είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
Ως πλουραλιστική, ακομπλεξάριστη και κουλ (επιταγή των καιρών γαρ) στήλη, οφείλουμε να σημειώσουμε για τους λάτρεις των κοινωνικών και άλλων εκδηλώσεων ότι την Τρίτη κλείνει τα εβδομήντα χρόνια του ο αμερικανός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, μεγαλοκτηματομεσίτης, ιδιοκτήτης καζίνο, επίδοξος πλανητάρχης και άλλα πολλά, Ντόναλντ Τραμπ.
Οι ζεσουίδες (εκ του «je suis») κατάπιαν τις γλώσσες τους και τώρα πια δεν είναι όλοι Γάλλοι. Για την ακρίβεια είναι ελάχιστοι, οι υπόλοιποι έγιναν γάλλοι (το αρσενικό της γαλοπούλας) και διάνοι και κούρκοι που γουργουρίζουν επί του καναπέως. Κότες λειράτες επί το απλούστερον. Με πρωτοστάτες τους τηλεοπτικούς έχοντες το γενικό πρόσταγμα βεβαίως-βεβαίως.
Καλά που υπάρχει και η επίσημη ιστοσελίδα της πρώτης φοράς αριστερά (τη συνδρομή της ακροδεξιάς) και κάνει λόγο για τους «ανυποχώρητους αγώνες των Γάλλων εργαζομένων». Σώζοντας την κατάσταση, φουσκώνοντας τα στήθη μας και φέρνοντας δάκρυα συγκίνησης στο αριστερό μάτι μας.
«Οι διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών καλέστηκαν γιατί η αδιαφορία είναι ανυπόφορη, γιατί έχουμε αγανακτήσει, είμαστε θυμωμένοι, σοκαρισμένοι. Αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για εμάς μα θέλουμε ωστόσο μια θέση στον ήλιο, και πάνω απ’ όλα εάν για να την έχουμε χρειάζεται να βγάλουμε από τον δρόμο μας διαφημιστικές πινακίδες, τράπεζες και μπάτσους, θα το κάνουμε» (από γράμμα νεαρών γάλλων εξεγερμένων στους γονείς τους).
Παραθέτουμε ενδιαφέροντα αποσπάσματα της επιστολής του υποψήφιου βουλευτή του ΣυΡιζΑ στις εκλογές του 2012 και προέδρου του Νομαρχιακού Τμήματος Ροδόπης της ΑΔΕΔΥ Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου, με την οποία αποχώρησε ηχηρά από τον ΣυΡιζΑ: «Δυστυχώς «το παιχνίδι ήταν στημένο και από πριν ξεπουλημένο (…) Οταν εντάχθηκα κομματικά στον ΣυΡιζΑ, ήλπιζα ότι σε έναν αριστερό χώρο θα έβρισκα να γίνεται πολιτική αναζήτηση και δημιουργία, με σκοπό την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Μέχρι σήμερα ούτε πολιτική δημιουργία υπήρχε και το κυριότερο ανακόπηκαν οι όποιες κινηματικές προσπάθειες. Γι' αυτό έχουν δίκιο όσοι υποστήριξαν ότι το “παιχνίδι“ δεν χάθηκε μετά τις εκλογές του Γενάρη του 2015, αλλά στο κρίσιμο διάστημα μεταξύ του 2012 έως τις εκλογές όπου ο ΣυΡιζΑ έγινε κυβέρνηση. Ειδικά μετά τις εκλογές του Γενάρη του 2015, το κόμμα τέθηκε πλήρως στην αδράνεια με την δικαιολογία ότι “τώρα εν μέσω διαπραγμάτευσης δεν μπορούμε να ασχοληθούμε με τίποτα άλλο“ (…) Ηταν συνειδητή επιλογή της ηγετικής ομάδας του ΣυΡιζΑ, να θέσει στο περιθώριο την κομματική βάση για να ελαχιστοποιήσει και να ελέγξει τις αντιδράσεις (…) Δυστυχώς, επιβεβαιώνουν αυτό που λέει ο λαός “ότι μόνο μια αριστερή κυβέρνηση μπορούσε να περάσει αυτά τα μέτρα“. Και ακόμη χειρότερα αμαυρώνοντας την ιδέα της αριστεράς, περνάνε το εγκληματικό μήνυμα ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ! Οτι οι ακολουθούμενες πολιτικές είναι μονόδρομος και εμείς πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να αποδεχτούμε φρόνιμα τη μοίρα μας. Εξάλλου ο ίδιος ο Τσίπρας το ομολόγησε ωμά ότι δεν μπορούμε σήμερα να ασχολούμαστε με φαντασιώσεις για μια άλλη κοινωνία και πλέον δεν απευθυνόμαστε στο “αριστεροχώρι“, αλλά σε ευρύτερους χώρους. Με λίγα λόγια λέει ότι όποιος από το κόμμα αντιστέκεται θα τον φάει η μαρμάγκα. Επομένως ή υποτάσσεσαι και γλύφεις ή πετιέσαι στον Καιάδα. Το γνωστό δηλαδή του Μπους “ή είσαι μαζί μας ή εναντίον μας“ (…) Με αυτό τον τρόπο κατάφεραν να μας αποπροσανατολίσουν για να ελέγξουν το όποιο κίνημα πάει να αναπτυχθεί, εξυπηρετώντας έτσι τα ξένα και ντόπια συμφέροντα των ισχυρών. Ομως, όπως πολύ καλά έχουμε συνειδητοποιήσει, δεν παίζει ρόλο ούτε η απλή εναλλαγή προσώπων, ούτε οι όποιες ιδεολογικές ταμπέλες για να παραπλανήσουν τον λαό. Το σύστημα έχει πολλά αποθέματα εφεδρειών και εργαλείων για να διαχειριστεί τις αντιδράσεις μας».
Λοιπόν, με δεδομένη την τυμπανιαία κατάσταση στην οποία περιέρχονται οι γαστέρες των επί Γης εκπροσώπων του θεού αφ' ενός, και τις συχνές επαφές του αρμόδιου υπουργού – πολιτικού προϊσταμένου τους μαζί τους αφ' ετέρου (και αφ' εταίρου), η στήλη θεωρεί πως βρίσκεται πολύ κοντά σε επίσημο ανακοινωθέν σημαντικών ευρημάτων…
