Basar al Asad Syria(l) killer
Berlusconi pezzo di merda (με αγάπη από τους οπαδούς της Λιβόρνο)
Στο δρόμο, να καταργήσουμε το νόμο, να σπάσουμε τον τρόμο
Bas(t)ar(d) al Asad
Μαθαίνετε κινέζικα (αλλιώς βγείτε στο δρόμο)
♦ «Η Κύπρος ευχαριστεί το Ισραήλ για την παροχή βοήθειας στον πολυτραυματία της έκρηξης και στην παραγωγή ηλεκτρισμού». Χαραυγή, 2-9-11. Τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων διά τους αχρείους συντρόφους του Περισσού;
♦ «Ξέρουν… ότι είναι προς το γενικό συμφέρον των εργαζομένων αυτός ο σταθμός να μπορεί να λειτουργεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες». Ριζοσπάστης, 6-9-11. Απολύοντας εργαζομένους του… Οποία γελοιότης…
♦ «Η συγκέντρωση με ομιλητή τον Μίκη Θεοδωράκη στα Προπύλαια ήταν γεγονός ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας, τόσο για τις γενικές εξελίξεις, όσο και για το κίνημα. Βεβαίως και για τις προοπτικές της Σπίθας. Σε οργανική, αυτονόητη σχέση με το κίνημα της πλατείας ο Μίκης, το συνέδραμε πολύπλευρα. Ενίσχυσε την κρίσιμη ανάγκη για συνέχεια, μαζικοποίηση, προσανατολισμό, τόνωση της αυτόνομης διάστασης-προοπτικής των κινητοποιήσεων. Οσοι στην πρώτη φάση ανησυχούσαν ή ακόμα χειρότερα αρνιόντουσαν να δουν την ιδεολογική, αξιακή αλλά και πολιτική στρατηγική συνεισφορά του Μίκη, είναι υποχρεωμένοι σήμερα να τη συναντήσουν μέσα από τη μαζική επικύρωσή της. Η πρωτοβουλία Θεοδωράκη, με την ίδρυση της Σπίθας, θα αποτελέσει ορόσημο για τις εξελίξεις. Η κοινωνική ανταπόκριση, εκτενής καθ’ όλη αυτήν την περίοδο, συσκοτίστηκε από τα όρια και την διελκυστίνδα που θα προκύψει στο εσωτερικό-οργανωτικό μέρος της προσπάθειας. Απελευθερωμένη πλέον μέσα από την επιτυχημένη συγκέντρωση των Προπυλαίων, μπήκε σε νέα βάση. Η Σπίθα πέρα από την ειδική μορφή της και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, επιβεβαίωσε τη δυνατότητα να διαμορφωθεί αυτόνομο κίνημα που να έρχεται σε ρήξη με το πολιτικό κίνημα της χώρας…». Η ξεφτιλιά αυτή είναι μέρος μεγαλύτερου…. πονήματος (ωχ, τα νεφρά μου) δημοσιευμένου στον «Δρόμο της Αριστεράς», 4-6-11. Επωμίστηκε την ξεφτίλα ο κ. Ανδριανόπουλος.
♦ Παγίδα για τον Ριζοσπάστη τα δημοψηφίσματα «που στήνουν» (4-9-11). Ενώ όταν στήνονται κάλπες για εκλογές, ο λαός «μιλάει», όπως προ καιρού «προκάλεσε» τον Παπανδρέα η Αλέκα…
♦ «Καλπάζουν οι εξαγωγές της Κίνας». Καθημερινή, 4-9-11. Ο… σοσιαλισμός, για κάποιους, εξαπλώνεται…
♦ Μπαλόνια μας τα κάνανε με τους «πλούσιους που θέλουν να φορολογηθούν» και καλά (μεταξύ των οποίων και ο Γουόρεν Μπάφος, λάθος Μπάφετ…).
♦ Πάσχος Μανδραβέλης πάσχων (για τους πλησίον φυσικά) σε ένα σωρό αμειβόμενες θέσεις…
♦ Βέβαια είναι αφέλεια και κωμικό να μιλάμε για «αγάπη» στην αστική κοινωνία, όπου μια από τι ηθικές αρχές της διακηρύσσει «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», εγκρίνει δηλαδή την αγάπη του ανθρώπου στον ίδιο του τον εαυτό σαν θεμελιώδες πρότυπο αγάπης. Είναι πασίγνωστο πως η ταξική κοινωνία δεν θα μπορούσε να διαμορφωθεί και να υπάρχει αν υποτασσόταν στις αρχές ου κλέψεις και ου φονεύσεις τον πλησίον σου. Στην ένωση των σοσιαλιστικών σοβιέτ οι μικροί κιόλας πιονιέροι μαθαίνουν να καταλαβαίνουν και καταλαβαίνουν την αποκρουστικά ολοφάνερη αλήθεια. Ο αστικός πολιτισμός βασίζεται πάνω στην ασταμάτητα άγρια πάλη της μειοψηφίας των χορτάτων «πλησίον» εναντίον της τεράστιας πλειοψηφίας των πεινασμένων «πλησίον». Είναι τελείως αδύνατο «ν’ αγαπάει κανείς τον πλησίον του» όταν αναγκάζεται να τον κλέβει, κι όταν αντιστέκεται στην κλεψιά του, να τον σκοτώνει. (Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός, Γκόργκι, εκδ. Μόρφωση 1957).
♦ Μνηστήρες της υπεραξίας μου/ θερίζω εκατό/ μες το λεπτό./ Λερναία Υδρα/ ξαναγεννιώνται/ απείρως μακαριότεροι/
♦ Εκτελούνται/ εργασίες/ κατεδάφισης μόνο./ Μην εγγίζενται τους κατεδαφίζοντες.
Βασίλης
