«Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της που τους έχει προστάτες της, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να κάνει κουμάντο σε όλα, στα πάντα. Ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας, στις σκέψεις μας, τα λόγια μας, τα συναισθήματά μας, τη δουλειά μας, τον τρόπο που μας αρέσει να αγαπάμε ή να κάνουμε έρωτα, ολόκληρη τη ζωή μας. Γι’ αυτό με κλείσατε εδώ μέσα αφεντικά του κράτους δικαίου». (Ντ. Φο – Φράνκα Ράμε: «Εγώ η Ουλριίκε Μάινχοφ καταγγέλω»).
Η κρατική καταστολή εμφανέστατη στα πρόσωπα των 4 της Κοζάνης και η οικονομική βία στο 0% της ανεργίας των νέων
ΕΛΑΣ-Ελλήνων-αστυνομικών, ρουφιάνων, δολοφόνων και ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ!
Πίσω, προβοκάτορα Πανούση!
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, κι όχι του καπιταλιστή και του γραφειοκράτη!
♦ «Η κυβέρνηση του στρατηγού Τσάβες θωρακίζεται με όλο και πιο αντεργατικούς νόμους (βλ. άρθρα 47 και 56 του Βασικού Νόμου για την Ασφάλεια του Εθνους, άρθρα 139 και 141 του Νόμου για την Υπεράσπιση των Ατόμων στην πρόσβαση Αγαθών και Υπηρεσιών, άρθρα 24 και 25 του Ειδικού Νόμου για τη Λαϊκή Υπεράσπιση κόντρα στο Μονοπώλιο. Ολη αυτή η νομοθεσία χρησιμοποιείται εναντίον των απεργιών και των εργατικών διαδηλώσεων). Για την εφαρμογή τους γίνεται χρήση της αστυνομίας, της εθνοφυλακής, του στρατού, των δικαστών, των δεσμοφυλάκων. Πάνω από 2.400 εργάτες είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάζονται κάθε μία ή δύο βδομάδες στα αστυνομικά τμήματα επειδή διοργάνωσαν ή συμμετείχαν σε απεργίες και διαδηλώσεις για τα εργατικά δικαιώματα… Η ίδια αντεργατική πολιτική εφαρμόζεται στη Βολιβία, την Αργεντινή, το Μεξικό, τη Νικαράγουα και αλλού». (El comunista, Μάης 2011, τ. 51). Ο… σοσιαλισμός του 21ου αιώνα.
♦ Εξηγήσεις για τα βασανιστήρια των 4 της Κοζάνης ζήτησε η ΔΗΜΑΡ (και έδωσε ο Δένδιας)…
♦ Για «διαπραχθέντα εγκλήματα» κάνει λόγο το σχόλιο του Γραφείου Τύπου του Περισσού. Αλλά το κόμμα αυτό κάνει και εκδηλώσεις για τον Μπρεχτ («Ποιο είναι μεγαλύτερο κακό η ληστεία μιας τράπεζας ή η ίδρυσή μιας τράπεζας;»)
♦ Πραγματικό σούργελο η PUT-άννα… (προκλητικό σκυλί του συστήματος).
♦ Στην Κοζάνη: «μάνα μπάτσου που γαμάει» – θυμόσαστε το τραγούδι;
♦ «Δεκτικός» στις ανακοινώσεις των μπάτσων ο Ριζοσπάστης (5-2-13).
♦ «Απέχουμε πολύ από τη σκέψη να αρνηθούμε στα μεμονωμένα ηρωικά χτυπήματα κάθε σημασία» (Β.Ι. Λένιν: «Από πού ν’ αρχίσουμε», Απαντα, τ. 5, σ. 7-9).
♦ «Η μόνη βία που επιτρέπεται σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι της αυτοάμυνας», έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης (kathimerini.gr). Ο λόγος είναι… θέσφατο – και ο μισθός μεγάλος…
♦ Στην χοιροεταίρα των περιπτώσεων.
♦ Δε μας ανατριχέζεις και συ, κυρ-Αντώνη υπουργέ…
♦ Ράδιο ξεφτίλα (με αρβύλες).
♦ Ρε, δε πα να γράφει κατεβατά πλέον ο Μαυροειδής. Ούτε ο Πηνειός δεν το ξεπλένει το ΝΑΡ.
♦ Εφόσον «η κυβέρνηση έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο των ναυτεργατών» (Α. Παπαρήγα, Ριζοσπάστης, 7-2-13), η στάση των ναυτεργατών πρέπει να είναι υπόκλιση με ψηλά τα χέρια, προσοχή να μη σπάσουν τίποτα τζαμαρίες ή να κινηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση;
♦ Γ. Πανούσης (REAL NEWS, 3-2-12): «Τα κυβερνητικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ παίζουν το ρόλο της ουράς» – ε, λοιπόν, αυτό είναι απίστευτο…
♦ Στουρνάρας: «Ας λένε ό,τι θέλουν. Εγώ επιμένω!» – ούτε ο (αοιδός) Γ. Μαργαρίτης να ήσουνα, μέτριε…
Ναι, και στην τούρλα του Σαββάτου, ο Π.Π.Τ.Δ.Τ. (Πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους) Στεφανόπουλος (real news, 3-2-13): «Δεν το περίμενα… ο Σαμαράς είναι καλός» – Πώς λέμε ο κόσμος λέει πως ο Αντώνης είναι καλό παιδί και δεν έχει σχέση με διαπλοκή…
♦ Ατάκα Περισσού: «Παλαιοκομματισμός είναι αυτό που ζει ο λαός» – Ισως θέλει να μας προετοιμάσει για την ανανέωση του 19ου συνεδρίου του…
♦ Στο δρόμο που χάραξε η κείμενη νομοθεσία και ο Δήμος Αγ. Αναργύρων-Καματερού: αφού έχουν γίνει μειώσεις προσωπικού, το μπαλάκι σε σας όσον αφορά την καθαριότητα, κύριοι άγρια φορολογούμενοι δημότες (για την ανακύκλωση, ρε γαμώτο…) με την αιγίδα της ανακύκλωσης και της Περιφέρειας Αττικής.
♦ «Το πλέον κοινό σημείο του νεαρού Χάινερ και της Ινγκε Μύλλερ, ήταν ο διχασμός εντός του ίδιου του Μαγιακόφσκι, που με τη σειρά του αντανακλούσε έναν διχασμό στην εικόνα του Μαγιακόφσκι στις Ανατολικές χώρες. Ο Χάινερ και η Ινγκε Μύλλερ είδαν αυτό το γεγονός με διαφορετική ματιά. Από τη μία, ο Μαγιακόφσκι ήταν ο αριστερός καλλιτέχνης-πρότυπο αφοσίωσης στο επαναστατικό κράτος… Από την άλλη, τον Μαγιακόφσκι τον θεωρούσαν, και μερικές φορές θεωρούσε κι ο ίδιος τον εαυτό του, ως στραγγαλισμένο ατομικό ενθουσιασμό». (Τζ. Καλμπ: «Το θέατρο του Χ. Μύλλερ» – κεφάλαιο «Ο Μύλλερ ως Μαγιακόφσκι»).
Βασίλης
