Το καλοκαίρι παραθερίζουμε. Το χειμώνα, πώς σκ@τ@ το λένε αυτό που κάνουμε; Κι αν τη μέρα κάνουμε ημερίδες, τη νύχτα τι κάνουμε, νυχτερίδες; Ποιες εσπερίδες και ποια μήλα, ρε;
Μεθαύριο Δευτέρα, το αιώνιο «παιντί», ή ΓΑΠ (Γκαφατζής Αδέξιος Ποδηλάτης) ή Giorgakis, κλείνει τα 56 χρόνια από τότε που άνοιξε τα μάτια του στο St Paul της Minnesota. Φαντάζομαι ότι ευχές θα γίνονται δεκτές μέσω διαδικτύου (mail, chat, web cameras κλπ.) τα οποία ο ΓΑΠ παίζει στα εννιά δάχτυλα των χεριών του (ήταν δέκα πριν την καταραμένη… αριστερή στροφή και τα βλέπω να γίνονται οκτώ αν κάνει και κα’να δεξιόστροφο άνοιγμα στο μεσαίο χώρο). Δεν θα μπορεί να τρώει και finger food –όπως κάθε αμερικανόπαις– χωρίς δάχτυλα…
Ευγενική χορηγία της στήλης οι περί μυλωνά παροιμίες: «Μυλωνάς δε δούλευε, το αλεύρι μοίραζε». «Ολοι κλαίν’ τον πόνο τους κι ο μυλωνάς τ’ αυλάκι». «Σαν θέλει η μοίρα μυλωνάς γίνεται και δεσπότης». «Οποιος είναι αλευρωμένος δεν είναι και ο μυλωνάς». Και η κατακλείς: «Ο μύλος θέλει μυλωνά και το καράβι αέρα, κι άμα πεθάνει ο μυλωνάς δε μένει ούτε αντένα».
Καλά τα λέει ο Περισσός με αφορμή τους σεισμούς, πάντα οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα την πληρώνουν. Να, για παράδειγμα, γίνονται αναίτια επεισόδια από κακομαθημένα παιδιά πλουσίων που εγγράφονται σε κινήματα και σε λουκουμάκια τύπου ΣυΡιζΑ (αχ, εδώ τους κάθεται) και την πληρώνει ο μισθοσυντήρητος ένοπλος ΕΛΑΣίτης που βγήκε στο μετερίζι, στη σύγκρουση και στον κίνδυνο, με όραμα μια καλύτερη κυνωνία. Είναι κάτι που πρέπει ν’ αλλάξει και να προστατευθούν οι ΕΚΟΦ (Ευπαθείς Κοινωνικά Ομάδες Φτωχολογιάς), και να ξεγυμνωθούν οι ΕΚΟΦίτες του Μπίστη (γεια σου σ. Γιώργη, τη μπίστη μου). Α, ναι, χθες και προχθές απήργησαν οι δικαστικοί υπάλληλοι και θυμήθηκα: τι έγινε με τους δικαστικούς, αποκαταστάθηκαν; Το έλεγξε το κόμμα; Επιασε τόπο ο αγώνας του για τα δικαιώματα του προλεταριάτου σε μια επωφελέστερη πώληση της εργατικής δύναμής του; Γιατί γελάτε ρε, ξέρετε πόσα παιδιά κατέβηκαν από τα κορφοβούνια για ν’ αναρριχηθούν σε άλλες κορυφές; Να τα εκτιμήσουμε και να τα συνεκτιμήσουμε αυτά…
Κιθαρίστας ή ντράμερ; Σούπερ ή αμόλυβδη; Στήθος ή μπούτι; Ανδρών ή γυναικών; Βόδι μπίλντινγκ ή βλακ λιστ; Αντιδιαστολή: αντίδια-στολή, στολή στο ξεπλυμένο πράσινο των αντιδιών. Και ο Χρήστος να εξέρχεται της επταμήνου κατακλίσεως, αλλά ως ά-χρηστος πια… Εκτός κι αν κάνει καμιά εφημερίδα με τον Μάκη (Χρη-μα).
Απαντώντας σε απορίες ανα-γνωστών – αγνώστων (θα βάλουμε και ζωώδη ζώδια κάποια στιγμή), η Κοκκινοσκουφίτσα δηλώνει ανεύθυνα πως όταν μεγαλώσει θ’ ακολουθήσει το παράδειγμα μιας γνωστής και θα γίνει νηπιαγωγός. Αλλά στο ενδιάμεσο θα κάνω ό,τι κι η φίλη Σταχτοπούτα: θα παντρευτώ το βασιλόπουλο (ποια Τήλο ρε;), γιατί πάντα ήθελα να γίνω γιατρός…
Ολα ακατανόητα στο μικρονοϊκό πολιτισμό, όλα άλογα, γι’ αυτό και οι τόσοι ιππουργοί. Τόσες πολλές διευθύνσεις, τμήματα, τομείς, μα και τόση έλλειψη στελέχωσης! Τόσος επιμερισμός για να βασιλεύει η συγκέντρωση! Τόσα λόγια για να επιβληθεί η σιωπή! Τόσες επικλήσεις για σοβαρότητα για να επικρατήσει η γελοιότητα!
Πόσο πιο απλά να μιλήσει κάποιος χωρίς να γίνει γραφικός ή λαϊκίζων; Η κυνωνία δεν βλέπει ότι όσο μειώνεται το «κοινωνικό κράτος», διευρύνεται το ποινικό κι αντίστροφα; Η κυνωνία δεν βλέπει τη συλλήβδην τιμωρία των πολλών και την ατιμωρησία –για ό,τι μα ό,τι συμβεί– των λίγων; Δεν βλέπει ότι το «αόρατο χέρι της αγοράς» που ρυθμίζει τα πάντα, είναι ντυμένο ένα σιδερένιο γάντι ενάντια στα φτωχότερα στρώματα; Δεν βλέπει ότι οι εκλεγμένοι από αυτήν «ταγοί» είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό σε ό,τι η ίδια θεωρεί «έλλειμμα αξιών», σε ό,τι πιο ταπεινό και ποταπό; Δεν βλέπει και αφήνει ν’ αναδύονται επίδοξοι συνταγογράφοι, σωτήρες και οδηγοί; Η κυνωνία δεν βλέπει την καταπίεση, τους σταυρωμένους, τους σακατεμένους, τα κυνηγητά, τη λάσπη; Δεν βλέπει την άγονη εσωστρέφεια, τον αυτισμό, τον φιλοτομαρισμό, το φόβο, την υποκρισία, την εθελούσια γονυκλισία; Η κυνωνία δεν βλέπει ότι κάποιοι την αποδυνάμωσαν σ’ εξευτελιστικό σημείο, την ταπεινώνουν, την ενοχοποιούν και τώρα πια τη δουλεύουν και τη φτύνουν κατάμουτρα; Η κυνωνία δεν βλέπει το εφιαλτικό μέλλον της, δεν βλέπει το άθλιο παρόν της; Η κυνωνία δεν βλέπει, γ@μώ την κυνωνία μου;
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
