Καθώς εκείνος που φέρνει ένα σπουδαίο γράμμα στη θυρίδα / μετά τις ώρες εργασίας: κι η θυρίδα είναι πια κλειστή./ Καθώς εκείνος που πασχίζει να ειδοποιήσει μια πόλη για την/ πλημμύρα που ‘ρχεται: αλλά μιλάει ξένη γλώσσα./ Καθώς ο ζητιάνος που ξαναχτυπάει την πόρτα που του ‘χε/ ανοίξει τέσσερις φορές: και την πέμπτη απομένει πεινασμένος./ Καθώς ο λαβωμένος που τρέχει το αίμα του όσο περιμένει/ το γιατρό: και το αίμα δε σταματάει να τρέχει./ Ετσι ερχόμαστε και ιστορούμε τα κακουργήματα που μας κάνανε./ Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάξανε τους/ φίλους μας, κραυγή φρίκης αντήχησε. Είχανε, τότε, σφάξει/ εκατό. Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε/ τελειωμό, απλώθηκε σιωπή./ Οταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή, κανένας πια δε/ φωνάζει: «Σταματήστε!»/ Οταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα. Οταν οι/ πόνοι γίνονται αβάσταχτοι, δεν ακούγονται πια κραυγές./ Και οι κραυγές πέφτουν κι αυτές σαν καλοκαιρινή βροχή. (Μπ. Μπρεχτ: «Οταν οι κακουργίες πέφτουν σα βροχή» – μετάφραση Μάριος Πλωρίτης)
Εντατικά φροντιστήρια μαρτύρων: για να «λάμψει η αλήθεια»…
«Ω, Σόλων, Σόλων, Ελληνες αεί παίδες εστέ, γέρων δε Ελλην ουκ έστιν». Οι ιερείς της θεάς Νηΐθ προς τον Σόλωνα (Σάιτα, Αίγυπτος, 560 π.Χ.). Αφιερωμένο στους ελληναράδες και πάντες/πάσες τους προγονόπληκτους/ες (από τον «Τίμαιο» του Πλάτωνα).
♦ Ελλάδα «Ελβετία της ειρήνης και του πολιτισμού» ονειρεύεται ο «και αυτά τα ολίγα για τη νεολαία» (σσ: Λαμπράκη) Μήκυς Θεοδωράκης (δε μιλάμε για το μουσικό του έργο, αλλά για την ανακήρυξή του σε επίτιμο μέλος της δεινοσαυρίας Αθηνών και τις ανάλογες δηλώσεις του).
Πόσο δίκιο είχε ο Σκαρίμπας που τον πρωτόβγαλε «Μήκυ»…
♦ Δεν ξέρετε; Ρωτήστε μας τώρα (ρωτήστε μάστορα).
♦ Την ίδια μέρα (6-12-13) ο Ριζοσπάστης «διαθέτει» 250 λέξεις και μόλις 29 (ναι…) για τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου (οι καπιταλιστές δεν κρύβονται). Τι να πουν οι υπερασπιστές του Κορκονέα; Με το «λάθος τηλεφώνημα ενός δολοφόνου»;
♦ Ημαρτημένα: Τούρκων =Τσύρκων
♦ Είχαμε και προτιμήσεις στη «μουσική αριστερά» – κάτι countryαριστερά, ή κεντροαριστερά ας πούμε;
♦ Linke, Linke, είσαι εδώ;
♦ «Αύθαρτο ηγέτη» (με ύψιλον) «για την κεντροαριστερά»- ειδήσεις STAR, 10-11-13. Μεταξύ υθοράς (με ύψιλον) και αυθαιρεσίας (ορθογραφικής).
♦ «Αμφισβητούμε την εφαρμογή τερροριστικών τακτικών σε κάθε πιθανή κατάσταση. Για μας οι τερροριστικές τακτικές δεν είναι από μόνες τους ένα επαρκές σύστημα αγώνα, που με την ίδια του την εσώτερη δύναμη και μόνο αναπόφευκτα θα συντρίψει την αντίσταση του εχθρού και θα τον αναγκάσει σε συνθηκολόγηση. Αντιθέτως, για μας οι τερροριστικές ενέργειες δεν μπορούν παρά να είναι κομμάτι του συνολικότερου αγώνα, αδιάσπαστα συνδεμένο με τα άλλα κομμάτια, συνυφασμένο σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα μαζί με άλλες μεθόδους, τόσο παρτιζάνικες όσο και μαζικής επίθεσης κατά της κυβέρνησης. Ο τερρορισμός είναι ένα από τα πολλά μας όπλα, μια από τις πολλές τεχνικές μεθόδους και που μόνο μαζί τους μπορεί να γίνει αποτελεσματικός». – Βίκτορ Τσένοφ.
♦ Γιατί ΚΑΙ στην περίπτωση Μαντέλα ο «τεθνεώς δεδικαίωται»;
♦ «Είμαστε "58", γίναμε 3.000» (ΤΑ ΝΕΑ, 10-12-13). Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, καβάλα πάμε στο καλάμ’ (τα μούτρα μας θε να τα φάμ’)… ‘Η σερσέ (ν)λα φαμ (λίγο εξουσία).
♦ Τι ακριβώς τίμησαν στο πρόσωπο του Μαντέλα οι εκπρόσωποι του διεθνούς ιμπεριαλισμού και του διεθνούς κεφαλαίου;
♦ Φυσικό να γιουχάρουν τον Τζέικομπ Ζούμα στο Σοβέτο: η φτώχεια έχει ΚΑΙ μνήμη μεταξύ άλλων (Μαρικάνα…).
♦ Οι Ελ, η μπεσαμέλ, το σουσέλ, η Ζιζέλ, και μένα τι με μέλ’;… στην τελική.
♦ Η στήλη ονομάζεται «Τέχνες». (Εθνος, 30-11-13). Και είναι προφανές («Οι Βρικόλακες κρύβουν ένοχα μυστικά») ότι η συντάκτις Α.Κ. ΔΕΝ παρακολούθησε την παράσταση, διότι δεν υπάρχει ΜΙΑ λέξη της ίδιας πάνω στη σκηνοθεσία του Λιβαθηνού ή τους υπόλοιπους συντελεστές. [Με άλλα λόγια ό,τι είναι το «από κάτω» του κειμένου της (διαφήμιση) το ίδιο αποτελεί και το δικό της κείμενο…(για θέατρο πρόκειται, αν καταλαβαίνουμε, όχι «ρεβύθια»…)].
♦ Ο Χρυσοχοΐδης δήλωσε με στόμφο ότι «ξαναξεκινά η ανάπτυξη» – να γελάσει το χειλάκι του κάθε πικραμένου, δηλαδή.
♦ Οταν «τσούζουν» οι απεργίες (γιατροί ΕΟΠΥΥ – διοικητικοί) τότε η χολή και η απειλή περισσεύουν (Εθνος, Γνώμη, 30-11-13), «Οι συνέπειες των απεργιών».
♦ «Η νίκη της μεγάλης Οκτωβριανής σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία, που επιβεβαίωσε την ιστορική αλήθεια των μαρξιστικο-λενινιστικών ιδεών, και απόδειξε ότι ο λενινισμός έγινε ο πραγματικός μαρξισμός της σύγχρονης εποχής, προκάλεσε πλατιά διάδοση των λενινιστικών ιδεών στο επαναστατικό κίνημα, μπολσεβικοποίηση των κομμάτων της εργατικής τάξης και συνάμα προκαθόρισε σοβαρές αλλαγές στην τακτική των αντιπάλων της μαρξιστικο-λενινιστικής διδασκαλίας. Σε πρώτη γραμμή ολοένα και περισσότερο προωθείται η πάλη ενάντια στον λενινισμό. Οι Κ. Κάουτσκι, Ο. Μπάουερ, Τ. Μάζαρικ και άλλοι "απόδειξαν" ότι ο μπολσεβικισμός, η ρούσικη εμπειρία κλπ δήθεν δεν είναι κατάλληλα για τη Δύση. Οτι ο λενινισμός έρχεται σε αντίθεση με τη μαρξιστική διδασκαλία, ότι η κοινωνική θεωρία των Μαρξ και Ενγκελς σε αντίθεση με τον "μπολσεβίκικο κεντρισμό" δήθεν επιβεβαιώνει τον ατομικισμό, την ελεύθερη πρωτοβουλία της προσωπικότητας, ότι οι Ρώσοι γενικά δεν είναι ικανοί να πραγματοποιήσουν τον μαρξιστικό κομμουνισμό, επειδή διαβρώθηκαν από τον Τσαρισμό. Ενάντια στον λενινισμό καταφέρονται την περίοδο αυτή και κάθε είδους "αριστερά" ρεύματα από τον Α. Πάνεκουκ, τον Γ. Γκόρτερ, ως τον Κ. Κορς, Ρουντ Φίσερ και την Α. Μάσλοβα. Καλυπτόμενοι πίσω από την αξίωση να "αποκαταστήσουν" τη σημασία της επαναστατικής διαλεκτικής που υποτιμήθηκε από τους οπαδούς της 2ης Διεθνούς και δήθεν ακόμα από τον λενινισμό, οι "αριστεροι" προχώρησαν στην αναθεώρηση της μαρξιστικής θεωρίας στη βάση της αναζωπύρωσης του "χεγκελιανού στοιχείου", θεμελιώνοντας με τη βοήθεια του "χεγκελιοποιημένου μαρξισμού" τη δική τους αντιδιαλεκτική θέση. Στην ουσία, στην ίδια μ’ αυτούς φιλοσοφικο-θεωρητική πλατφόρμα, βρέθηκαν και τα δεξιά στοιχεία του ΚΚ Γερμανίας (οι ομάδες Π. Λεβί, Γ. Μπράντλερ, Α. Τάλγκεϊμαρ) που επίσης προσπάθησαν να αντιπαραθέσουν στο "ρώσικο μπολσεβικισμό" τον ιδεαλιστικά διαστρεβλωμένο "δυτικό μαρξισμό". Αλλά και στις άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στη βάση της αναρχικής ιδεολογίας των Π.Ζ. Προυντόν , Μ. Μπακούνιν και Ζ. Σορέλ, επίσης εμφανίστηκαν κάθε είδους ομάδες που πρόβαλαν αξιώσεις στην ανάπτυξη του μαρξισμού, στηριζόμενοι στην ιδεαλιστική φιλοσοφία. Ολα αυτά τα ρεύματα και τάσεις, παρά το ότι παρουσιάζονταν με διαφορετικά εξωτερικά γνωρίσματα, στην ουσία, ήταν ενιαί-α στον αγώνα τους ενάντια στον λενινισμό… Πιο παραστατικά διατύπωσε την ουσία του δυτικοευρωπαϊκού μαρξισμού ο Καρλ Κορς που έγραφε στη δεκαετία του ’30: "Η θεωρητική τελειοποίηση της μαρξιστικής διδασκαλίας δεν συνδέεται πια με την πρακτική του εργατικού κινήματος με άμεσο τρόπο. Ομως και οι δυο αυτές διαδικασίες –η ανάπτυξη στις νέες κοινωνικές συνθήκες της παλιάς θεωρίας που διατυπώθηκε σε περιορισμένη ιστορική εποχή και η νέα πρακτική του εργατικού κινήματος– πραγματοποιούνται με σχετική ανεξαρτησία της μιας από την άλλη"». (Ν. Μπεσόνοφ: «Η αναθεώρηση του μαρξισμού από χεγκελιανές θέσεις» στην «περιοδική θεωρητική έκδοση» του ΚΜΕ – παράρτημα Θεσ/νίκης, Μάρτης 1981).
♦ Προσπάθεια «τόνωσης ηθικού» προς τα μέσα η πρόσφατη εκδήλωση του Περισσού (που δεν απαντάει σε πάμπολλα ερωτήματα «από τα μέσα» – όσο για το ότι αποτελούν συνέχεια του επαναστατικού ΚΚΕ, ΚΑΙ με τον Μπρέζνιεφ, ΚΑΙ με τον Χρουτσιόφ, ΚΑΙ με τον Γκορμπατσόφ, ΚΑΙ με τον Ζαχαριάδη, ε, δε γίνεται, γίνεται;…).
♦ Από τη μια «κάποιες» ειδήσεις για τη Χρυσή Αυγή κι από την άλλη τα «οπλοστάσια» των επαναστατικών ένοπλων οργανώσεων: κρύο έπιασε, καιρός να αναθερμάνουν τη θεωρία των δύο άκρων.
Βασίλης
