Εχεις το δικαίωμα να σιωπάς, να υφίστασαι την εκμετάλλευση, να συμβάλλεις στην ομαλή κυκλοφορία των καπιταλιστών, να ζεις (;) με ψίχουλα, έχεις το δικαίωμα να ψηφίζεις όταν καλείσαι να συμβάλλεις στην εύρυθμη λειτουργία του καπιταλισμού, έχεις το δικαίωμα να συλλαμβάνεσαι, να ξυλοκοπείσαι από τους μπάτσους, ακόμα, έχεις το δικαίωμα να εκτελείσαι από τα όργανα του κράτους, ΔΕΝ έχεις το δικαίωμα να δημιουργείς σπίθες που μπορεί να προκαλέσουν «φωτιά». Στην περίπτωση αυτή είσαι συνωμότης… (Schon bist du ein Verfassungsfeind)
♦ Αυτοί στα debate κι εμείς τα die pei…
♦ Δεν είχαν κατορθώσει να μάθουν το «ποίημα» καλά οι αντιπρόσωποι της Αντιτρομοκρατικής στα κανάλια την Τετάρτη το βράδυ και μετέφεραν σχεδόν αυτούσια τις «πληροφορίες» τους. Παράδειγμα ο Γ. Κ. στον Αντέννα, ο οποίος ήθελε να πει από την αρχή «συλλήψεις» αλλά τον συγκρατούσε ο Ευαγγελάτος.
♦ 27-9-09: Ιδρυση ΕΑΜ (ένοπλο ήταν κι αυτό).
♦ «Μαρτυρία γείτονα… για… νεαρού ατόμου» – ΤΑ ΝΕΑ, 24-9-09. Ο ίδιος άνθρωπος –στις τηλεοπτικές μεταδόσεις– δήλωσε ότι το άτομο ήταν ηλικίας 50-55 χρονώ…
♦ Λοιπόν, παίδες, τούτες τις άγιες μέρες των εκλογών (των ποιων;) βλέπουμε αφίσες των «πολύ μικρών» σε γειτονιές που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν περάσει (ούτε πρόκειται να…).
♦ «Θέμα: Ελεύθερο. Στην Αθήνα, αγαπητοί, γεννήθηκε η Δημοκρατία, γι’ αυτό και έχει μεγάλες ανοχές. Οποιος θέλει, όποτε θέλει, μπορεί να κλείσει το δρόμο και να διαδηλώσει τον πόνο του, τον αποτροπιασμό του, την αντίθεσή του, το χαβαλέ του. Μπορεί να πανηγυρίζει ξέφρενα σπάζοντας βιτρίνες. Μπορεί να εκφράζει το θυμό ή το φόβο του βάζοντας φωτιά σε φυλάκια, δημόσια κτίρια, ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μπορείς να σπάσεις ένα πεζοδρόμιο, να παρέμβεις εικαστικά σ’ ένα σήμα και –γιατί όχι;– να κάψεις ένα αυτοκίνητο για να περάσεις το μήνυμά σου». Το «παπαγαλίνι» λέγεται Αλεξία Κονάχου Αστουριάν και το τμήμα του «πονήματος» (πόνος στον πόνο…) δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Metropolis», 18-20/9/09.
♦ «Είναι γνωστό ότι το ΚΚΕ θα ήθελε και μακάρι να μπορούσε να είχε επιχειρήσεις, αλλά κυρίως έχει εκδοτικές στον ιδεολογικό τομέα και μέσα ενημέρωσης για την προπαγάνδα. Αυτές δεν είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Τις ταΐζεις δε σε ταΐζουν. Υπάρχει εκδοτική επιχείρηση του κόμματος που έχει πελάτες και ο πελάτης έρχεται και λέει “σου δίνω να τυπώσεις”. Δεν κατάλαβα, οι επιχειρήσεις που είχαν παραδείγματος χάρη ή που έχουν τα άλλα κόμματα, όταν έρθει ένας πελάτης, δεν τον παίρνουν;» (Α. Παπαρήγα, 18-5-09). «Παίρνουν τον πελάτη» – εμείς τη φράση δεν τη γνωρίζουμε από τα λαμπερά φώτα των δηλώσεων αλλά από τα κόκκινα φωτάκια…
♦Ποια σταζ, ρε μαλάκες;
♦ Προσοχή, προσοχή! «Ιστορικοί» με στολή!
♦ Δηλαδή, ο Μαραντζίδης (και οι όμοιοί του) θέλουν να μας πουν ότι ο Μπελογιάννης λ.χ. ήταν ένας πράκτορας (που σημαίνει –το λιγότερο– ότι καλώς εκτελέστηκε… Δε μας χε ρε νταλά!…).
♦ Τώρα ο αντισταλινισμός (κάθε μορφής) δικαιώνεται. Εχουν αναλάβει τα μέσα μαζικής εξημέρωσης την προπαγάνδα του «ξαναγραψίματος» της ιστορίας.
♦ Εχουμε και τη φτώχεια μας/ έχουμε και τη γκρίνια/ και τώρα μες τις εκλογές/ τα διάφορα σαΐνια/ με τρόπο αρπακτικότατο και με μουράτο ύφος/ έρχονται να μας διαφωτίσουνε γιατί χρειάζετ’ ψήφος./ Σ’ αυτό το ετερόκλητο, το κωλοσκυλολόι/ ένα μονάχα θε να πω:/ σκουλίκια του εργάτη το ρολόι, έχετε κάνει κομπολόι. / Λοιπόν, όταν απέχουμε, δεν είμαστε μαλάκες,/ ξέρουμε πόσο «ζυγίζουνε»/ και άστε τις τις πλάκες./ Το μόνο που μας έρχεται από όλα τα μαντάτα/ είναι αυτό που έγραψε για κάλπη και πεντάρα/ μιας και τα άλλα προεκλογικά είναι σκέτη… παπάρα./ Το έχουμε υπόψη μας του εργάτη το δυνάμωμα/ στους δρόμους απαιτεί πιο σύντομο αντάμωμα.
Βασίλης
