Εξώδικη διαμαρτυρία έστειλε ο ΛαΟΣ στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας, επειδή σε ανακοίνωση σχετικά με διημερίδα του με θέμα «το νέο κομματικό τοπίο στην Ελλάδα» περιλαμβάνεται ενότητα με τίτλο «το δεξιό άκρο του κομματικού συστήματος». Στην οποία «όλως αυθαιρέτως, στρεβλωτικώς, και αβασανίστως, εντάσσονται οι δύο και μοναδικές ομιλίες της ενότητας, οι οποίες -και οι δύο- αναφέρονται στον ΛαΟΣ». Και συνεχίζει: «Η μία μάλιστα εξ αυτών της άγνωστης σε εμάς κ. Βασιλικής Γεωργιάδου, επίκουρης καθηγήτριας του Παντείου, φέρει τον εξόφθαλμα συκοφαντικό και απαξιωτικό για τον ΛαΟΣ τίτλο “πως γεμίζει η δεξαμενή της άκρας δεξιάς; Σύνθεση και προέλευση των ψηφοφόρων του ΛαΟΣ στις εκλογές 2004 και 2007”. Οπως είναι πανελληνίως γνωστό οι σκοποί του κόμματός μας και τα μέσα για την επίτευξή τους είναι απόλυτα δημοκρατικά και το κόμμα μας σέβεται το πολίτευμα της χώρας λειτουργώντας στα πλαίσια της δημοκρατικής νομιμότητας. Εξάλλου η ηγεσία και τα μέλη του κόμματος δεν προέρχονται από τους κόλπους “τζακιών” και οικογενειών που με παράνομες και παράτυπες πρακτικές επεμβαίνουν στα πανεπιστήμια. Εχουμε αποδεδειγμένα πολυσυλλεκτικότητα και αποδεχόμαστε στους κόλπους μας οποιονδήποτε Ελληνα πολίτη που πιστεύει στην δημοκρατία και το σύνταγμα της χώρας». Αυτά για τη… σφαιρική ενημέρωσή σας, ασχολίαστα.
Κατά τ’ άλλα, στον Θερμαϊκό συνεχίζουν να προσαράζουν πλοία, στον δήμο συμβασιλεύουσας συνεχίζονται οι αντεγκλήσεις-μηνύσεις και στον κυβερνητικό χώρο (εννοούμε των επιχειρήσεων, γιατί αυτές κυβερνούν) συνεχίζεται ο ξέφρενος χορός των υπερκερδών. Τα νοικοκυριά –αδυνατώντας να νοικοκυρευτούν– συνεχίζουν να (νομίζουν πως) επιβιώνουν αφήνοντας αποσβολωμένη την επιστήμη κι οι λυσσαλέες αντεργατικές επιθέσεις δεν έχουν τελειωμό, εξοργίζοντας όσους ακόμη σκέφτονται, αλλά μέχρις εκεί… Οι τιμές των διοδίων τραβάνε την ανηφόρα και η ζωή, διαψεύδοντας τον μακαρίτη τον Ρίτσο, τραβάει τον ιλιγγιώδη κατήφορό της, χωρίς φυσικά σημαίες (εκτός της ελληνικής τοιαύτης) και ταμπούρλα (εκτός των φλόρουμ τοιούτων). Ολα έχουν πια τεθεί υπό τον έλεγχο του μεγάλου αδερφού, του παντεπόπτη οφθαλμού ος τα πανθ’ ορά κι ο οποίος «καθαρίζει» πια ευκολότερα από ποτέ. Και απορροφά με ξεχωριστή άνεση τους κοινωνικούς κραδασμούς, οι οποίοι εσχάτως μειώθηκαν εθελουσίως σε ένταση για να μη του χαλάσουν τα ακριβοπληρωμένα κι απαστράπτοντα αμορτισέρ. Αλλο ένα ληστρικό, αντεργατικό, εξοργιστικό νομοσχέδιο μπήκε στα κοινωνικά οπίσθια –no problem–, άλλο ένα κουρελόχαρτο υποταγής (η νέα συλλογική σύμβαση) υπογράφηκε από τον αγά και τους Νενέκους παρουσία των κοτζαμπάσηδων, αλλά και πάλι no problem. Τα μαγειρέματα και τα αποτελέσματα κάθε «σκανδάλου» δείχνουν ότι όχι απλά μας δουλεύουν, αλλά μας φτύνουν κατάμουτρα με θρασύτατο, πρωτοφανή τρόπο. Αλλά και πάλι και for ever και νυν και αεί (άει στο διάολο) no problem. Δημοτικά συμβούλια νέων, τι θυμήθηκα, χα χα! Το χαράτσι είναι εδώ, το παιδομάζωμα το ίδιο, οι ραγιάδες επίσης. Μόνο φιλικές εταιρίες δεν υπάρχουν πια, όλες είναι απολύτως και εξ ορισμού εχθρικές. Η αδηφάγος κρεατομηχανή εντατικοποιεί την εργασία, μειώνει τα κόστη, παίζει χωρίς αντίπαλο και κάνει όλο και πιο καλά τη δουλειά της.
Ζαλισμένοι εργάτες, εθελοντές, εξαθλιωμένοι ικέτες και ταξικά ασυνείδητοι φίλοι τη χειρίζονται, η μικρόνοια κυβερνά, ο νεοσυντηρητισμός είναι πανταχού παρόντας. Βγαίνοντας από τον μικρόκοσμο των διαδρομών μας κι αφουγκραζόμενοι τον κοινωνικό σφυγμό, σύντροφοι, τρομάζουμε. Προσπαθείστε να κουβεντιάσετε έστω και το παραμικρό απ’ όλα τούτα με οποιονδήποτε εκτός των χαρακωμάτων μας και θα εκπλαγείτε, όπως εκπλήσσεται κι η Κοκκινοσκουφίτσα καθημερινά. Δεν είναι παραίτηση, δεν είναι ηττοπάθεια, μα κάποτε μπαίνεις στον κόπο να δεις τον κόσμο όπως είναι κι όχι όπως νομίζεις ή εύχεσαι να είναι. Και τότε εξοργίζεσαι, διάολε.
«Πρέπει ν’ ανατρέψουμε από πάνω μέχρι κάτω αυτόν τον παρακμασμένο κόσμο που έχει γίνει ανίκανος και στείρος. Πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε την ατμόσφαιρά μας και να μετασχηματίσουμε εντελώς το περιβάλλον όπου ζούμε, γιατί διαφθείρει τα ένστικτά μας και τη θέλησή μας και περιορίζει την ευφυΐα μας. Το κοινωνικό ζήτημα παίρνει καθαρά την μορφή της ανατροπής της κοινωνίας». Αυτά έγραφε στα 1848 ο Μιχαήλ Μπακούνιν, αυτά πάνω-κάτω –με όποια ονόματα θέλετε– σκεφτόμαστε και συζητάμε 160 χρόνια μετά. Κι ο καιρός κυλάει, οι δυνατοί ατσαλώνονται κι οι αδύναμοι εξακολουθούν να πεθαίνουν εθελοτυφλώντας. Με τέτοιες σκέψεις, τέτοιες διαθέσεις αλλά και τέτοια δεδομένα, κάθε καταγραφή της επικαιρότητας καθίσταται γελοία.
Θα επανακάμψουμε…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
ΥΓ: Το πρόβλημα (στη σημερινή φωτογραφία), περισσότερο από τα τεκταινόμενα, είναι αυτό που αποτυπώνεται τρις σε δεύτερο πλάνο.
