Παιδιά, σηκωθείτε, να πάμε στις κάλπες (;) (Εξωαπαυτή αριστερά)
Εκλογαί: Harlem Shuffle
Α.ΠΟ.Χ.Η.: Αντικαπιταλιστική Πολιτική Χωρίς Ηττα
> 25.882 παιδιά εκτός παιδικών σταθμών. 1-0.
> Ο Τζ. Κόρμπιν κόντρα στον βρετανικό ιμπεριαλισμό; «Το πιθανότερο είναι ότι ο Κόρμπιν δεν θα μπορέσει να επιβάλει τις αλλαγές που προτείνει και ότι θα προσκρούσει στην ίδια σκληρή πραγματικότητα όπου προσέκρουσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Είναι επίσης πιθανό να μην μπορέσει να φτάσει ούτε εκεί που έφτασε ο Αλ. Τσίπρας και να εκδιωχθεί από την ηγεσία του κόμματός του πριν από τις εκλογές» (Τζ. Κάρλιν, El Pais, αναδημοσίευση efsyn.gr, 14.09.2015). Κάποιοι μάλιστα τον έχουν ανακηρύξει και… μαρξιστή, μχσ.
> Η γροθιά του (μικρού) Αλέξη που μαθαίνει (γρήγορα) να γράφει με το δεξί.
> 11 Σεπτέμβρη: ένα αναγκαίο μάθημα – 20 Σεπτέμβρη: η αποθέωση του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.
> «Παρά τα αρκετά αρνητικά φαινόμενα η τάση προς τ’ αριστερά συνεχίστηκε». ΟΚΔΕ («Πρώτα συμπεράσματα από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών»).
> Ολ’ αυτά που θα γίνουν «για μένα», χωρίς εμένα (η αξία της ψήφου σήμερα).
> Δεν είναι κυβέρνηση των εργαζομένων αλλά των συν-εργαζομένων…
> Το ΠΑΣΟΚ ζητάει ψήφο ελπίδας, απελπισμένο ον…
> Μάλλον τους τύπους στο Τσιρλί Εμπντό τους τρώει ο… πάτος τους.
> Κάνει τζιζ η αποχή για την Ανταρσύα (βλέπε άρθρο Μπ. Συριόπουλου στο prin.gr/?p=8143 με τίτλο «Ωρα για αριστερή αντασία, όχι για αποχή και άκυρο»).
> Πολλές ιδιότητες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (σύμφωνα με την… ίδια): ΚΑΙ μετωπική ΚΑΙ ανατρεπτική ΚΑΙ κόκκινη σφήνα ανατροπής (ντροπής θα λέγαμε, κάποιοι την έκαναν με μεγάλα, «ανατρεπτικά» βήματα προς Λαφαζάν αγά…).
> Ο Αλέξης δίχως Τσίπ(ρ)α…
> Στις 5 Σεπτεμβρίου ο Δελαστίκ έγραφε στο prin.gr/?p=8002: «Ο Αλέξης Τσίπρας έχει “σπάσει” κάτω από το βάρος των αφόρητων γερμανικών πιέσεων και έχει μεταβληθεί σε όργανο της Καγκελαρίας του Βερολίνου». Προσοχή: ο Δελαστίκ και όχι ο Λαφαζάνης…
> Καμμένος, σιγοψημένος ή τσουρουφλισμένος;
> Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, διαλυμένο, αδύνατο.
> Κυρ-Αλέκο με το πράσινο γιλέκο.
> Οχι, που δεν θα «πλησίαζε» τον Κόρμπιν ο Μπαρουφάκης.
> Κυρ-Αλέκος: η διαπλοκή και τα δια-πλοκάμιά της.
> Πόσο πιο βαθιά το χέρι στην (άδεια) τσέπη;
> Ε.Ν.Φ.Ι.Α.: Εκλογές Νεύρα Φασίστες Ιστορία Αρπαχτές.
> Εν τω μεταξύ η Εκκλησία της Ελλάδας συνεχίζει τα σεμινάρια στην «Ελληνικός Χρυσός»…Δι’ ευχών των αγίων τιμαλφών ημών.
> Και ο Tom o’ Bedlam στην εκλογική σκηνή.
> Συριζαίοι, πιάστε τα Φλάμπουρα (ρη)…
> Ο,τι και να ψηφίσεις στις 20 Σεπτέμβρη – την επομένη (η δόση του) ΕΝΦΙΑ θα σ’ έβρει.
> Καλέσαν τον Πετρόμπεη, τους Κολοκοτρωναίους – καλέσανε και τον Αλέξ’, τον Βάγκελα κι άλλους ωραίους νέους. Και πήρανε φόρα ούλοι τους και λέγαν, μπλα-μπλα-μπλα, για μας όλοι τους κλαίγαν. Το μόνο που ήθελαν να δείξουν, ήταν πως, μετά τις εκλογές, όλοι θα μας πηδήξουν.
> «Υπέρτατος νόμος… το δίκιο των ανθρώπων» – ώπα, ρε Προμηθέα… Δεσμώτη.
> Οχι τίποτ’ άλλο, αλλά εξέλιπαν και οι μεγάλες «εθνικές» αθλητικές νίκες, και, ευτυχώς, γιατί θα μασταχανκάνει τουλούμια…
> Ελλην εκ της Ελιάς, Ελλην λελογισμένος / ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος (Wow!).
> Ο τοίχος έλεγε: «Αν οι εκλογές είχαν ψωμί, σήμερα θα ‘χαμε boulangerie»…
> Εάν τρικομματική κυβέρνηση: Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία, στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
> «Από τις πρώτες ώρες του πολέμου όταν τα πέντε τάνκερ πετρελαίου μετατράπηκαν σε λιμάνια των φασιστών, στα φασιστικά στρατεύματα ποτέ δεν έλειψε το αμερικανικό πετρέλαιο, η βενζίνη και τα προϊόντα πετρελαίου. Ο Τσαρλς Φολτς γράφει: “Η ισπανική ολιγαρχία προμηθευόταν όλα τα αεροπλάνα που χρειαζόταν από τη Γερμανία και την Ιταλία, όμως δεν μπορούσε να προμηθευτεί τη βενζίνη και τα μέσα μεταφοράς τα απολύτως αναγκαία στο στρατό. Γι’ αυτό φρόντισαν οι ΕΠΑ…“. Στη διάρκεια των τριών χρόνων του πολέμου υπολογίζεται ότι ο Φράνκο παρέλαβε περισσότερους από 1.866.000 κυβικούς τόνους καυσίμων, αρκετούς για να καλύψουν όλες του τις ανάγκες. Ο Χέρμπερτ Φάις, οικονομικός σύμβουλος της αμερικανικής πρεσβείας στο Παρίσι τα έτη 1941-42, δημοσίευσε τα ακόλουθα στοιχεία, τα οποία αφορούν αποκλειστικά τις πωλήσεις της Τέξακο: 1936 – 344.000 τόνοι, 1937 – 420.000, 1938 – 478.000, 1939 – 624.000.» (Arthur Landis, «Spain, The Unfinished Revolution», σελίδες 200-201).
Βασίλης
