Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Να μην ξεχάσουμε τα σημερινά γενέθλια του Καρλωμένου (του συζύγου της Κάρλα ντε) που κλείνει τα 57, αλλά δεν ξέρουμε πόσα ακόμα θα κλείσει στην προεδρία. Αφήστε δε που αύριο είναι και σημαδιακή μέρα για τσάρους, αφού από ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης, τρεις από δαύτους έφυγαν για τον αγύριστο στις 29 του Γενάρη! Το 1676 ο Αλέξιος ο πρώτος, είκοσι χρόνια αργότερα ο Ιβάν ο πέμπτος και το 1730 ο Πέτρος ο δεύτερος. Καλού-κακού ας έχουν το νου τους οι κάθε λογής τσάροι… Οσο για μας της πλέμπας, ας θυμηθούμε ότι ήταν 29 Γενάρη του 1956 όταν άρχισε διά σχετικού νόμου να παρέχεται δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη στους γονείς, συζύγους, παιδιά και αδελφούς των δημοσίων υπαλλήλων. Μισό αιώνα αργότερα έμελλε να τους πάρει ο διάολος τον πατέρα (βέβαια δεν υπάρχει διάολος, αλλά αυτό δεν μειώνει την καταστροφή).
Με τον… αδιάβαστο κύριο Goldon δεν θα ασχοληθούμε, αφού τον έχουν πάρει υπό τη σκέπη τους –και δικαίως, όπως φροντίζει να αποδεικνύει καθ’ εκάστη– άλλες Κοντροστήλες, εκθειάζοντας την ασύλληπτη ικανότητά του στην παροχή άφθονου πολιτικού και παραπολιτικού υλικού. Εμείς ας περιοριστούμε στην εναπόθεση μιας ανθολογίας από κάποια πετυχημένα (αυτά είναι τα light, έχουμε και «απ’ τα καλά») που κυκλοφορούν στην πιάτσα τελευταία:
♦ Το ποσοστό ανεργίας είναι μεγαλύτερο απ’ το ποσοστό του ΠαΣοΚ.
♦ Σαμαράς: ο πρώτος έλληνας πρωθυπουργός που απέδειξε ότι είναι ανίκανος να κυβερνήσει πριν κυβερνήσει.
♦ Γιώργος Παπανδρέου: ο πρώτος υπάλληλος που μπαίνει στην εφεδρεία.
♦ Ενα λάθος κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη, έλεγε η δασκάλα στο σχολείο. Τώρα κατάλαβα ότι δεν εννοούσε τα γραπτά.
♦ Ανοιξε το κλειστό επάγγελμα του πρωθυπουργού της χώρας.
♦ Για να τελειώνουμε, κάντε οικουμενική κυβέρνηση με ένα Γερμανό, έναν Ιταλό, έναν Ισπανό κι έναν Πόντιο, έτσι κι αλλιώς ανέκδοτο έχουμε γίνει.
♦ Πρωθυπουργός ένας τραπεζίτης σε χρεωκοπημένη χώρα! Σαν να βάζεις ένα διακινητή ναρκωτικών διευθυντή σε κέντρο απεξάρτησης.
♦ Κάποιος πρέπει να θυμίσει στους παρουσιαστές ότι η έκφραση «τα στελέχη της ΝΔ ήταν όλη νύχτα στη Συγγρού», μπορεί να παρεξηγηθεί…
Σε όσους διατηρούν ακόμη απορίες για το πολιτικό στίγμα, τις ιδεολογικές κατευθύνσεις και τις πιθανές πρακτικές της «Δημοκρατικής Αριστεράς», αφιερώνουμε τις παρακάτω δηλώσεις που έκανε στην Ξάνθη το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της, Βασίλης Τραϊφόρος: «Αν πάρουμε ένα σεβαστό ποσοστό στις εκλογές, τότε θα διαπραγματευτούμε με όρους και προϋποθέσεις, θα κάνουμε συγκλίσεις με πρόσωπα που θα είναι εμπιστοσύνης, για να μπορέσει αυτή η ρημάδα η χώρα να κάνει ένα μικρό κλικ προς τα αριστερά. Δεν θέλουμε ούτε τους μεγάλους –ισμούς, σοσιαλισμούς, κομμουνισμούς, θέλουμε να κάνουμε μια μικρή αριστερή στροφή, να κάνουμε τέτοιες αλλαγές, διαρθρωτικές αλλαγές, που θα ωφελούν τους πολλούς. Γιατί πολιτική δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά να είμαι ωφέλιμος στον πολίτη». Δεν φανταζόμαστε να περιμένετε και σοβαρό σχόλιο τώρα από μια αστεία-σατιρική στήλη, ε;
«Ενα αστικό κόμμα έχει στη διάθεσή του τις πηγές και την υποστήριξη της υπάρχουσας αστικής τάξης, την οικονομική της κυριαρχία, την εκμετάλλευση που αυτή ασκεί, τον κρατικό της μηχανισμό, τους ιδεολογικούς κρατικούς της μηχανισμούς κλπ. Για να μπορέσει να υπάρξει δεν χρειάζεται καταρχήν να συμπυκνώσει τις λαϊκές μάζες, τις οποίες θέλει να κερδίσει υπέρ των ιδεών του: είναι πάνω από όλα το ίδιο το κοινωνικό καθεστώς της μπουρζουαζίας που αναλαμβάνει αυτή την εργασία της πειθούς, της προπαγάνδας και της διαφήμισης και το οποίο εξασφαλίζει στα αστικά κόμματα τη μαζική τους βάση. Το πολιτικό και ιδεολογικό άρπαγμα από τη σκοπιά της αστικής τάξης είναι τόσο ασφαλές και από πολύ καιρό εξασφαλισμένο, ώστε “κανονικά” τα εκλογικά αποτελέσματα προκύπτουν ακριβώς αυτόματα -στα πλαίσια των παραλλαγών που έχουν τα κόμματα των διαφορετικών μερίδων της αστικής τάξης. Κατά κανόνα αρκεί στα αστικά κόμματα να οργανώσουν καλά τον εκλογικό αγώνα, με το να κινητοποιηθούν βραχυπρόθεσμα και αποτελεσματικά για να θερίσουν τους καρπούς της κυριαρχίας εκείνης η οποία παρίσταται ως επιλογή με βάση την πειθώ. Γι’ αυτό ένα αστικό κόμμα δεν χρειάζεται επίσης μια επιστημονική θεωρία ή έστω ένα σταθερό δόγμα για να επιζήσει. Για να αποκτήσει οπαδούς, που θα είναι ήδη προκαταβολικά πεισμένοι –από συμφέρον ή από φόβο– τού αρκεί να έχει μερικές ιδέες, τις οποίες αντλεί από τα θεμέλια της αστικής ιδεολογίας» (Louis Althusser).
Κοκκινοσκουφίτσα
