Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Η στήλη τιμά την ιστορική μνήμη, κρατώντας μία αράδα σιγή:
Κι αυτό γιατί σαν σήμερα πριν από 109 χρόνια, αποστρατευόταν ο φρούραρχος της Αθήνας Δημήτρης Μπαϊρακτάρης, ο άνθρωπος που εν αγνοία του συνέδεσε το όνομά του με τον χώρο όπου ακούστηκαν οι μεγαλύτερες παπαριές έναν αιώνα μετά, στην αυγή του 21ου αιώνα!… Το σκηνικό θα μπορούσε να μεταφερθεί σε αρχαιοελληνική αγορά του κλεινού άστεως, όπου ο Αγαθαρχίδης (σσ. κουράζομαι να επαναλαμβάνω τα ίδια, πρέπει να πάμε μπροστά: είπαμε και στο παρελθόν ότι πρόκειται για αγαπημένο ήρωα της στήλης, γιο του Αγάθαρχου) παπαρολογεί και ο Αγαμήδης (σσ. νέος αγαπημένος ήρωας της στήλης, που τον αναφέρει ο Παυσανίας) του απονέμει τα δέοντα, ως παρακινητικά προκύπτουν εκ του ονόματός του.
Μπορεί το αντίθετο του Παλαιοκώστα να είναι –ενδεχομένως– το Νεονάκης και της Μπενάκη το Βγενόπουλος, αλλά το ιστορικό ερώτημα που σεμνά και ταπεινά τίθεται είναι άλλο: τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση γεμάτη δυσφορία; Είναι αποτυπωμένη ακόμα και στα ονόματα των μελών της: Καρ-αμαν-λής, Σ-ουφ-λιάς, Σι-ούφ-ας κ.α. Ομως, οφείλουμε να ομολογήσουμε –αιθεροβατώντας– ότι επί των ημερών της έγινε το πλειοδοτικό θαύ-μα της μειοδοτικής Νέας Δημοπρασίας: Mirage! Λέω για τη συμφωνία με την MIG που ίσως αργότερα γίνει phantom και μην την είδατε μην την ανταμώσατε, η σαν stookas στουκάρει και κάνει boeing! Πού καταλήγουμε οι αιθεροβάμονες; Στο ωραίο των τοίχων: F16 να ‘ναι οι μέρες σας…
Μέτρα μόνιμου χαρακτήρα ζητάει το Ecofin από την Ψωροκώσταινα. Κατ’ αρχήν θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι eco fin είναι η ηχώ του τέλους, οπότε καθίσταται σαφές ότι αναφερόμαστε στο χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Κατόπιν τούτου, προτείνουμε και δεχόμαστε αγόγγυστα και με οποιοδήποτε κόστος να παρθούν τα μέτρα των κουφαλαιοκρατών ώστε να ραφτούν σένια μαύρα Armani. Και διασκεδάζοντας περίλυποι, να τους συνοδέψουμε στην τελευταία κατοικία τους, εκεί όπου «ουκ εστί πόνος» όπως άλλωστε λέγει και ο κύριος των (δυτικών) δυνάμεων. Είπα δυτικών και θυμήθηκα ότι επιτέλους καταγράφηκε ιστορικά η εξαιρετική ευφυΐα της απατημένης (once απατημένος, άπαξ απατημένος) που δεν καταλαβαίνει την πολυκομματική δημοκρατία, όπως είπε ενώπιον του ύπατου Σολάνο και της Μπενίτο (ποιος Μουσολίνι ρε;).
Η στήλη οφείλει να υπερθεματίσει (και ν’ αναθεματίσει, δεν έχει πρόβλημα) την πρόταση Σιούφα να γίνουν πρώτοι οι βουλευτές δωρητές οργάνων. Ο Αλογοσκούφης θα μπορούσε ν’ αποτελέσει το άριστο παράδειγμα, δωρίζοντας το όργανό του (εννοώ την κιθάρα του) στο συγκρότημα και συγκεκριμένα στον pretender. Κι εκείνος με τη σειρά του, να δωρίσει το δικό του όργανο (εννοώ την χοληδόχο πένα του) στις ΥΠΑ (Υπερατλαντικές Πτήσεις Αλυσοδεμένων), οι οποίες θα δωρίσουν το δικό τους όργανο (ποιον Αμπάς Κιαροστάμι ρε;) δημιουργώντας έτσι μια παγκόσμια αλυσίδα. Η οποία, ακόμα κι αν δεν βοηθήσει στο ξεπέρασμα της κρίσης, θα επιφέρει κρίση του ξεπεράσματος, αναπτύσσοντας ευγενή άμιλλα στον κόσμο του διεθνούς κουκλοθεάτρου.
Και μία ανακύνωση (δεχόμεθα και κρατική δυσφήμιση με το χιλιοστό): Η ένωση Α.Ρ.ΔΗ.Ν. (Αλήτες Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι Νενέκοι), με αφορμή τη συμπλήρωση πενταετίας από το πάρτι της 7ης Μάρτη, διοργανώνει πάρτι για πάρτη της (κάτσε gala) στο γαλάζιο περιστύλιο-αίθριο του ξενοδοχείου «Scandal-Koukouloma».
«Οι μέρες είναι μαγικές όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο / όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα. Οι μέρες είναι φυλακές όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους / οι μέρες είναι φυλακές όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές. Ο χρόνος είναι μαγικός όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια / όταν γερνάμε σίγουροι με το κεφάλι στο λαιμό μας. Ο χρόνος είναι πανικός όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες / ο χρόνος είναι πανικός όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή. Η πόλη είναι μαγική όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο / όταν δεν γίνονται έφοδοι στα καφενεία και στους σινεμάδες. Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη / η πόλη είναι ασφυκτική όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί (η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή). Ωχρά Σπειροχαίτη – «Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα».
Οσο για τα γενέθλια της Πέμπτης, είναι και η καινούργια γέννα που όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων. Χρόνια πολλά…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
