είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
58 κεράκια θα σβήσει στις 29 Δεκεμβρίου ο ΟΠΑΠ, που ιδρύθηκε εκείνη τη μέρα με το Βασιλικό Διάταγμα 20 «Περί συστάσεως Οργανισμού Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου». Ο οργανισμός που προειδοποιεί για «εθισμό» και παραπέμπει σε συμβουλές ειδικών, αφού πρώτα βάλει μπουρλότο και τινάξει στον αέρα χιλιάδες ανθρώπους. Ο οργανισμός με την ψευδεπίγραφη, παραπλανητική ονομασία, αφού μικρό κομμάτι των δραστηριοτήτων του καταλαμβάνουν πλέον τα προγνωστικά ποδοσφαίρου. Μπιγκ μπίζνες για τον οργανισμό της ελπίδας που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει (ποια «πρώτη φορά αριστερά» ρε;), τον οργανισμό του καθαγιασμένου κρατικού τζόγου.
Βρε τον Μπούλη που χαρακτήρισε έτσι έναν άλλο μπούλη! Εχει χαθεί κάθε μέτρο μεταξύ των βουτυρομπούληδων…
Τι έκανε ο Χουντής στη χούντα; Κάτω από ποια φλάμπουρα στέκεται ο Φλαμπουράρης; Απέμειναν τελικά φίλοι στον Φίλη; Εχει φίλη; Ποια η σχέση Μπαλτά και Βορίδη; Πώς ερμηνεύεται εκείνο το «αχ» της Αχτσιόγλου; Τι ομάδα είναι ο Γαβρόγλου; Αφού είναι από Σύμη-Ρόδο, γιατί λέγεται Σαντορινιός; Αφού είναι αργός, γιατί λέγεται Κουίκ; Αφού είναι σκούρος γιατί λέγεται Ξανθός; Τι κολόνια φοράει ο Τόσκας; Τοποθετεί εαυτόν στους αστούς η Τσαρουχά; Ποια η θέση Παππά στο ζήτημα χωρισμού κράτους-Εκκλησίας; Πού και πώς το έπαθε ο Καμμένος; Εχει φάει… ραβδισμούς από δάσκαλο ο Βίτσας;
Ελέγχεται από την αρμόδια πολιτική επιτροπή η πρόταση άλλης μιας αριστεροδεξιάς συγχώνευσης: αυτής των Μίχαλου και Λιάκου, με το εξαγόμενο «Μιχαλολιάκος»…
«Ενας λαός που εκλέγει διεφθαρμένους, κλέφτες, προδότες και απατεώνες, δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός τους» (George Orwell).
«Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει» τον Κώστα Ζουράρι, που έλυσε την ανεξήγητη σιωπή του και σκόρπισε ελπίδα (έρχεται!) στη στήλη. Αυτό που τον ενδιαφέρει (ένδεια φέρει) είναι «μη χάσουμε τη γλώσσα».
Δηλαδή ο οπαδός του Πλεύρη λέγεται πλευρικός; ‘Η έστω πλευριστής; ‘Η μήπως πλευρώτους; Πλευρίτιδα!…
Εξ όσων γνωρίζουμε, οι ευρωβουλευτές είναι όργανα και υπάλληλοι της ΕΕ με την ευρεία (ή και στενή) έννοια. Γνωρίζουμε επίσης το αυτοαποκαλούμενο «κομμουνιστικό» κόμμα Ελλάδας. Με αυτά τα δύο κρατούμενα κατά νου, απολαύστε τα αποσπάσματα που παραθέτουμε από παρέμβαση της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του «Κ»ΚΕ και το δελτίο Τύπου που τα συνοδεύει: «Η Επιτροπή Αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου, δεν είναι όργανο δημοκρατικού ελέγχου, αλλά όργανο επιβολής της αντιδραστικής Ευρωενωσιακής πολιτικής, όπως ομολογεί η έκθεση, και χειραγώγησης της λαϊκής διαμαρτυρίας. Το ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου και της Επιτροπής Αναφορών σαν μηχανισμού ελέγχου εφαρμογής της αντιδραστικής ευρωενωσιακής πολιτικής και ταυτόχρονα χειραγώγησης των λαϊκών αντιδράσεων με διακηρύξεις περί “δημοκρατικού ελέγχου“ ανέδειξε στην παρέμβασή της η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, στη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο (…) Ενα από τα κορυφαία παραδείγματα του αντιδραστικού ρόλου της είναι η προκλητική απόφασή της να χαρακτηρίσει μη παραδεκτή και να “κλείσει“ την υπόθεση της αναφοράς για τις γερμανικές αποζημιώσεις που είχε καταθέσει η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ σε συνεργασία με την Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ όπως κατήγγειλε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σωτήρης Ζαριανόπουλος στην τοποθέτησή του κατά τη διάρκεια της συζήτησης».
«Το αστικό κράτος των φυγάδων του καθήκοντος και της εργασίας χρηματομανών κι εκμεταλλευτών αστών, το διατηρούμε εμείς οι απόγονοι χωρικών οι οποίοι από γενιά σε γενιά το ενισχύουμε με νέα μέλη (επιστήμονες, μεταπράτες, εργάτες) και το αναπαράγουμε» (Λεωνίδας Γούσιος).
«Γιορτές» και πανηγύρια για άλλη μια χρονιά, για άλλη μια φορά. «Καλήν ημέρα άρχοντες» και να τεμενάδες και υποκλίσεις και προσκυνήματα (προς κινήματα καμία κίνηση). Και τρεις μάγοι (τρόικα) με τα δώρα (μνημόνια).
Κι όμως, τόσα δισ. θα διακινηθούν με τα κάλαντα χωρίς έλεγχο, χωρίς ΦΠΑ, χωρίς παραστατικά, χωρίς την παραμικρή φορολόγηση!
Κι ας μην ξεχνάμε: «Η φιλανθρωπία χάνεται μέσα σε μυριάδες παράσιτα και δεν φτάνει σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη, εκτός αν πρόκειται να τους ταπεινώσει. Εν τω μεταξύ, οι μεσάζοντες της φιλανθρωπίας ζουν άνετα στις πλάτες των πλούσιων και των φτωχών» (Luigi Molinari – «Η παρακμή του ποινικού δικαίου»).
Κοκκινοσκουφίτσα
