Μένουν οι βάσεις που φεύγουν και φεύγουν οι βάσεις που μένουν
Και η μελ-ορδ-ία της ευτυχίας συνεχίζεται…
Biggus Dickus
Στη Βουλή εμπιστοσύνη ή ανοχή – στην κοινωνία ανέχεια
Και εν τω μεταξύ η classe operaia va in paradiso μέσω του canapeso
Αναψαν οι καναπέδες
40 χρόνια κοψοχέρης: τι διάολο, Λερναία Υδρα είναι;
Αυτών που πάντα την τρώνε από πίσω
Μετά την ευφορία (οσονούπω) η ώρα της εφορίας…
Πώς το ‘λεγε; Αριστερά και δεξιά και αριστεροδέξια…
> Την έκλασαν κανονικά τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και αυτή δήλωσε την «δυσαρέσκειά» της. Κοινώς: την φτύνουν και η ίδια ισχυρίζεται ότι βρέχει…
> Ή ο Παπαδημούλης δεν ήταν στο Σύριζα πριν τις εκλογές, ή οι Συριζαίοι δεν γνώριζαν ότι υπήρχε ο άνθρωπος αυτός… (τουϊτεράκια του για τους ΑΝΕΛ).
> Αφαιρέθηκαν τα κάγκελα από τον Αγνωστο Στρατιώτη: ναι, μα κάγκελα υπάρχουν παντού…
> «Συγκεντρώσεις χρυσαυγιτών και αντιφασιστών το Σάββατο για τα Ιμια» (tanea.gr). Ισες αποστάσεις (αφού το αφεντικό «παίζει» σύριζα).
> Πατάτα Λαφαζάνη: «Δεν προτιθέμεθα να είμαστε δορυφόροι κανενός» (περί διεθνών ενεργειακών σχέσεων). «Δεν προτιθέμεθα»: εάν η πραγματικότητα μας αναγκάσει… οι προθέσεις ως γνωστόν οδηγούν στην… κόλαση.
> Μας δουλεύει και ο κ. Κορκίδης (ΕΣΕΕ) για την «αύξηση του κατώτατου μισθού», ο οποίος έχει –στην πράξη- καταβαραθρωθεί.
> Τις Πόρσε Καγιέν τις είδε ο Μπαρουφάκης. Και είναι υπέρ του λιτού βίου. Τον λιτό βίο που βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα τον ξέρει. Αρα, μερικά μαστορέματα είναι αρκετά.
> «Σαν ηλικία γάμου οριζόταν από το βυζαντινό δίκαιο η ηλικία των δώδεκα ή δεκατριών ετών για τα κορίτσια και των δεκατεσσάρων ή δεκαπέντε για τα αγόρια. Η μεγάλη παιδική και νεανική θνησιμότητα εξηγεί τη μικρή ηλικία γάμου των κοριτσιών ακόμη και σε οικογένειες της ανώτερης τάξης… Ομως τα όρια αυτά δεν τηρούντο πάντα και υπήρχαν περιπτώσεις που οι γονείς πάντρευαν, κυρίως τις κόρες τους σε μικρότερη ηλικία, παρά τη νομική απαγόρευση, επιχειρώντας να καθορίσουν όσο το δυνατόν νωρίτερα την τύχη των παιδιών τους. Ιδιαίτερα, στην περίπτωση της μνηστείας, που προηγείτο του γάμου στην πολύ μικρότερη ηλικία των επτά ετών, η επιθυμία αυτή είναι εμφανέστερη». (Κ. Νικολάου: «Η θέση της γυναίκας στη βυζαντινή κοινωνία»).
> «Ζορίζει» τις κυβερνητικές φυλλάδες η συμμετοχή ΑΝΕΛ στη συγκυβέρνηση καθώς και ο Αβραμόπουλος. Προσπαθούν -στο βαθμό που γίνεται- να το κάνουν α, βα, βα.
> «Αντιφατική» βρίσκει η ευρωλιγούρικη εφημερίδα «The Μorning Star» (online, 27-1-15) τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Η ίδια που αποθέωνε τον Τσίπρα μέχρι πριν τις εκλογές.
> Αφού κατά τον Σύριζα υπάρχει «ανθρωπιστική κρίση» (άρα χρειάζεται φιλανθρωπία), γιατί δεν καλούν τον ΟΗΕ να κάνει κουμάντο;
> Η «μαγική» λέξη είναι «περίμενε». Οπως στην έκφραση «τι περιμένεις από τον Σύριζα;». Με ΑΝΕΛ, με χρέος, με κοινωνική εξαθλίωση ΔΕΝ περιμένεις. Ομως αυτή η στάση αναμονής έχει καταλάβει κυρίαρχη θέση στην κοινωνία, έχοντας φθείρει την συνείδηση (την ταξική).
> Το θέμα είναι τι κάνει κανείς προς την κατεύθυνση της -στοιχειώδους- οργάνωσης της εργατικής τάξης.
> «…σταδιακή αποκατάσταση των συντάξεων» σε σύνδεση «με τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας». Δ. Στρατούλης – αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Τώρα, ψηφίσατε. ΕΑΝ υπάρχει ανάπτυξη και αναλόγως…
> Η δεξιά (συγ)κυβέρνηση έφυγε. Για το καλό μας. Η δεξιά συν-κυβέρνηση ήρθε. Πάλι για το καλό μας.
> «Περί των προθέσεων της ηγεσίας του Σύριζα να ασκήσει πιο φιλολαϊκή πολιτική δεν έχουμε αμφιβολία». Γ. Δελαστίκ, prin.gr/?p=5642, 23-1-15. Εκτός από το «Εθνος» τώρα και στο «ΠΡΙΝ» της «αντικαπιταλιστικής, ανεξάρτητης» και πάντα… εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
> Σιγά-σιγά (από τις περσινές εκλογές, 2014) «προσέρχονται» στη δεξαμενή του Σύριζα. Η ΟΚΔΕ (μια απ’ όλες τέλος πάντων) στην ανακοίνωσή της για τα αποτελέσματα των εκλογών, συνηπαρμένη καθώς φαίνεται, αναφέρει ότι ο Σύριζα «αντικειμενικά» ήταν ο εκφραστής αυτής της μεγάλης νίκης του ελληνικού λαού (okde.gr/archives/3405). Νίκησε νίκην μεγάλην, δηλαδή, ο ελληνικός λαός, αραχτός στον καναπέ και κάνοντας μία -μαγική, κατά τα φαινόμενα…- ξαφνική κίνηση, ψηφίζοντας και ξαναγυρνώντας στον καναπέ. Με μία ήττα να βαραίνει ως πέτρα του Προμηθέα. Πολιτική αντίληψη που εκφράζει μεσαία στρώματα, τα οποία η καπιταλιστική κρίση ενόχλησε και μουρμουράνε ακατάπαυστα. Οι ίδιοι τροτσκιστές στην προεκλογική αφίσα τους μιλούσαν για χούντα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ συγκυβέρνηση με δεξιό κόμμα, αποτελεί «δείγμα της πολιτικής διαρκών συμβιβασμών», όπως αναφέρει η ανακοίνωση. Και ΔΕΝ αφορά μόνον αυτούς…
> «Ισχυρή επιχειρηματικότητα» – υπουργός Σταθάκης. Οι «προτεραιότητες» δεν κρύβονται.
> Μετά την πρώτη «σφαλιάρα» απ’ την ΕΕ ο Τσίπρας δηλώνει ότι «η χώρα σηκώνει κεφάλι».
> Και ο Τσόμσκι, εκεί: μικροαστός, με όλη την προσβλητική σημασία της λέξης: «Εξεγερτική(!) λαϊκή αντίδραση στην τρόικα η νίκη του Σύριζα».
> Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ (avgi.gr, 28-1-15) έχει τίτλο «Εθνική αξιοπρέπεια με άφθαρτα πρόσωπα» – η παρουσία δεξιών στην συγκυβέρνηση και πληθώρας (πρώην) Πασόκων μάλλον είναι της φαντασίας γέννημα…
> Ο Πανούσης (ναι, ναι, αυτός της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) το κάνει καθαρό: ένοπλοι οι μπάτσοι παντού. (Φάτε ελπίδα με ήττα…).
> Οταν ο Καμμένος δήλωνε (avgi.gr, 25-1-15, ώρα 13:27) «οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θα είμαστε ρυθμιστές» προφανώς και ΔΕΝ έκανε πρόβλεψη (οι συνομιλίες προηγούνται των προβλέψεων…).
> Μπήκανε στα θεσμόπουλα – μπήκαν στα υπουργεία – κι όσο μας μπαίνει πιο βαθιά – βαθύτερα εμπαίναν.
> Στη Γαλλία ο Τσίπρας; (ρεκόρ ανεργίας στα 3,5 εκατομμύρια οι άνεργοι).
> Μεταξύ «ελευθεριακών κομμουνιστών» και «στροφής προς τα αριστερά της κοινωνίας» και το σούπερ-ντούπερ ΕΕΚ. Φαίνεται ότι «η κρυφή γοητεία της σοσιαλδημοκρατίας» έχει σοβαρή επενέργεια σε… ονειροπόλους.
> «Ανάξια λόγου» θεωρήθηκαν τα 3.000.000 άτομα που απείχαν από τις εκλογές στις 25/1/15 (όχι σε ποσοστό, σε απόλυτους αριθμούς).
> Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «βλέπει» ότι αίτημα του λαού ήταν «…να έρθουν φιλολαϊκές αλλαγές». Αυτό πώς ακριβώς βγαίνει;
> Καλά, ο Μπιτσάκης δεν στήριζε (κάποτε) ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Βασίλης
