Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
“Μέσα σ’ ένα κόσμο όπου τα έθνη ετοιμάζουν την εξόντωσή τους -τη δική τους και ολόκληρου του πλανήτη- για να επιβάλλουν αποφασιστικά τις διάφορες ιδεολογικές απόψεις τους, εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να μελετάμε με ζήλο κάθε τι που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς βρεθήκαμε σ’ αυτή την τρομακτική θέση” (William Steig).
Πού ‘σαι να δεις πού φτάσαμε σ. Χρήστο, που είχες εντυπωσιαστεί τόσο και γελούσες πάντα με κείνη την 14η Μαρτίου ως “ημέρα μπριζόλας και πεολειχίας“.
Μη γελάσετε, αλλά σήμερα (12 του Μάρτη) είναι η ημέρα κατά της λογοκρισίας στο διαδίκτυο και στις 15 του μήνα η ημέρα κατά της αστυνομικής βίας. Είπαμε μη γελάσετε ρε!
Μάρτιος, συνεπώς δεν υπάρχει α-Μαρτία. Και περιμένουμε πάντα έναν Απρίλη – up really.
Το να διαλαλεί διά τυμπανοκρουσιών μια εφημερίδα-ναυαρχίδα της κυβέρνησης “τρόπους για να ξεφύγεις από την εφορία“, μας ξεπερνάει…
“Οι άθλιες βάρκες με τους μετανάστες που καταποντίζονται στη θάλασσα είναι τα δισέγγονα εκείνων των δουλεμπορικών. Οι σημερινοί σκλάβοι, που δεν ονομάζονται πια έτσι, έχουν την ίδια ελευθερία που είχαν και οι πρόγονοί τους, όταν τους χτυπούσαν με το μαστίγιο και τους πετούσαν στις φυτείες της Αμερικής. Δεν φεύγουν: τους αναγκάζουν. Κανείς δεν μεταναστεύει επειδή το θέλει. Από την Αφρική κι από πολλά άλλα μέρη, οι απελπισμένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον πόλεμο, την ξηρασία, τη χέρσα γη, τα μολυσμένα ποτάμια και την άδεια τους κοιλιά. Το εμπόριο ανθρώπινης σάρκας αποτελεί σήμερα μία από τις καλύτερες εξαγωγικές δραστηριότητες του νότου” (Eduardo Galeano).
Είχαμε αναρωτηθεί παλιότερα, άργησε πάρα πολύ, αλλά το έκανε: συναντήθηκε με τον οικουμενικό πατριάρχη ο εξ ευωνύμων (τι γελάτε ρε;) φίλος του ιερατείου, που εσχάτως εμφανίζεται και με τραγιάσκα. Αλλά εκείνος ο άλλοτε κολλητός Τζερόνιμο, δεν άξιζε να προηγηθεί ως κοντινότερος και άλλοτε συχνός συνδαιτυμόνας; Εκτός κι αν συνέβη και διέλαθε της προσοχής της στήλης.
– Τάσο, βενζίνη δυο ευρώ ποτέ μου δεν ματάδα.
– Γκόλφω, μ’ αυτούς έχεις να δεις πολλά ακόμα αράδα.
– Αρχισες πάλι. Τι μπορώ; Να πάρω τα κουμπούρια;
– Πρότεινε εσύ, μα πρέπει πια να φύγουν τα τσιμπούρια.
Κάτι μαγικό συμβαίνει στην Κύπρο και η τιμή της βενζίνης παραμένει εξοργιστικά χαμηλή. Δεν εξηγείται αλλιώς. Και πού να ρωτάς τον Αδωνι τώρα…
Μια και επιστρέφουμε στα βαθύτερα σκοτάδια της προϊστορίας, πρέπει να ξεκινάμε από την αρχή και από τα αυτονόητα που –όπως όλα δείχνουν- δεν είναι πια τέτοια. Το είχαμε ξαναρωτήσει αλλά χωρίς απάντηση: έχει κανείς από τους νοικοκυραίους κάποια πειστική εξήγηση αναφορικά με το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό παιδεραστών, εκβιαστών, λαμογίων, αεριτζήδων και λοιπών απαρτίων παραβατικότητας, ανήκει στον ακροδεξιό ή δεξιό πολιτικό χώρο;
«Οφείλουμε να γίνουμε τόσο απαιτητικοί και γκρινιάρηδες ώστε η συνείδησή μας να μην μπορεί να δεχτεί μερεμετίσματα και μισοπράματα πάνω στο σαρακιασμένο αυτό παλιόσπιτο… Γκρέμισμα και ξαναφτιάσιμο! Να τι πρέπει σήμερα να εύχεται η ψυχή μας κι αν ακόμα ξέραμε πως θα μεσολαβούσε μια εποχή τρικυμίας και αναστάτωσης» (Μίλτος Κουντουράς).
Για την αποκατάσταση μερικών λέξεων, από τη σωρεία που αντιστρέφει ή καταστρέφει ο κυρίαρχος, εξουσι-αστικός λόγος: Παντελώς νομοαρνητικό το δήθεν νομοθετικό έργο. Πωλητική και όχι πολιτική αυτό που εφαρμόζεται. Υπουργείο Παιδιάς. Δείμος και όχι δήμος. Κυβερνητικός απρόσωπος. Μεγαλούπωλη και αγορ-αστικό κοινό.
“Δημοκράτης πούρος στην Αβδηριτιά / στας αρχάς μου ντούρος ήμουν και φωτιά. / Οσους μ’ έχουν στύλο της αριστεράς / στην οργή θα στείλω σαν φανεί παράς” (Κλεάνθης Τριανταφύλλου – “Ο Ραμπαγάς”).
Το λέγαμε από παλιά πως δεν θα σταματήσουν
μέχρι τα πάντα απ’ τους λαούς, όλα, να τα “σκουπίσουν”.
“Μην περιμένετε να σας κυνηγήσουν για να κρυφτείτε” (Samuel Beckett).
Κοκκινοσκουφίτσα
