ σιέλου) λιτότητας.
> Δ. Καμμένος: κάτι σαν one-night stand.
> Π. Καμμένος: δεν εγνώριζε (ούτε αυτός…).
> Τσίπρας: όσα φέρνει ο άνεμος.
> Παπαδημούλης: Πικρός καφές.
> Περί αποχής: έρκος οδόντων (από ΜΜΕ).
> Ο πρωθυπουργός του 35% του 53,57% του ελληνικού λαού.
> Πενθήμερο σίριαλ με τίτλο «Θα κατέβει ο Βαγγέλας για πρόεδρος της ΝΔ;».
> Υποπτευόμαστε πως ούτε οι φανατικοί δεξιοί δεν το παρακολουθούν.
> Διπλασίασε τα ποσοστά της στα μπατσο-εκλογικο-τμήματα η ΧΑ. Η αστυνομία είναι δημοκρατική, όπως έλεγε κι εκείνη η ψυχή ο Πανούσης.
Βασίλης
