Καταλήψεις, συγκρούσεις, διαδηλώσεις
Ich war, ich bin, ich werde sein
11/02/06: Σε βράβευσή του από την Ενωση Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας ο Πάνος Σόμπολος δηλώνει: «Είμαι μισός αστυνομικός και μισός δημοσιογράφος»
Γαμώτο -νέτα σκέτα-/ δεν έσκασ’ η ρουκέτα (λαϊκή ρήση)
Μ(π)αλά(σ)κας
Λευτεριά στον Ταράς Ζαντορόζνι και τον Γεράσιμο Κυριακόπουλο
«Σας έχω χεσμένους», Χριστόδουλος Ξηρός
♦ Μια μέρα των ημερώνε/ θα τόνε φας/ μεγάλον ή μικρόνε (αντιιμπεριαλιστική λύσσα).
♦ «Η 17Ν ήταν πλήρως ξεκομμένη από το λαϊκό κίνημα, δρούσε στο σκοτάδι, σε μια διαπάλη μηχανισμών (όπου οι κρατικοί μηχανισμοί έχουν απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες διάβρωσης) και στην καλύτερη περίπτωση ενός “κουμπουροφόρου” Ζορό, που θα καθάριζε για τους θαμώνες του καναπέ ή των καφενείων. Αλλά αυτό δεν είναι Επαναστατική Αριστερά» (Γ. Ελαφρός, ΠΡΙΝ, 21/01/07). Προφανώς -για τον κ. Ελαφρό- ο Δημήτρης Κουφοντίνας δεν βρίσκεται στις φυλακές της αστικής τάξης, δεν αντιμετώπισε τον καπιταλισμό, δεν δικάζεται καν. Ούτε το ζήτημα της ένοπλης πάλης. Εναρμονιζόμενος ο κ. Ελαφρός με την γραμμή της ηγετικής ομάδας του ΝΑΡ (αλήθεια το ΝΑΡ έχει ακόμα μέλη, ή μόνο στελέχη;) φτύνει χολή στο κρίσιμο ζήτημα: η ένοπλη βία είναι ή δεν είναι η μαμή της ιστορίας; [όχι θεωρητικά, γιατί με βάση τις αρλούμπες του ΝΑΡ η επανάσταση βρίσκεται προ των πυλών (αλλά σε άλλους πλανήτες)]. Βέβαια, καταλαβαίνουμε το ΠΡΙΝ και τον «ιδεολογικό καταναγκασμό» στον οποίο υποβάλλονται εργαζόμενοι στην δεξιά ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (μάλιστα ο κ. Π. Παπακωνστατίνου είναι επικεφαλής των «Διεθνών» πρόσφατα μάλιστα σε συνάντηση Αλαφούζου-Κινέζων επισήμων παραβρέθηκε- ως τι;). Δηλαδή, αυτοί που γράφουν δεξιά όλη τη βδομάδα, φοράνε το κόκκινο (;) κουστούμι τους και γράφουν στο ΠΡΙΝ. (Τελικά, ρε παλληκάρια, ο -κρυφός- ειρηνικός σας δρόμος πού πέτυχε;).
♦ Μπάτσοι-γουρούνια-ζαρντινιέρες.
♦ «Την επομένη οι 6.500 θεατές, που είχαν προαγοράσει εισιτήρια της παράστασης, αντί να τα εξαργυρώσουν σπάνε τα γραφεία του Τουρισμού (γωνία Βασ. Σοφίας και Πανεπιστημίου)». (Το κείμενο αναφέρεται στο «κατέβασμα» του έργου του Βαγγέλη Κατσάνη «Οταν οι Ατρείδες», καλοκαίρι του 1964, και αποτελεί μέρος της κριτικής για το βιβλίο του Β. Κατσάνη «Το ροζ του δέρματος»). Να μην ξεχνάμε ότι ΚΑΙ τότε η ΕΔΑ για προβοκάτορες μίλαγε (βλέπε Σ. Πέτρουλα…).
♦ «Κείνο όμως που εξαρτιέται από μας είναι να αντιτάξουμε: Στα παιχνίδια τους: τα έργα μας – στα χωρίς συμπεράσματα βιβλία τους: τις διδαχές μας – στις ατέλειωτες αναλύσεις τους: δυνατές συνθέσεις – στα κοσμοπολιτικά τους ρομάντζα: τις κοινωνικές μας θέσεις – στις κοντέσες τους: τις χωρικές μας – στα παλάτια τους αντιτάσσουμε τα μπορντέλα τους – στους χασομέρηδες ομοφυλόφιλούς τους: τα πεινασμένα πλήθη των ανέργων μας – στα θύματα πολύπλοκων ψυχικών καταστάσεων: τα θύματα εργατικών ατυχημάτων – στην πολιτική αδιαφορία: το πολιτικό ενδιαφέρον. Πρέπει τον ατελείωτο ψυχολογικό ψίθυρο να πνίξουμε με το θόρυβο των κοινωνικών μας συνθημάτων. Tις editions peur fil lafuma να πολεμήσουμε με λαϊκές εκδόσεις – με μια λέξη, τη Μοντέρνα Τέχνη πρέπει να πολεμήσουμε με την Προλεταριακή Τέχνη, που με τα μαστίγιά της θα γκρεμίσει τα πολυέλαια πίσω από τα οποία αεροβατώντας κιόλας αρχίζουν να κρύβονται οι αντίπαλοί μας!» (Νικόλαος Κάλας, «Προλεταριακή Τέχνη», 1931).
♦ «Το ΚΚΕ ανανεώθηκε επίσης βλέποντας δίπλα στον κρατικό τομέα και επιχειρήσεις δημοτικές, ιδιωτικές κ.α., θεωρώντας μάλιστα την ιδιωτική ραδιοτηλεόραση ως κατάκτηση της κυβέρνησης Τζανετάκη, απαρέγκλιτη ως σήμερα, δίδοντάς της μάλιστα και εύσημα αντικειμενικής λειτουργίας σε αντιδιαστολή με την κρατική» (Αλέκα Παπαρήγα, συνέντευξη, ραδιόφωνο ΣΚΑΙ, 24/03/1999) (από το βιβλίο του Π. Ντούσκου: «Η μεγάλη μετάβαση», σελ. 153, Gutenberg, Αθήνα 2000). Οταν μιλάμε για Περισσό Α.Ε. το εννούμε.
♦ «Δείγμα γραφής» της εφημερίδας ΤΟ ΑΡΘΡΟ (φ.1, 21/01/07) το «αγιογράφημα» του μπάτσου Μπαλάσκα.
♦ Στο ενδιαφέρον (λογοτεχνικό) περιοδικό «La gaceta de Cuba» (τεύχος 6, Νοέμβης-Δεκέμβρης 2006) ένα πολύ καλό αφιέρωμα με τίτλο «Η Ιταλία μέσα από τον φακό» σκηνοθετών όπως ο Λουκίνο Βισκόντι και ο Ρομπέρτο Ροσσελίνι, καθώς επίσης άρθρο με τίτλο «Η κουβανική λογοτεχνία της διασποράς και το δίλημμα της διπλής κουλτούρας: μια προσωπική μαρτυρία» του Αντόνιο Φορνέτ.
♦ «Συμπέρασμα: Αυτά τα 50χρονα της ΕΟΚ/ Ευρωπαϊκής Κοινότητας/ Ευρωπαϊκής Ενωσης βοήθησαν την Ελλάδα να μειώσει την απόσταση που την χώριζε -και εξακολουθεί να την χωρίζει- από την Ευρώπη» (Σοφιανός Χρυσοστομίδης, ΑΥΓΗ, 06/01/07). «Ελεύθερα και απροκατάληπτα» (η ονομασία της στήλης) αλλά πάντα ευρωλιγούρικα…
♦ Το αλιεύσαμε σε τοπικό φυλλάδιο του Περισσού με τ’ όνομα «Δημοτική Αναγέννηση»: «Η αποχή στον α’ γύρο ήταν 26,19% και στον β’ γύρο 40,08%. Δηλαδή στον β’ γύρο πήγαν να ψηφίσουν μόνο οι 6 από τους 10 συνδημότες μας. Αν υπολογίσετε δε και τα λευκά και άκυρα που έπεσαν, λιγότεροι από τους μισούς συνδημότες μας (46%) επέλεξαν τον έναν από τους δύο διεκδικητές της δημαρχίας» (φ.3, Δεκέμβρης 2006, Αγιοι Ανάργυροι). Εύλογο ερώτημα: και τότε γιατί ξεσκιστήκατε, ωρέ παλληκάρια, να πάρετε μέρος στις εκλογές;
♦ «Μετά τη λήξη του χρόνου ισχύος της παρούσας έγκρισης στις 31/12/05, η εταιρία ΕΠΑ Αττικής ΑΕ οφείλει να απαλείψει σταδιακά τη διαφορά των εφαρμοζόμενων τιμολογίων στους πελάτες του εμπορικού τομέα σε σχέση με τα τιμολόγια που θα όφειλε να εφαρμόσει για τους πελάτες αυτούς εάν δεν είχε χορηγηθεί η παρούσα έγκριση, με μείωση κατά ποσοστό 50% της διαφοράς αυτής στα τιμολόγια κάθε ενός από τα έτη 2006 και 2007. Σε περίπτωση μη τήρησης της υποχρέωσης αυτής κινείται η διαδικασία επιβολής κυρώσεων σύμφωνα με το άρθρο 5.2 της Αδειας που χορηγηθηκε στην ΕΠΑ Αττικής ΑΕ» (σ.σ: από την απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, το απόσπασμα της οποίας υπάρχει στο σημείωμα «Προνομιακή και παράνομη η τιμολογιακή πολιτική της εταιρίας», του 2ου τεύχους του «Ταξικού Προσανατολισμού – εφημερίδα για το γκάζι και τους γκαζιέρηδες» – και όχι μόνο).
♦ Το νερό νεράκι και στη Δημοκρατία της Μακεδονίας (πιο συγκεκριμένα, στην πρωτεύουσα Skopje όπου η εταιρία «Υδατος και Αρδευσης» αποφάσισε ότι η τιμή του -πάμφτηνου- στην περιοχή νερού πρέπει να ανέβει. (Σημειωτέον ότι η τιμή του νερού δεν είχε ανέβει από το 1999…).
♦ Από την μακεδονική εφημερίδα «BΡΕΜΕ» («Χρόνος»), 29/12/06 η είδηση: απεργιακή δράση γυναικολόγων και παιδιάτρων πρωτοβάθμιας υγείας (η οποία από 1η Σεπτέμβρη 2006 ιδιωτικοποιήθηκε). Το όνομα-όνομα και η ιδιωτικοποίηση: Ελλάς-Μακεδονία-Συμμαχία…
♦ Ενδιαφέρον το άρθρο των New York Times, 15/01/07, με τίτλο «Οι ψυχασθενείς στη φυλακή» (εδώ να δείτε δημοκρατικά και λοιπά δικαιώματα).
♦ «Κάθε πρωί ο ήλιος έβγαινε πίσω από τα φυλάκια/ φορώντας μιαν άπλυτη πιτζάμα του νοσοκομείου/ και διέσχιζε αργά το προαύλιο του ουρανού./ Υστερα από τόσα χρόνια/ είχε κι εκείνος πάρει συνήθειες των κρατουμένων» (απ’ το εξώφυλλο του περιοδικού «Σαμιζντάτ» -στη ρωσική γλώσσα σημαίνει αυτοέκδοση- Ιούνης 2006).
Βασίλης
