Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Για κάποιο λόγο που εμείς οι μη φιλόχρηστοι και αρκούντως φιλοάχρηστοι, εμείς οι απολωλότες αμνοί και άσχετοι περί τα τοιαύ-τα αγνοούμε, φαίνεται πως τα μέσα του Δεκέμβρη «τραβάνε» και ευνοούν τους αναθεματισμούς και τους αφορισμούς. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι μέσα σε λίγες μέρες βρίσκουμε δύο από δαύτους: Στις 12 Δεκεμβρίου του 1916 ο αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος αναθεματίζει τον Ελευθέριο Βενιζέλο (ο οποίος δεν ήταν Ισπανός και δε λεγόταν Ελ Βενιζέλος, όπως έμεινε στις ταμπέλες της Αθήνας και στα χείλη πολλών). Αυτό έγινε δημόσια, σε μια… λαμπρή τελετή στο Πεδίο του Αρεως, τη παρουσία μελών της Ιεράς Συνόδου, της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και πλήθους κόσμου (χιλιάδων αντιβενιζελικών δηλαδή). Μια ενέργεια για την οποία ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ζήτησε δημόσια συγγνώμη ογδόντα τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά τα ειωθότα. Και πάλι καλά δηλαδή, αφού για άλλους χρειάστηκαν αιώνες όπως ξέρετε. Και στις 16 Δεκεμβρίου του 1990, ο Αυγουστίνος Καντιώτης αφορίζει τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Αγγελόπουλο, στον οποίο έτρεφε μια ιδιαίτερη αδυναμία από τότε που ο τελευταίος γυρόφερνε στο πρώην φέουδο και μετέπειτα πασαλίκι της Φλώρινας.
Ραγκούσης, «δεν βρίσκεται λέξη καμία / να ‘χει στον ήχο της τόση αρμονία», έγραφε ο Γεράσιμος Μαρκοράς. Τις κρύες μέρες του χειμώνα που άρχισαν πια να κατεβαίνουν απ’ τα βουνά σαν δροσερά ανταρτόπαιδα, η Κοκκινοσκουφίτσα επιμορφώνεται –διά βίου, αφού γηράσκει αεί διδασκόμενη και διδάσκει αεί γηρασκόμενη– και κάθεται και σκέφτεται τους πάντες και τα πάντα (ενίοτε και τα κοάλα, γιατί μας τη δίνει αυτή η διάκριση υπέρ των πάντα: τι τρως; Τα πάντα. Τι ακούς; Τα πάντα. Νισάφι!). Και μελετώντας τον Ραγκούση την ώρα που άλλοι μελετάνε αεροναυπηγική (η μελέτη δεν είναι ντροπή, ο Μελέτης στην άμεση δράση είναι ντροπή), είδαμε ότι έχει το αμερικάνικο συνθετικό “rag” που είναι η αταξία, η ζαβολιά, αλλά και η πατσαβούρα. Εκτός κι αν είναι “rug”, δηλαδή χαλάκι και κιλίμι, οπότε πάω πάσο, σκουπίζω τα πόδια μου και βγαίνω. Αλλά δεν απομακρύνομαι, όχι γιατί θα χάσω το δρόμο και θα επαναληφθεί το παραμύθι με τον λύκο, αλλά γιατί στο ΥπΕσΑΗΔια (στο υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης ντε, που είπαμε ότι διαβάζεται «είπες αηδία») θα συσταθεί Γενική Γραμματεία Αναπηρίας. Η γάμα-γάμα της αναπηρίας, προφανώς θα αποτελειώσει το ζήτημα και τα πανταχόθεν αποκλεισμένα ΑμΕΑ, αλλά για το θέμα θα μας ενημερώσει εν καιρώ ο απεσταλμένος μας στο Ραγκούσειο Μέλαθρο.
«…Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ’ αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Αρης σφάζει…» (Αρης Βελουχιώτης – Οκτώβρης 1944, Λαμία).
Στη «μικρή μας πολιτεία που θα εκραγεί από ευτυχία» όπως λέει και το τραγούδι, πήραμε απουσίες στις 6 Δεκεμβρίου και το ΚΚΕ βρέθηκε αδικαιολογήτως απόν από τους δρόμους. «Δεν είναι δυνατόν!» αναφωνήσαμε έκπληκτοι απαξάπαντες μ’ ένα στόμα και 1.600 δόντια (ήμασταν καμιά πεντακοσαριά). Στην αρχή υποθέσαμε και ίππο θέσαμε ότι η φράξια των lonesome cowboys των κινητοποιήσεων μάζευε δυνάμεις για την εκρηκτική και μεγαλειώδη πικετοφορία της επομένης (25 άτομα), λόγω της επίσκεψης του «δεν έχει Στρώσ’ καν». Φευ, δεν ήταν αυτό. Οπως εξήγησαν αργότερα, «επικεντρώνουν στην 15η του Δεκέμβρη»! Στην απεργία της «πουλημένης ΓΣΕΕ και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών» δηλαδή, που όσο να ‘ναι προσθέτουν κόσμο και παλμό, ε;
«Εχει φτάσει λοιπόν η ώρα να σταματήσουμε να φλυαρούμε σχετικά με τις διαφορές και την πόλωση του παρελθόντος, για να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε πάνω σ’ αυτά που μας ενώνουν ως εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους, ακολουθώντας μια νέα αντίληψη αντιιεραρχικής οργάνωσης και τακτικής για να πετύχουμε ό,τι επιθυμούμε. Ας τελειώνουμε με το σεχταρισμό και το πνεύμα του που συντηρούν αυτοί που –με πρόφαση την υπεράσπιση αρχών– θέλουν να διατηρήσουν τη μικροεξουσία τους, καθυστερώντας την επαναστατική ενότητα που θα αντιμετωπίσει στην πράξη τα πραγματικά προβλήματα των λαών μας» (Louis Vitale).
Και με ευχές σε όσους έχουν σήμερα επέτειο γάμου, ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την παγκόσμια ημέρα μεταναστών. Χρόνια θολά…
Κοκκινοσκουφίτσα
