Δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.
Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
Ηταν σαν σήμερα (22 Νοέμβρη) του 1960, όταν τον λήθαργο της μακάριας αποικίας ενόχλησε (προς στιγμή φυσικά, αφού είναι παγκοσμίως γνωστό ότι δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτε περισσότερο) η παραίτηση του υφυπουργού Οικισμού Εμμανουήλ Κεφαλογιάννη. Ο μέγας πολιτικός ανήρ –της γνωστής οικογενείας- κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποιούσε ψευδώς στον τηλεφωνικό κατάλογο την ανύπαρκτη γι’ αυτόν ιδιότητα του δικηγόρου, ότι η οικογένειά του καλλιεργεί κάνναβη στο αγρόκτημά της και ότι υπό την προστασία του ίδιου και του αδελφού του λειτουργούν ρουλέτες.
«…έτρεφαν μάλιστα βαθιά απέχθεια για όλα αυτά τα ευλαβικά γένια που ολημερίς αγόρευαν στα τεϊοπωλεία και ποτέ δεν άπλωναν ούτε ένα δάχτυλο σ’ ένα φτωχό συνάνθρωπο» (Geert Mak – «Στη γέφυρα του Γαλατά»).
«Θα στήριζα κυβέρνηση ΣυΡιζΑ αλλά όχι με πρωθυπουργό Τσίπρα» δήλωσε ο ισόβιος τηλεαστέρας Απόστολος Γκλέτσος, δήμαρχος Στυλίδας και επικεφαλής του νέου κόμματος «Τελεία». «Θα ήταν ένα ολέθριο λάθος. Δεν έχει καμία ένδειξη ότι ξέρει να κάνει αυτή τη δουλειά», είπε για τον αυριανό (με την αόριστη συμπαντική έννοια του όρου) πρωθυπουργό ο Απόστολος Γκλέτσος. Το ζουμί όμως είναι παρακάτω, στο «καλό της πατρίδας» (τι αρρώστια μα και τι πιστοποιητικό!) που επικαλέστηκε ο… σύντροφος δήμαρχος λέγοντας «θα συνεργαζόμουν με τον οποιονδήποτε για το καλό της πατρίδας εκτός από την εκδοχή να είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας». Ενώ, αντίθετα, όταν ρωτήθηκε για τον Αντώνη Σαμαρά και το ενδεχόμενο να παραμείνει πρωθυπουργός, ο μπαλαμός απάντησε ότι «ο Σαμαράς έχει δείξει ότι αν μη τι άλλο ξέρει τη δουλειά». Και ζήτησε «να λύσουμε τα προβλήματα σαν εθνική Ελλάδος», αφού «δεν έχουμε την πολυτέλεια να κοιτάξουμε ούτε δεξιά, ούτε αριστερά». Η ενημέρωση δεν θα ήταν σφαιρική και ολοκληρωμένη, αν δεν σημειώναμε ότι στόχος της «Τελείας» είναι η είσοδος στη βουλή. «3% αρκεί», είπε χαρακτηριστικά ο κομματάρχης.
«Ο εργάτης είναι πτωχός και ουδένα λόγον έχει να είναι ευχαριστημένος εκ της καταστάσεώς του. Συναισθάνεται ότι είναι αδικημένος από την κοινωνίαν και αν δεν το συναισθάνεται, η αναισθησία αύτη είναι κακόν έτι χειρότερον από την πτωχείαν. Ο εργάτης οφείλει να γνωρίζει ότι μόνη η εργασία του είναι οπού παράγει όλα τα αγαθά του βίου και οφείλει προσέτι να γνωρίζει ότι άλλος χαίρεται και απολαμβάνει τα αγαθά ταύτα. Ας το είπωμεν καθαρά. Η τάξις των κεφαλαιούχων εξουσιάζει τα μέσα της παραγωγής του πλούτου της χώρας -δηλαδή τα εργοστάσια, τα ατμόπλοια, τους σιδηροδρόμους, τας τραπέζας και το έδαφος. Δια να προμηθευθείς ενδύματα, τροφάς και στέγην πρέπει να γίνει χρήσις και του εδάφους και των μηχανών. Εάν λοιπόν μία τάξις εξουσιάζει αυτά τα απαραίτητα μέσα της παραγωγής, είναι προφανές ότι η τάξις αύτη ημπορεί ν’ απαιτήση παρά σού του εργάτου (παρά της τάξεως δηλαδή η οποία δεν τα εξουσιάζει) οσονδήποτε ενοίκιον ευαρεστείται δια την χρήσιν αυτών. Και τι ευαρεστείται να απαιτεί; Παν ό,τι παράγεις, εκτός μόνον του ολίγου εκείνου το οποίον καλείται “μισθός’’ και το οποίον σου επιτρέπει να κρατείς, τόσον μόνον όσον αρκεί να συντηρείς την απλήν ύπαρξίν σου» (Πλάτων Δρακούλης – «Ανάγκη Εργατικού Κόμματος» – 1910).
Συνεχίζονται τα όργανα με τα όργανα καταστολής. Που ζουν την καλύτερη εποχή τους, τώρα που έγιναν ουσιαστικά και τυπικά «κράτος» η αμορφωσιά, ο εκφασισμός, η ευτέλεια, ο πολιτικός αναλφαβητισμός, η καφρίλα και η γενική συσκότιση. Τι να σου κάνει κι ο μπάτσος όταν βλέπει να τον ξεπερνάνε σ’ όλα αυτά οι ανώνυμοι «νοικοκυραίοι»; Να μείνει πίσω τους; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Και η «επερχόμενη κυβέρνηση της αριστεράς» (τρομάρα της) από εκεί που ψέλλισε κάτι προ τριετίας για διάλυση των ΜΑΤ (λέμε και καμιά μαλακή Αννα, περνάει η ώρα) τώρα διοργανώνει ημερίδες περί του «τι αστυνομία θέλουμε» και κάνει γαργάρες με ταβανόπροκες. Πάνε οι παλιοί λεονταρισμοί και οι ανακοινώσεις με το παραμικρό, τώρα πια δεν ακούνε τους ήχους απ’ τις σφαλιάρες έτσι καθώς τους σκεπάζει το ποδοβολητό τους για την κορυφή…
Κοκκινοσκουφίτσα
