ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
 

Ανοίγουν τα διόδια, άνοιξε το τριώδιο, ανοίγει ο δρόμος για εκποίηση (συγνώμη, «αξιοποίηση» όπως με ειδοποιούν απ’ το κοντρόλ) της δημόσιας περιουσίας, ανοίξαμε κι εμείς και σας περιμένουμε…
 

Οι εφημερίδες το έγραψαν και φυσικά δεν χωράει αμφιβολία: «Τα αρχικά του ονόματος και του επωνύμου του που αρχίζουν από “Σ”, υποστηρίζει ότι ανέγραφε στο κράνος του ο αστυνομικός της υποδιεύθυνσης Μέτρων Τάξης για τον οποίο διατάχθηκε ΕΔΕ, επειδή τα δύο “Σ” παραπέμπουν στα σύμβολα των γερμανικών Ες-Ες». Εκείνο που μας άρεσε είναι η κατάληξη του ρεπορτάζ: «Ο ισχυρισμός του θα ερευνηθεί από τη διοικητική εξέταση»! Δηλαδή ωρέ παλικάρια, από τη διοικητική εξέταση θα αποδειχτεί πώς το λένε το όργανο; Υποθέτω τότε ότι θα κληθεί και ο νονός (ποιος δον Κορλεόνε ρε;).
Κι αν τον έλεγαν Κώστα Καραμαλακίδη του Ελευθερίου, υπήρχε περίπτωση να γράψει στο κράνος ΚΚΕ; Anyway, που λένε και οι χαριτόβρυτες συνάδελφοι των απόκοσμων κοσμικών στηλών, σε κανένα μπορντέλο δεν απαγορεύεται ο αυνανισμός, γιατί να απαγορευτεί στην Τροϊκαλάνδη;
 

Πάντως, Κερατέα και απεργοί πείνας μετανάστες εξακολου-     θούν να φωτίζουν τις ζοφερές μέρες που τις σκιάζει η φοβέρα και τις πλακώνει η σκλαβιά μιας δράκας στυγνών εκμεταλλευτών και εχθρών του ανθρώπου. Και βέβαια, όσο κι αν τα πράγματα είναι γκρίζα και όσο κι αν η πολιτική ανοργανωσιά της εργατικής τάξης αφήνει περισσότερο χώρο στους κτηνώδεις πλέον εχθρούς της, κανένας δεν πιστεύει ότι θα είναι πάντα έτσι… Παρήγοροι και οι πυκνοί καπνοί που αναδύονται από «καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος» όπως ευπρεπώς λέγονται τα καπνιστήρια της ανυπακοής.
Το ίδιο παρήγορο και το κίνημα «δεν πληρώνω» στα διόδια και στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν όλα αυτά κατάφερναν να πάρουν πολιτικά χαρακτηριστικά και συγκεκριμένες στοχεύσεις, τότε θα μιλούσαμε πολύ διαφορετικά…

«Ο φασισμός είναι βία, όμως η βία δεν είναι φασισμός πάντα, όπως προσπαθεί –για λόγους δικούς της– να δημιουργήσει την εντύπωση η αστικο-δημοκρατική προπαγάνδα. Η βία ασκεί μια δικτατορία πάνω στο λαό, δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη βία που μπορεί να μεταχειριστεί ο λαός στην πάλη του για την ανατροπή της δικτατορίας» («Αντιπληροφόρηση» – Απρίλης 1976).
 

Να και μια φορά που συμφωνούμε απόλυτα με τον πρωθυπουργό: «Πιστεύω στη διά βίου μάθηση και πάντα πίστευα σ’ αυτήν» δήλωσε, ίσως έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι το μέλλον θα έχει πολλά να του διδάξει. Τη συνέχεια των δηλώσεων τού μη αυτόχθονα για τις αυτόχθονες δυνάμεις, προτιμούμε να μην τη σχολιάσουμε. Το ίδιο και τις περί την κάρτα του μετανάστη εξαγγελίες του εσωτερικού μετανάστη Γιάννη Ραγκούση.
 

Ολοι νίπτουν τας χείρας τους, πολλώ δε περισσότερο από τότε που άκουσαν ότι το πλύσιμο των χεριών σκοτώνει τον ιό Α(Η1Ν1) που του χρόνου θα είναι Β(Η1Ν1) και το 2035 θα είναι Ω(Η1Ν1), χωρίς να ξέρουμε –και, προσωπικά, χωρίς να μας ενδιαφέρει– σε τι θα μεταλλαχτεί το 2035 που τελειώνουν τα γράμματα του αλφαβήτου.
 

Στρέφουμε λίγο το πρόσωπο προς τον χώρο της «οργανωμένης ανυπακοής» όπως γράφουν οι αφίσες και ας μας επιτραπεί μια παρατήρηση –με όλο το σεβασμό και την προσήκουσα συστολή– προς τον «Ριζοσπάστη»: Η ελληνική γλώσσα καθώς και το πληκτρολόγιο των υπολογιστών, διαθέτουν διαλυτικά που καλό είναι να τα μάθουν οι εργαζόμενοι, έστω και σε μια μέρα που δεν συμμετέχουν σε εξαγγελθείσα από το κόμμα απεργία. Γιατί όταν γράφουν στην ιστοσελίδα –και πιθανόν και στην έντυπη έκδοση– ότι η Λιάνα Κανέλλη είπε «να φάει το παιδάκι στην άλλη άκρη της γης», δημιουργούν άσχημους συνειρμούς και πιθανόν να κινητοποιήσουν άσκοπα την εισαγγελία που είναι επιφορτισμένη και με χίλια δυο άλλα πράγματα. Αλλο το παιδάκι κι άλλο το παϊδάκι, άλλο οι αστικές και άλλο οι κανιβαλικές συνήθειες.
 

Γράφουμε για πολλούς χώρους και δεν γράφουμε για τα συμβαίνοντα στο δημοσιογραφικό χώρο, όπου γίνεται της Πόπης (ποιος Τσουκάτος ρε;), μη διαφέροντας σε τίποτε από τους άλλους χώρους των ανθρώπων της δουλειάς. Βλέπετε, δεν είναι μόνο τα άθλια φερέφωνα, οι διαπλεκόμενοι, τα πρόθυμα παπαγαλάκια και οι ακριβοπληρωμένες κοινωνικές νανουρίστρες, αλλά και οι άλλοι. Με τα μπλοκάκια, με τις περικοπές, με τις εργασιακές σχέσεις-λάστιχο, με τις απειλές, την τρομοκρατία και τις απολύσεις.
 

«Θα ‘θελα λίγο δυναμίτη, θα ‘θελα μιαν έκρηξη που να σκορπίσει το χειρότερο θάνατο στα βολέματά σας. Ευλογία κυρίου τα μυδράλια της ποίησης» (Νίκος Καρούζος).