Στην πόλη μια σιωπή που σιγοβράζει
Μπάτσοι, TV, νεοναζί όλα τα καθάρματα σκοτώνονται μαζί
Μ.Ι.Α. για ένα φιλοθεάμον κενό 2) Scornfully,yours
♦ Δημουλά και βραβεία, βραβεία και Δημουλά. Νισάφι πια.
♦ «Το βιβλίο μπήκε στη ζωή της πόλης», επειδή η όγδοη διεθνής έκθεση βιβλίου στη Σαλονίκη ήταν «κατά γενική ομολογία» η πιο επιτυχημένη (Ο. Σελλά, Καθημερινή, 10.5.11). Her middle name is αυθαιρεσία.
♦ Αλήθεια, στο μνημόσυνο του Χαρίλαου (τι ποιος είναι ο Χαρίλαος, ένας είναι ο Χαρίλαος) θα αναφερθεί ότι ήταν από τους πρωτεργάτες της «εθνικής ενότητας» – για να αποχτήσουν οι προλετάριοι, επιτέλους, πατρίδα;
♦ «Η “τρομοκρατία” υπηρετεί το χτύπημα του λαού… το ΚΚΕ διαχρονικά και σε όλη τη μακρόχρονη πορεία του καταδικάζει χωρίς ενδοιασμό τη λεγόμενη “τρομοκρατία”… λέμε τη λεγόμενη “τρομοκρατία” γιατί μέσα σ’ αυτό τον όρο ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο έχουν συμπεριλάβει και μορφές πάλης του λαϊκού κινήματος, που καμιά σχέση δεν έχουν με ενέργειες ατομικής “τρομοκρατίας”, τυφλής βίας, με κουκουλοφόρους κ.λπ. (Σ. Χαλβατζής, Ριζοσπάστης, 10.5.11). Απολογία πλήρης για παρόν και παρελθόν (που όμως δεν ανήκει στον Περισσό). Οι κουκούλες έχουν εξηγηθεί από τον «Ιό». Οσο για τις μορφές πάλης του μαζικού λαϊκού κινήματος, ο Περισσός κάνει γαργάρα την ένοπλη επανάσταση του 46-49 που έβαλε θέμα εξουσίας, στη δε δήλωση Χαλβατζή κηρύσσει κριτή των μορφών πάλης τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο (στο οποίο ανήκει και ο Περισσός ΑΕ).
♦ «Σε συνεργασία με τους Επαναστατικούς Πυρήνες εξαπέλυσε πάνω από 200 επιθέσεις σε επιλεγμένους στόχους. Η πιο επιτυχημένη εκστρατεία της ήταν το καλοκαίρι του 1987, όταν υποχρέωσε την εταιρία Σνλερ, μια από τις μεγαλύτερες κατασκευάστριες εταιρίες ρούχων της Γερμανίας, να συμφωνήσει στα αιτήματα νοτιοκορεατισσών εργατριών στην υφαντουργία. Η Αντλερ αρχικά είχε απολύσει 12 νοτιοκορεάτισσες, ηγετικά συνδικαλιστικά στελέχη, όταν η Ρότε Ζόρα και η αδελφική τους ομάδα στο Βερολίνο, οι Αμαζόνες, έβαλαν βόμβες σε 10 αποθήκες της Αντλερ προκαλώντας ζημιές εκατομμυρίων δολλαρίων. Η εταιρία επαναπροσέλαβε τις 12 εργάτριες και συμφώνησε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των υφαντουργών. Σε μια μαγνητοφωνημένη συνέντευξη λέει η Ρότε Ζόρα: “Δεν μαχόμαστε για λογαριασμό των γυναικών του τρίτου κόσμου, μαχόμαστε μαζί μ’ αυτές”. Σε σχέση με το μαζικό κίνημα υπέρ του αφοπλισμού, του οποίου η πρακτική περιοριζόταν από τον ειρηνισμό, σχολίαζαν: “Οταν η άρνηση της βίας ανάγεται σε απαράβατη αρχή, όπου το καλό και το κακό ισοσταθμίζονται, δεν μπαίνει θέμα ασυμφωνίας, αλλά υποταγής και υπακοής”». Το τελευταίο είναι αφιερωμένο μεταξύ άλλων και σ’ αυτούς που γλείφουν τον Ιανό, μετά τα τελευταία ναζιστοκρατικά κρούσματα.
♦ «Τα καλά νέα ήταν ότι ο Αρντ βρέθηκε να κοιμάται στο διπλανό σπίτι και ότι ανάμεσα στις απώλειες της αστυνομίας από τις βραδινές ταραχές ήταν ο επικεφαλής της αστυνομίας του Βερολίνου και δυο από τους υψηλόβαθμους βοηθούς του. Αυτοί οι κύριοι παρακολουθούσαν τη δράση της αστυνομίας από κάποια απόσταση, όταν βρέθηκαν μπροστά σε άνδρες των ΜΑΤ που ήρθαν από την αντίθετη κατεύθυνση και άρχισαν να σπάζουν κεφάλια χωρίς προειδοποίηση. Οταν οι αξιωματικοί της αστυνομίας άρχισαν να φωνάζουν ότι ήταν οι επικεφαλής των ΜΑΤ, η απάντηση ήταν ενδεικτική της συμπεριφοράς της αστυνομίας εκείνη τη νύχτα: “Ναι, κι εμείς είμαστε οι αυτοκράτορες της Κίνας”. Αυτό το σχόλιο ακολούθησαν τα χτυπήματα που έστειλαν τους τρεις αστυνομικούς στο νοσοκομείο». (Τα δυο αποσπάσματα από το βιβλίο του Γ. Κατσιαφίκα «Η ανατροπή της πολιτικής», ελευθεριακή κουλτούρα).
♦ «Παράλληλα έχουμε την εγκατάσταση ορισμένων δημόσιων λουτρών, συχνά πολυτελών και πάλι μετά το 1780. Πρόκειται λοιπόν για θεσμό της ελίτ και όχι λαϊκό. Πρότυπο παραμένει το κατάστημα του Πουατβέν, το οποίο αποκτά έξι μιμητές στο Παρίσι ανάμεσα στα 1780 και 1800. Αξιοποιούν το Σηκουάνα σταθμεύοντας εκεί σκάφη που α- ντλούν τα νερά του και τα διοχετεύουν στις καμπίνες τους, διαρρυθμισμένες σε αίθουσες λουτρών. Αυτά τα καταστήματα συνδυάζουν το απλό λουτρό με την υδροθεραπεία. Τα λουτρά Αλμπέρ ιδίως, εγκαινιασμένα το 1783, προτείνουν ντους “ανιόντα” και “κατιόντα” για να καταπολεμήσουν “τους ρευματικούς πόνους, την παράλυση, τα διαστρέμματα και τις εξαρθρώσεις, τα οιδήματα, τους πόνους των νεφρών, τις αρθρίτιδες, τις ισχυαλγίες”. Ωστόσο εμφανέστερος σκοπός τέτοιων χώρων είναι η καθαριότητα. Αυτή είναι η περίπτωση των Σινικών Λουτρών τα οποία κατασκευάζει τον ίδιο χρόνο ο Τουρκέν, καθώς και των λουτρών Βιζιέ τα οποία διαχειρίζονται τρία σκάφη μετά το 1790, όλα τους “αξιοσύστατα χάρη στην τάξη και στην καθαριότητα που βασιλεύουν σ’ αυτά”. Οι τιμές στοχεύουν σε μια εύπορη πελατεία –δυο λίβρες και οχτώ σόλδια στου Γκαινιάρ το 1787, ποσά τα οποία αντιστοιχούν πάνω κάτω σε τρεις με πέντε φορές το μεροκάματο του ανειδίκευτου εργάτη. Τα λιγότερο πολυδάπανα είναι τα Σινικά Λουτρά, τα οποία προσφέρουν τη μπανιέρα τους προς 24 σόλδια, αλλά και αυτά φτάνουν σχεδόν τα δυο μεροκάματα ανειδίκευτου εργάτη». (Ζωρζ Βιγκαρελό «Το καθαρό και το βρόμικο»).
Βασίλης
