να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Γιορτινή μέρα σήμερα για μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες ελευθερίες: την Αρβανιτάκη, που έχει γενέθλια… Για τις άλλες… «με ρωτούν οι χειμώνες» που έλεγαν και τα «Διάφανα Κρίνα» (πάνε κι αυτά…).
Ρίχνοντας μια ματιά στα χρόνια, βλέπουμε ότι σαν σήμερα το 1903, ο σοβάς της οροφής του γραφείου του υπουργείου Εξωτερικών πέφτει πάνω στον Ράλλη (όχι τον «δεν θέλω ου» ρε), χωρίς να τον τραυματίσει σοβαρά. Την ίδια μέρα του 1924, ανώτερος αξιωματικός του στρατού πουλάει άλογα και βόδια του στρατού για λογαριασμό του. Παραμένοντας στο χώρο των αγοραπωλησιών, την ίδια μέρα του 1989 ανακοινώνεται ότι ο Μίκης Θεοδωράκης κατεβαίνει ως υποψήφιος της ΝΔ στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Η αυριανή μέρα περικλείει τις σημαντικές επετείους της γέννησης του Γιώργου Αλογοσκούφη (τι πού τον θυμήθηκα ρε;) το 1955 και της ίδρυσης της ΟΝΝεΔ το 1974. Τέλος, την Παρασκευή έχει γενέθλια (1949) ο πρότυπος εργοδότης Βασίλης Μαγγίνας.
Εσείς το πιστεύετε ότι τα μεγάλα προβλήματα της Κέρκυρας έχουν τεθεί στις άμεσες προτεραιότητες της κυβέρνησης; Η κυβερνητική κουστωδία πάντως, πήγε στην Κέρκυρα για να μας κάνει να το πιστέψουμε. Είναι βλέπετε κι εκείνη η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων που η… ενθυλάκωσή της τίθεται εν αμφιβόλω…
Καλά, αφού έγιναν και τα σαραντάμηνα (ζωή σ’ εσάς) και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το «Sea Diamond», τι shit diamond γύρευαν στο Σύνταγμα οι Σαντορινιοί (στο www.savesantorini.com μαζεύονται υπογραφές); Επίσης, πώς γίνεται να είμαστε τόσο αρειμάνιοι καπνιστές και «πρωταθλητές στην Ευρώπη» κι ο τζίρος των εστιατορίων και καφέ να έχει πέσει μόνο κατά 40%; Υπάρχουν προδότες ανάμεσά μας, που πίνουν καφέδες και μπύρες άκαπνοι; Πίσω από τον καπνό του τσιγάρου υπάρχει μια ολόκληρη εποχή, μνήμες και εικόνες, μια ιδεολογία, αλλά κι ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό διακύβευμα. Και χειρότεροι όλων, εκείνοι που ακριβώς τώρα «αποφάσισαν» (από φάσισαν) να το κόψουν…
«Ο ένοπλος πολιτικός αγώνας γίνεται όλο και πιο σπάνιος. Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλες μορφές βίας εν δράσει; Προφανώς όχι. Και πρώτη απ’ όλες η οικονομική βία την οποία ασκούν, ενθαρρυμένοι από τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, οι εξουσιαστές πάνω στους εξουσιαζόμενους. Οι ανισότητες αγγίζουν ανείπωτες διαστάσεις. Κυριολεκτικά σκανδαλώδεις. Το μισό της ανθρωπότητας ζει μέσα στη φτώχεια, πάνω από το ένα τρίτο στη μιζέρια, οχτακόσια εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από υποσιτισμό, ένα δισεκατομμύριο σχεδόν παραμένουν αναλφάβητοι, ενάμισι δισεκατομμύριο δεν διαθέτουν πόσιμο νερό, δύο δισεκατομμύρια δεν έχουν ακόμα ηλεκτρικό ρεύμα. Και, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, αυτά τα δισεκατομμύρια των καταραμένων της γης είναι πολιτικά “ήσυχοι”. Αυτό είναι μάλιστα ένα από τα μεγάλα παράδοξα της εποχής μας: περισσότεροι φτωχοί παρά ποτέ, λιγότεροι εξεγερμένοι παρά ποτέ. Αραγε, η κατάσταση αυτή μπορεί να έχει διάρκεια; Είναι ελάχιστα πιθανό. Αναμφισβήτητα, λόγω της εξάντλησης του μαρξισμού ως διεθνούς κινητήριας δύναμης της κοινωνικής εξέγερσης, ο κόσμος διασχίζει ένα είδος μετάβασης. Ανάμεσα σε δύο κύκλους πολιτικών επαναστάσεων. Και ενώ οι αδικίες είναι πιο σκανδαλώδεις από ποτέ, παρατηρούμε ότι άλλες μορφές βίας αγγίζουν ήδη διαστάσεις παροξυσμού. Συγκεκριμένα, η βία των φτωχών ενάντια στους φτωχούς και ορισμένες πρωτόγονες μορφές εξέγερσης που εκδηλώνονται με την εγκληματικότητα, την ανασφάλεια και οι οποίες –σχεδόν παντού, όχι μόνο στη Γαλλία– παίρνουν τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικού κοινωνικού πολέμου. Μπροστά στο αυξητικό αυτό κύμα, το οποίο τα μέσα ενημέρωσης αποκαλούν “ανασφάλεια”, πολλές χώρες –Μεξικό, Κολομβία, Νιγηρία, Νότιος Αφρική, κλπ.– ξοδεύουν στο εξής περισσότερα για τη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου παρά για τη δική τους εθνική άμυνα. Η Βραζιλία, για παράδειγμα, αφιερώνει το 2% του ετήσιου πλούτου της (ΑΕΠ) για τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά περισσότερο από 10,6% για την προστασία των πλουσίων απέναντι στην απελπισία των φτωχών. Το μεγάλο δίδαγμα της ιστορίας της ανθρωπότητας είναι το εξής: οι άνθρωποι πάντα εξεγείρονται μπροστά στην όξυνση των ανισοτήτων. Η άνοδος, τόσο στο νότο όσο και στο βορρά, της εγκληματικότητας –που συχνά είναι απλώς πρωτόγονες και αρχαϊκές εκδηλώσεις κοινωνικής αναταραχής– αποτελεί αδιαμφισβήτητο σημάδι της απελπισίας των φτωχότερων μπροστά στην αδικία του κόσμου. Δεν είναι ακόμα πολιτική βία. Καθένας, όμως, διαισθάνεται ότι πρόκειται για παράταση. Αραγε, για πόσο καιρό ακόμα;» (Ignacio Ramonet).
Δεν ξεχάσαμε: Στα «σωφρονιστικά» άδυτα της… δημοκρατίας που πάτε, θα πάρετε και μια γεύση του συστήματος που υπηρετείτε, καθάρματα καθ’ άρματα…
Κοκκινοσκουφίτσα
