Οταν το κόμμα του Σύριζα λέει «αγωνιστική παρέμβαση» προφανώς εννοεί αυτήν των ΜΑΤ
No homes στη Χομς…
Οχι εικοστός αλλά… λιγοστός πρώτος αιώνας!
> «Τρίωρη πρεμιέρα σκληρής διαπραγμάτευσης» kathimerini.gr, 2-2-2016. Χείρα βοηθείας από «αντιπολιτευόμενο» έντυπο…
> Η Agrotica αποδείχτηκε non-Agrotica.
> Την «τάξη στη χώρα» που ανέφερε η Γεροβασίλη (στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών) την έχουμε ΗΔΗ διαπιστώσει στο βαθμό χρήσης των δυνάμεων καταστολής. Οσο για τα περί «αποσταθεροποίησης» ας τα αναζητήσει στη συνεχώς μειούμενη επιρροή της συγκυβέρνησής της…
> Προκλητικότατη η ανακοίνωση του Τ.Ε.Π. (Τμήματος Εργατικής Πολιτικής) του Σύριζα, επιμένει να κάνει αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση…
> Ετσι, πες το ντε: ΚΑΙ το ίδρυμα Ωνάση «ενδιαφέρθηκε» για τον «θεατρικό» Σάββα.
> Πάντα πίναμε, πάντα / θρηνούσαμε· / ωστόσο δρεπανίζει ο θάνατος / χαρές και λύπες και / διάρκειες / εμβυθίζοντας την / αγάπη / στο τίποτα (Ν. Καρούζος, 24-10-1986, από το «Θρίαμβο χρόνου»).
> Σημειώνει ο Α. Ραβανός (tovima.gr/options/article/?aid=773561): «Στο ερώτημα ταξικός πόλεμος ή κοινωνική ειρήνη, η απάντηση για την πλειοψηφία των πολιτών που απεχθάνονται και το ταξικό μίσος, είναι αυτονόητη: κοινωνική ειρήνη». Και πώς τη «μέτρησες» και βρήκες «πλειοψηφία», ρε παλικάρι; «Ανησυχεί» ο συγγραφέας του πονήματος και, μάλιστα, κρίνει ότι «στη χώρα πρέπει να διαμορφωθεί κλίμα ευρύτερης συναίνεσης και εθνικής συνεννόησης». Εις μάτην…
> Ο κυρ-Φώτης (ένας πρόεδρος κι αυτός… με όρεξη πολλή για δουλειά…) δήλωσε πως είναι «απαράδεκτες οι πιέσεις προς την Ελλάδα», ενώ συμφώνησαν (αυτός και ο Τσίπρας) «στην ανάγκη να συμβάλλουν όλες οι προοδευτικές δυνάμεις για την έξοδο από την κρίση και για να προχωρήσει η χώρα μπροστά». Με τα χίλια θέλει να γίνει κι αυτός κυβερνητικός εταίρος (-α) μιας και η εξουσία των αστών έχει πάντα γλύκα για όλους τους συμμετέχοντες σ’ αυτήν…
> Οταν η κυβερνητική εκπρόσωπος δηλώνει αρνητικό σε «εκλογές ή οικουμενική», υπάρχει λόγος σοβαρός: να μην δώσουμε βάση στα λεγόμενά της.
> Τώρα που μειώνονται οι συντάξεις ενώ ο Τσίπρας υπόσχεται (;) «απαραβίαστη “κόκκινη γραμμή” (σ.σ. τους), η μη μείωση συντάξεων» δεν είναι απορίας άξιον: οι «κόκκινες γραμμές» είναι χαραγμένες με το αίμα του άγρια φορολογούμενου ελληνικού λαού και δη της εργατικής τάξης.
> Τώρα διαπίστωσαν μερικοί ότι «Η Κούβα πωλείται»… Πολύ αργά για δάκρυα…
> «Η αντιασφαλιστική επίθεση πήρε σάρκα και οστά – Η νομιμοποίηση της επιτροπής Φακιολά – Κοινή αντεργατική φιλοσοφία – Η θεμελιώδης ταξική διεκδίκηση – Σάρωμα ασφαλιστικών δικαιωμάτων – Μείωση συντάξιμου μισθού – Αυξήσεις εισφορών – Μεγάλο χτύπημα στην υγεία» (Μαρξιστική/Λενινιστική Επιθεώρηση, τεύχος 6, Μάης 1992).
> Νάμουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα τ’ αψήλου.
> Ο κυρ-Φώτης, βλέπεις, ξέρει από συναινέσεις και οικουμενικές. Γιατί να λείπει στις κρίσιμες ώρες…
> Ερχονται λοιπόν οι κολλεκτάριοι και οι κομιτατήσιοι, ήγουν τα μέλη και στελέχη αυτής ταύτης της συγκυβερνήσεως να πουλήσουν πνεύμα ενώ δεν αποτελούν παρά μόνο μίαν κυσθοκορώνη αχόρταγη δι’ εξουσίαν.
> Ζαν-Λικ Γκοντάρ: This is the enemy (δείχνοντας μια τηλεοπτική κάμερα), 1988.
> «Αδιέξοδο με το καλημέρα – η τρόικα μεγαλώνει τον λογαριασμό» (tanea.gr, 3-2-2016), και φωτογραφία του Κατρούγκαλου καθώς βγαίνει απ’ το ξενοδοχείο όπου «συνομίλησε» με την τρόικα. Με κατεβασμένα αυτιά από το «αδιέξοδο» επειδή η «τρόικα θέλει περισσότερα» ενώ η κυβέρνηση «αντιστέκεται» στις «κόκκινες γραμμές». Πόσα κορόιδα θα βρουν; «Σε συμπληγάδες τρόικας – κοινωνικών ομάδων κινείται η κυβέρνηση» που –να μην ξεχνιόμαστε- καραεφαρμόζει της οδηγίες των πατρώνων της συγκλονισμένη και με συντριβή ψυχής… Στη μέση η κυβέρνηση, η αθώα. Πίσω, καραϋποκριτές!
> Ιδού και ο Αβραμό που διακρίνει συμμάχους της κυβέρνησης («Η Ελλάδα δεν θα μείνει μόνη της στο προσφυγικό»). Στηρικτική της κυβέρνησης κίνηση, αρχηγική ή και τα δυο μαζί;
> «Στις 18 Φεβρουαρίου 1935 οι εφημερίδες του (συγκροτήματος) Hearst στις ΗΠΑ άρχισαν να δημοσιεύουν μια σειρά άρθρων του Τόμας Γουώκερ. (Ο Hearst ήταν μεγιστάνας του Τύπου και συμπαθών των Ναζί). Ως πολυταξιδεμένος και ως δημοσιογράφος, ο Γουώκερ, υποτίθεται ότι είχε γυρίσει όλη την Σοβιετική Ενωση μέσα σε μερικά χρόνια. Ο κύριος τίτλος της εφημερίδας “Chicago American” στις 25 Φεβρουαρίου ήταν: “Εξι εκατομμύρια θάνατοι στο Σοβιετικό λιμό: κατάσχονται οι σοδειές των αγροτών, οι ίδιοι και τα ζώα τους λιμοκτονούν”. Στο μέσον της σελίδας υπήρχε άλλος ένας τίτλος: “Δημοσιογράφος ρισκάρει τη ζωή του για να τραβήξει φωτογραφίες που δείχνουν την πείνα”. Στο κάτω μέρος της σελίδας: “Πείνα – έγκλημα κατά της ανθρωπότητας”. Την εποχή εκείνη ο Louis Fischer εργαζόταν στη Μόσχα για την αμερικανική εφημερίδα “The Nation”. Τον ενόχλησε τα μάλα η επιτυχία του εντελώς άγνωστου συναδέλφου του. Εκανε κάποια έρευνα και ανακοίνωσε τα αποτελέσματά της ώστε να τα διαβάσουν οι αναγνώστες της εφημερίδας: “Οπως πληροφορούμαστε, ο κ. Walker μπήκε στη Ρωσία την περασμένη άνοιξη, δηλ. την άνοιξη του 1934. Αντίκρυσε πείνα. Φωτογράφισε τα θύματά της. Συνέλεξε σπαραξικάρδιες μαρτυρίες -από πρώτο χέρι- των θυμάτων της πείνας. Τώρα η πείνα στη Ρωσία αποτελεί ένα φλέγον ζήτημα ειδήσεων. Γιατί κράτησε ο κ. Γουώκερ αυτά τα συνταρακτικά άρθρα, δέκα μήνες πριν τα τυπώσει…”. “Μίλησα με τις σοβιετικές αρχές οι οποίες είχαν επίσημη πληροφόρηση από την σοβιετική κυβέρνηση. Ο Τόμας Γουώκερ επισκέφθηκε την ΕΣΣΔ μία φορά. Του δόθηκε μια βίζα διαμετακόμισης από το σοβιετικό προξενείο στο Λονδίνο στις 29 Σεπτέμβρη 1934. Μπήκε στην ΕΣΣΔ από την Πολωνία ταξιδεύοντας με τραίνο στην πόλη Negoreloye στις 12 Οκτωβρίου 1934. (Και όχι την άνοιξη του 1934 όπως ο ίδιος διατείνεται). Εφθασε στη Μόσχα στις 13. Εκεί παρέμεινε από το Σάββατο της 13ης Οκτωβρίου μέχρι την Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου, και κατόπιν επιβιβάστηκε σε μια υπερσιβηρική αμαξοστοιχία η οποία τον έφερε στα σύνορα ΕΣΣΔ και Μαντσουρίας στις 25 Οκτωβρίου του 1934… Εκ φύσεως θα ήταν αδύνατο στον κ. Γουώκερ στις 5 ημέρες, μεταξύ 13 και 18 Οκτωβρίου, να καλύψει το ένα τρίτο των τόπων τους οποίους “περιγράφει’’ από προσωπική εμπειρία. Υποθέτω πως έμεινε στη Μόσχα όσο χρόνο του χρειαζόταν για να συλλέξει από πικρόχολους ξένους το “τοπικό χρώμα’’ της Ουκρανίας ώστε να έχουν τα άρθρα του το “άρωμα’’ της -ψεύτικης- αληθοφάνειας…”»
Βασίλης
