ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

 

Δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.

Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
 

Την Τετάρτη έχουν γενέθλια δύο ογκόλιθοι της πολιτικής και παραπολιτικής σκηνής. Ο κουμπάρος του Αντώνη Σαμαρά (ο Μανωλάκης ο Μητσιάς ντε) που κλείνει τα 68 και ο κουμπάρος του Κωστάκη του Καραμανλή (ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ντε) που κλείνει τα 60. Κάτι που βέβαια δεν θα μπορούσε να μην καταγράψει στα ιστορικά κιτάπια (κοίτα ποια) της παράδοσης η λαϊκή μούσα:
 

Δείξε μου τον κουμπάρο σου για να σου πω ποιος είσαι.
Ενας λέει «συγχώρα τον» και άλλος λέει «φτύσε»…

 

Η φωτογραφία που «κοσμεί» σήμερα τη στήλη, είναι τραβηγμένη στην κοπή πίτας του ΣυΡιζΑ Ξάνθης. Πέρα από το ιδεολογικό ζήτημα και τις συζητήσεις που θα έπρεπε να εγείρει αυτή καθαυτή η κοπή πίτας από αριστερούς (τι γελάτε ρε;), η στήλη νιώθει την ανάγκη να διατυπώσει αυτό που φτάνει ως τα χείλη οποιουδήποτε βλέπει τη φωτογραφία. Ενα πιο πεζό ερώτημα που άπτεται ακόμη και του κοινού περί αισθητικής αισθήματος: Δηλαδή οι γύφτοι τι διαφορετικό κάνουν και τους βγήκε το όνομα;
 

«Τάχα για ποια ευθύνη και αξιοπρέπεια θα μιλάνε οι ασύνετοι μικροαστοί / οι κυνικοί πορνογράφοι των χαμαιτυπείων / οι δαιμονόπληχτοι μεταπράτες του δικού μας αίματος» (Κώστας Θρακιώτης – «Η οργή των αγαλμάτων»).
 

Της στήλης δεν της διαφεύγουν τέτοια γεγονότα, μπορεί να αργεί αλλά δεν λησμονεί. Κι αν κάποιοι σκέφτηκαν κάτι τέτοιο, να ανακαλέσουν. Μιλάμε για τη γέννηση της «Ενωσης για την πατρίδα και για τον λαό» στην Ενωση Συντακτών. Για το νέο, ελπιδοφόρο κόμμα του Βύρωνος Πολύδωρα και του Χρήστου Ζώη που μόνο αν είναι κανείς οπτοπλινθορίπτης ή καδρονοφόρος δεν μπορεί να αγαλλιάσει εν τη γενέσει του. Παρούσες οι δύο κόρες, παρόντας και ο υιός Πολύδωρας, αλλά on camera φυσικά μίλησε μόνο ο τελευταίος (μην τα ισοπεδώνουμε όλα τα ιερά και όσια της φυλής). Οσο για τον αξεπέραστο Byron, ιδού τι είπε: «Δεν πάει άλλο! Να ξαναζωντανέψουμε την πολιτική. Δεν κάνουμε σύναξη έξαλλων, αλλά σύναξη μιας ψυχής που πάλλεται για την πατρίδα και το λαό. Θέλουμε ψήφους αντί για βόλια. Ημουν στρατιώτης μια ζωή, όχι της ηγεσίας αλλά της ιδέας». Είπε κι άλλα, που θα χρειαζόμασταν δυο-τρεις φορές την έκταση της στήλης για να παραθέσουμε και να σχολιάσουμε, κυρίως λαμβανομένου υπόψη ότι ο τρισμέγιστος είναι χορηγός και τροφοδότης παντός καιρού. Οσο για τον Χρήστο Ζώη, δεν είπε παρά το προφανές: «Χρειάζεται κουζουλάδα για να κινήσεις τα πράγματα μπροστά κι εμείς τη διαθέτουμε με την καλή έννοια του όρου». Τι άλλο να πούμε εμείς;
 

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης. Και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης» (Sigmund Freud).

Πάει το ΙΚΑ, πάει ο ΕΟΠΥΥ, θα έχουμε τώρα το αποπαίδι το ΠΕΔΥ. Το «θα έχουμε» είναι σχήμα λόγου βέβαια… Πόσα χάθηκαν χωρίς ν’ ανοίξει μύτη! Αν αποφασίζαμε να κάνουμε μια ονομαστική λίστα, σίγουρα δεν θα έφτανε η έκταση της στήλης. Και πόσα ακόμη θα χαθούν!
 

Και ξαφνικά ανακαλύφτηκε και πάλι η Αμερική! Οι «αμαρτωλές ΜΚΟ», οι πράκτορες, οι πολιτικοί εκβιασμοί, τα κονδύλια. «Πού είναι τα λεφτά;» ρωτούσε κάποτε κάποιος «λειτουργός» εκεί που τον έπαιρνε, χωρίς να ξέρουμε αν θα έχει και εδώ την ίδια αγωνία…
 

Το λέν’ τ’ αηδόνια στα κλαριά, τα τσόνια κι οι μπεκάτσες
πώς γίνεται να μη βρωμάς δουλεύοντας στη βρώμα

για όλα κουβεντιάζοντας, τίποτε μην αλλάξει;
 

Κλυδωνίζεται ο καπιταλισμός παγκόσμια, βρωμάει και ζέχνει ο αέρας και στην Ψωροκώσταινα, αλλά όλα θυμίζουν περισσότερο τηλεοπτική σειρά ή κακοστημένη θεατρική παράσταση, παρά την αληθινή ζωή. Θεατές παθητικοί κι ασάλευτοι σ’ ένα θέατρο σκιών, διαλυμένοι και τσακισμένοι μέσα σε ανέξοδες ρητορείες μιας πρωτοφανούς ανημποριάς, απλά παρακολουθούμε και καταγράφουμε δίχως την παραμικρή πίστη για κάποια άλλη δυνατότητα. Τραγικά απόντες την ώρα που γράφεται η πιο σκληρή ιστορία, στον δρόμο για την αποξήλωση των πάντων από εκείνους που δεν θα ησυχάσουν αν δεν τα «σκουπίσουν» όλα.
 

«Εδώ να μείνω ακόμα θα σαπίσω από σιγουράδα, τεμπελιά και καλοπέραση. Ανοιξε την πόρτα να φύγω. Είμαι άνθρωπος. Ανθρωπος πάει να πει πολεμιστής. Εξω ψυχανεμίζομαι θεριά που δαγκώνουν, ποτάμια που πνίγουν, φωτιές που καίνε. Θα βγω να πολεμήσω. Ανοιξε την πόρτα να φύγω» (Νίκος Καζαντζάκης).
 

Κοκκινοσκουφίτσα