Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα
.
Δεν ήμουν καλή στη χοιροτεχνία, στην οδική, στη φυλλολογία. Ούτε στη φθισική ιστορία και στα παθηματικά. Γι’ αυτό οι μεγάλοι διδάσκαλοί μου με προσφωνούσαν ως «κουμπούρα», σε μια ταξική παιδεία στην οποία οι ομόλογοί μου κουμπούρες μαθητές που προερχόταν από εύπορες οικογένειες, προσφωνούνταν απλώς «μαθητές». Ωστόσο, αριστεύσασα –και κατόπιν αχρηστεύσασα– και εξ όσων ενθυμούμαι από τα three σκεφτικά (θρησκευτικά, μονολεκτικά), μόνο ο Δανιήλ -ποιος πρέσβης ρε;– κατάφερε να σκοράρει στις αλλεπάλληλες συντριπτικές ήττες των χριστιανών από τα λιοντάρια στους κατά τόπους λάκκους και αρένες. Εκτοτε έμειναν πολλά κουσούρια, με πρώτη την ατέλεια στην απλή αρίθμηση: όπως το να αποκαλείται σαρακοστή μια περίοδος 48 ημερών πριν το Πάσχα και η ίδια 48ήμερη περίοδος μετά το Πάσχα ν’ αποκαλείται πεντηκοστή! Θυμίζει λίγο τον «Παπαλάγκι» (όσοι δεν διαβάσατε το ομώνυμο βιβλίο, κάν’τε το) που λέει «Το σημείο αυτό ο Παπαλάγκι το ονομάζει είσοδο όταν μπαίνει στην καλύβα και έξοδο όταν βγαίνει!»…
Τέλος πάντων, το καρναβάλι τελείωσε και ο βασιλιάς καρνάβαλος αποσύρθηκε στα καθημερινά διοικητικά καθήκοντά του. Ο Obama χρωστάει μέρος του γάμου του στον Stevie Wonder, ο Καραμανλής χρωστάει καμιά εκατοστή υποσχέσεις (σε συμβασιούχους, συμβεβλημένους, συμβιβασμένους κ.α.), εμείς χρωστάμε μαλλιοκέφαλα, ο άλλος χρωστάει της Μιχαλούς κι εγώ σας χρωστάω μια εξήγηση: είμαι υπέρ των λάμδα-λάμδα (Λυσσασμένων Λενινιστών) και των μι-μι (Μαχητικών Μαρξιστών) και όχι του κάπα-κάπα και της γάμα-γάμα του που βρίζει την έψιλον-έψιλον και το διευθυντήριο των Βρυξελλών. Χι-χι (αυτό δεν ήταν αρχικά αλλά σαρδόνιος γέλως).
Αφού κάποιος πάσαρε τον Πάσαρη, αφού αναπαλαίωσαν το σωφρονιστικό σύστημα και σύμπαν το κράτος, δεν ήταν φυσικό να προκύψει κι ο αναπαλαιοκώστας; Και με την ευκαιρία, τι ηλίθια λέξη είναι αυτή: ελικόπτερο! Για σκεφτείτε το λίγο. Anyway, αυτά δεν είναι μεγάλα προβλήματα, τουλάχιστον όχι τόσο όσο η αστυφιλία των αγριογούρουνων, που κατέβηκαν στις πόλεις και τρομοκρατούν στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Αυτό το εκλεκτό θήραμα που μια αβλεψία της φύσης και μια ολιγωρία της ανθρώπινης φυλής –δεν γνωρίζω αν έχει εκδοθεί και σχετικό χρυσόβουλο– το μετέτρεψε σε θηρευτή.
Ενώπιον της οικονομικής κρίσης ο Obama συνιστά ψυχραιμία, σε αντίθεση με την ψυχραιμία που δε νομίζουμε να συνιστά Obama. Κι αν «όταν φταρνίζεται η Αμερική κρυολογεί όλος ο κόσμος», φανταστείτε τι τσουνάμι έχει να σηκωθεί αν «αεριστεί» όλος ο κόσμος με κατεύθυνση προς τη δύση!… Την ίδια ώρα στο μακρινό αποικία Ελλάντα, αναλαμβάνει Αττικάρχης ο κ. Ραχωβίτσας, με τον προκαλούντα συναγερμό προσδιορισμό του δεύτερου συνθετικού στο επώνυμό του.
Ομως, σύμπασα η επικαιρότητα ωχριά μπροστά στην επίσημη έναρξη του διαλόγου για την παιδεία που ξεκινά τη Δευτέρα και που σύσσωμος ο ελληνισμός προσμένει με κομμένη την ανάσα. Κομμένη και η πλάκα: άλλο παιδική πορνογραφία και άλλο πορνογραφική παιδεία, άλλο παρμένος κι άλλο αλλοπαρμένος. Πρόκειται για tabula rasa, για άγραφο χαρτί που πάνω του θα γραφτεί το ιστορικό έπος του Αρη, σαν εκείνο το φύλλο εκ κάνναβης που πάνω του γράφτηκε η διακήρυξη ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Εκεί τους έμεινε τουλάχιστον η φτιάξη, ενώ από το tabula rasa μόνο στα ευεργετικά αποτελέσματα της ανακύκλωσης μπορούμε να ελπίζουμε. Είπα ανακύκλωση και –εκτός από τους κάδους της– θυμήθηκα κάτι παντοδύναμους πρώην υπουργούς που επέστρεψαν στο «χωριό» τους, για να τους κράζουν κάτι απίθανοι τύποι που μέχρι χθες τους έγλειφαν. Πέρα από τους κύκλους της ιστορίας και την αποκατάσταση, είναι μερικές φορές που υπερβαίνεις τα ταξικά ή ιδεολογικά τείχη και λυπάσαι, λυπάσαι πραγματικά…
Οταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές (είπα γραμμές και θυμήθηκα τον ΟΣΕ και το Ζευγολατιό: τι φάση!), θα έχουν ολοκληρωθεί οι επαφές του καταλληλότερου με τους παντελώς και ολοσχερώς ακατάλληλους, με αντικείμενο τη «συναίνεση» για αντιμετώπιση της κρίσης (ή για κρίση της αντιμετώπισης, κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Εδώ έχουμε να κάνουμε με άλλη μια καταφανή περίπτωση συλλογικής ευθύνης και ψυχικής συνδρομής σε ευρεία έργω τρομοκρατία. Η οποία ωστόσο παραμένει μη κολάσιμη, αφού δεν έχει προχωρήσει η σύσταση λαϊκών δικαστηρίων που λέγαμε στο προηγούμενο Κοντρόφυλλο. Βλέπετε, δυσκίνητος δεν είναι μόνο ο δημόσιος τομέας…
«Η επιπόλαιη και ταυτόχρονα σκεπτικιστική κι εύπιστη αστική τάξη είναι διαποτισμένη με μια δεισιδαίμονα εμπιστοσύνη στο κράτος-πρόνοια, το οποίο ωστόσο αδιάκοπα κατακρίνει, κατηγορώντας πάντα την κυβέρνηση για τα δικά της σφάλματα και είναι ανίκανη να επιχειρήσει ο,τιδήποτε χωρίς την παρέμβαση των αρχών» (Gustave le Bon – «Ψυχολογία των όχλων»).
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
