«Αδειάσαν απ’ το φόβο/ κλείσαν τα μάτια/ άγρυπνοι ακόμα/ αμίλητοι/ (είχαν πολύ μιλήσει κάποτε)/ τώρα/ βαθιά υγρασία/ βραχνιασμένο λευκό/ ίσως/ ο ανείπωτος λόγος/ ν’ ακουστεί τώρα» (Γ. Ρίτσος: «Αξαφνα»)
Οι καταθέσεις γίναν κατασχέσεις
Από τη μια η ΓΣΕΕ κι απόκοντα η ΑΔΕΔΥ – με τέτοια φάση η εργατιά άσπρη μέρα δεν θα δει
♦ «Η γέννηση των μεγάλων μαζικών κομμάτων, που προκλήθηκε από την εισαγωγή της καθολικής ψηφοφορίας, μετασχημάτισε την αντιπροσωπευτικότητα των κλασσικών κοινοβουλίων σε δευτεροβάθμια αντιπροσώπευση, διαμεσολαβούμενη από θεσμούς που είναι κι αυτοί αντιπροσωπευτικοί, τα σύγχρονα δηλαδή μαζικά κόμματα. Οι οργανώσεις έχουν αναπαράγει πιστά, τονίζοντας οπωσδήποτε τα γραφειοκρατικά και ιερχαρχικά χαρακτηριστικά, τα βασικά πολιτικο-αντιπροσωπευτικά στοιχεία του αστικού κράτους. Συγκεκριμένα, παρατηρού-με σ’ αυτά από τη μια πλευρά ατομικοποίηση της κοινωνικής τους βάσης και υποταγής τους στον πολιτικό μηχανισμό, κι από την άλλη συνεχή εξουσιοδότηση καθοδηγητικών ομάδων να α-σκούν την πολιτική. Οι καθοδηγητικές αυτές ομάδες τείνουν να καταστούν αμετακίνητες κι αναλαμβάνουν επαγγελματικά την άσκηση της εξουσίας. Αποτέλεσμα αυτής της διπλής διαμεσολάβησης της αντιπροσώπευσης, και του μονοπωλίου της πολιτικής που ασκούν οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί των κομμάτων, είναι ότι οι βουλευτές σήμερα δεν είναι πια αντιπρόσωποι ή πληρεξούσιοι του λαού ή των εκλογέων τους, ούτε κι από την τυπική άποψη του τρόπου επιλογής τους, αλλά είναι στην πραγματικότητα αντιπρόσωποι και πληρεξούσιοι, με εντολή αυστηρά δεσμευτική, των κομμάτων με τα ψηφοδέλτια των οποίων εκλέχτηκαν ή, σωστότερα, των γραφειοκρατικών μηχανισμών τους» (Λουίτζι Φεραγιόλι, της DEMOCRAZIA PROLETARIA, από «POUP-AVANGUARDIA OPERAIA: Για το κράτος, το σχολείο, το γυναικείο κίνημα, το κόμμα».
♦ «Το κόμμα εξασκεί τη δικτατορία του προλεταριάτου κι όχι άλλη δικτατορία. Το να ταυτίζουμε το διευθυντικό ρόλο του κόμματος με τη δικτατορία του προλεταριάτου είναι σα να αντικαθιστούμε αυτήν με τη “δικτακτορία” του κόμματος» (Ι.Β. Στάλιν: «Για το λενινισμό»).
♦ «Πάπλωμα τρυφηλό, στο φράχτη/ Τατζικιστάν πόσο απομακρυσμένο/ Μπιρσίμι από τη δύση της Αράλης/ και πορφυρό στο φορτηγό ταπέτο./ Απορημένο το Βατούμ στην αποβάθρα/ και το Σοχούμι χαμένο στο σταθμό./ Ωχρό προσκέφαλο και μαξιλάρι/ Από τις οργισμένες χήνες της Τασκένδης/ που χύμηξαν στους σύντροφους-συμμαχητές/ “Ουαί τοις ηττημένοις”/ Στρωσίδι’ απ’ τις μικρές καμήλες/ Γυμνές παγώνουνε/ Σ’ ανώνυμα τώρα οροπέδια./ Πόσο μαργαριτάρι να μετρήσω;/ Ασήμι πόσο από τις μίνες της Αμπχάζια,/ στους φαλαγγίτες των ανέμων;» (Β. Θεοδώρου: «Χρονικό»).
♦ Τελικά ο νταής αποδείχτηκε… λάκης.
♦ Ο Πέτρος (α)τα(κ)τούλης…
♦ Αμ, γι’ αυτό δεν πολυμιλάει ο Τζερόνυμο Γκρούβυ της Εκκλησίας για τις«λαδιές» του παπαδαριού. Γιατί διεκδικούσε στη Βοιωτία ουκ ολίγα (βλ. και ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 4/10/08).
♦ «Γραμμή ελπίδας για τις αυτοκτονίες» (ΜΚΟ «Κλίμακα): τελικά για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα υπάρχει μία (τουλάχιστον) ΜΚΟ. (Στην Ινδία υπερβαίνουν τις 500.000).
♦ Τελείως Αρκα-δικό το σκίτσο του Στάθη στην σελίδα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, 4/10/08.
♦ Κιόλας δεκαπέντε χρόνια από το θάνατο της Κατερίνας; Εύκολα που ξεχνάει ο άνθρωπος…
♦ Να και το μέτρο σύγκρισης: «Η διαφθορά (στο Ιράκ) είναι χειρότερη από την Αλ Κάιντα» (Σαάντ Εσκαντέρ, διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Ιράκ).
♦ «Φιλόδοξο» το ερώτημα της «Βιβλιοθήκης» της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, 3/10/08 («Μπορούμε να μιμηθούμε τους αρχαίους Ελληνες;»), αλλά «ελαφρώς» εκτός τόπου και χρόνου…
♦ Τελικά ο Σωκράτης (που είναι «πάνω απ’ όλα) πήγε στην εκδήλωση για τον πατέρα του;
♦ «Ανανεωμένα» –ως συνήθως– τηλεοοπτικά και λοιπά προγράμματα – αντίδοτο(;) στη μεγάλη κατάθλιψη και φτώχεια.
♦ Αυτά τα «άσφαιρα» διηγήματα τι τα θέλει και τα δημοσιεύει ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ;
♦ Καθαρά πράγματα: «Η οικονομία ψηφιζει Ομπάμα» (ΝΕΑ, Χρώμα, 4-5/10/08). Για κάτι εγχώριους που φτάνουν σε… οργασμό με τις διακηρύξεις του Μπαράκ…
♦ Εξω οι πολυεθνικές! – Debenhains, Next, Cordefiel, Banana Republic, Canali, Paolo Frani, Marithe Francois Girbaud… και, παρακαλείται, η τελευταία να κλείσει την πόρτα φεύγοντας.
♦ «Οι θετικές διεργασίες στη συνείδηση ή και αφορμές για θετικό προβληματισμό στους εργαζόμενους που προκαλούν οι εξελίξεις στην οικονομία, στον κοινωνικό τομέα, αλλά και οι διεθνείς εξελίξεις, η μαχητική δράση του Κόμματος, προσκρούουν στην κακή κατάσταση του εργατικού και γενικότερου κινήματος». Από τη θέση 54 του Περισσού για το 18ο συνέδριό του. Η κλασσική ατάκα: εμείς (το «Κόμμα») είμαστε μαχητικοί αλλά… ο κόσμος δεν τραβάει. Και παρά την κακή κατάσταση του κινήματος (βλ. περίπου ανυπαρξία) υπάρχουν θετικές διεργασίες στη συνείδηση ή και αφορμές για προβληματισμό στους εργαζόμενους. Και πώς προκύπτει αυτό ελλείψει κινήματος; Μα… από την εκλογική επιρροή (βλ. κοινοβουλευτικός κρετινισμός) που ανάγεται σε «εργαλείο πολιτικής»…
♦ Το προεξοφλεί ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 5/10/08: «Οικοδόμοι Αθήνας – Μαζικά στις κάλπες από αύριο» (τα λόγια τα μεγάλα πού-χουν πει…).
♦ Κάποια στάση σε δικαστήριο δεν συνάδει με το κλίμα αγωνιστικότητας και αλληλεγγύης.
♦ «Η εκλογολογία και οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες υπνωτικό για τις αντιδράσεις» (ΠΡΙΝ, 5/10/08, σελ.2). Καλά, ο συντάκτης (κάνει ότι) δεν καταλαβαίνει την απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ;
♦ Τώρα εκλογές, κάποτε εκλογές, ύστερα εκλογές, πάλι εκλογές, ξανά εκλογές, φτάνουν οι εκλογές, έρχονται εκλογές, χρειάζονται εκλογές… (ουφ! μπάφιασα!).
