είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
Σημειώστε ότι ο Νίκος Παππάς είναι καρκίνος. Οπως και ο Κώστας Σημίτης. Καρκίνοι και οι δύο. Και δεν είναι οι μόνοι, υπάρχουν πολλοί ακόμη. Για ωροσκόπο δεν έψαξα…
Την Κυριακή 7 Φλεβάρη συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από την ημέρα εκείνου του (δίσεκτου πάλι) εθνοσωτήριου έτους που ο Τζερόνιμο (ποιος αρχηγός των Απάτσι ρε;), το ιερόν emo της ελλαδικής Εκκλησίας, εξελέγη ως ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αρκετά έτη μετά την υπόθεση με κάτι εκατομμυριάκια στη Βοιωτία, για την οποία εξέδωσε απαλλακτική φετφά η ΔΙΣ (ποια δισ. ρε; Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος).
Απολογισμός ενός έτους (12/2/1946) από τη συμφωνία της Βάρκιζας: 1.192 νεκροί, 6.413 τραυματίες, 70.000 συλλήψεις, 165 βιασμοί γυναικών, 6.567 ληστείες, 572 επιδρομές σε τυπογραφεία, 100.000 καταδιωκόμενοι και 166 ομάδες ακροδεξιών οπλοφόρων δρουν στη χώρα.
«Πενήντα χρόνια πέρασαν Ελλάς μου ζωοδότειρα / και χοίροι πίνουνε νερό μέσ’ από δισκοπότηρα / κι όλοι τα νύχια ξύνομε στη σάπια σου κουφάλα / και λέγει κάθε γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα / κι όλα τα πολιτεύματα μανέστρα κι ανακάτωμα / και λογοδιάρροι’ αγιάτρευτη και γενικό ξεπάτωμα». Για τα 163 χρόνια από τη γέννηση του Γεώργιου Σουρή.
«Χαιρέτισαν» την απεργία ζητώντας ταυτόχρονα «να μην υποχωρήσει η κυβέρνηση»! Παραπάει το δούλεμα! Ετσι είναι όταν δεν σε αγχώνει καμιά αγχόνη…
«Δημοκράτης πούρος στην Αβδηριτιά / στας αρχάς μου ντούρος ήμουν και φωτιά. / Οσους μ’ έχουν στύλο της αριστεράς / στην οργή θα στείλω σαν φανεί παράς» (Κλεάνθης Τριανταφύλλου – «Ο Ραμπαγάς»).
Υπάρχει θηλυκό στον όρο «γενίτσαρος»;
Το άσμα που διημερεύει: «Εγώ το πλουσιόπαιδοοοοο που ζούσα σε σαλόνιαααα για κοίτα πώς κατάντησααααα με δανεικά πουκάμισααααα και τρύπια παντελόνιααααα». Α, Ρεάλ ήττες…
«Κίβδηλες νύχτες πανσελήνου θερινής / κι οι άνθρωποι να δείχνουν πως κοιμούνται / καμιά υπόνοια ανέμου στας οδούς / καμιά υπόνοια ζωής μέσα στα σπίτια» (Φαίδρος Μπάρλας – «Καλοκαιρινή σκηνογραφία»).
Σαμαρώθηκε, ξεσαμαρώθηκε, μεϊμαρακίστηκε για λίγο και τώρα πάει μπροστά πισωγυρίζοντας, καθώς μητσοτακοκρατείται και πάλι η μεγάλη γαλάζια παράταξη.
Μπορεί να μην έχουμε την ευτυχή δυνατότητα να παραστούμε στο κορυφαίο γεγονός του Φλεβάρη και με συντριβή να κοιτάζουμε την πρόσκληση, όμως την προσεχή Πέμπτη η Μιμή (ποια Ντενίση ρε;) παρουσιάζει το βιβλίο της «Η οργή του Ανδρέα». Και μάλιστα στην ΕΣΗΕΑ. Μακάριοι όσοι θα παρευρεθούν. Με ταξί άλλων και μεταξύ άλλων θα ακούσουν τον στρατηγό Δημήτρη Αλευρομάγειρο (τι όνομα! Ειδικά για τουρκοφάγο) και τον αμίμητο Παναγιώτη Σγουρίδη («επιτέλους ο χρήστης των μέσων μαζικής μεταφοράς πρέπει να πληρώνει, πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη»). Και φυσικά την Μιμή (μη, μη) που τόσα ωραία θα έχει να πει, πιθανώς απαλλαγμένη από τον κίνδυνο να της αστράψουν πάλι κανένα ηχηρό σκαμπίλι…
«Εκπαιδευόμαστε να κάνουμε ορισμένα πράγματα και να μην κάνουμε ορισμένα άλλα. Για τον σκοπό αυτό μαθαίνουμε ορισμένες πληροφορίες και δεν μαθαίνουμε ορισμένες άλλες. Δεν χρειάζεται παρά να εξετάσουμε ποιον ωφελούν περισσότερο οι πράξεις και οι παραλείψεις μας. Γιατί το παράλογο μπορεί να είναι ολοφάνερο κι ωστόσο να μην το αντιλαμβάνεται κανείς» (Ε. Α. Ράουτερ – «Η κατασκευή υπηκόων»).
Γνωρίζει κανείς ή κανίς, τι απέγινε εκείνο το καλόπαιδο και πατριωτάκι της Κοκκινοσκουφίτσας, ο Νίκος Ξανθόπουλος της συμβασιλεύουσας, της ζωής, της πολιτικής και της τέχνης; Ο Πανίκας Ψωμιάδης (ΠΑΗΑUΟMUC PCOMUADUC στη γλώσσα των ελληνοπόντιων); Αλλοτε μας έδινε τόση ύλη (και ιλύ) και δεν είναι σωστό να μη ρωτάμε περί την τύχη του.
Κάποτε έπρεπε να ρωτήσω για να μάθω ότι «κατρούγκαλος» δεν είναι βρισιά ή μειωτικός προσδιορισμός. Ανενημέρωτη γαρ και μη ασχολούμενη με την πολιτική (έτσι δεν έλεγαν όλοι αυτοί οι σημερινοί κήνσορες οικονομικών τε και απασών των επιστημών;), αφού δεν ήταν της μόδας. Μα τώρα νιώθω έντονα την ανάγκη να ξαναρωτήσω… Είναι σίγουρο ότι δεν είναι, ρε παιδιά;
«Αν είσαι καλός πού ’ναι οι οχτροί σου;» (Μενέλαος Λουντέμης).
Κοκκινοσκουφίτσα
