Το τρίπωλο επικυρώθηκε και περιμένουμε την ενδέκατη του Νοέμβρη (στις 17 θα έχουμε τον πρόεδρο των έξι ημερών και στις 20 του προέδρου τα εννιάμερα). Τρεις πώλοι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα. Ο άλλος πώλος θέλησε να μην είναι μέρος του προβλήματος και αδιαφορεί αν θα μείνει από απουσίες. Θα μιλήσει αν και όταν κρίνει εκείνος, ε, κι εμείς θα τον ακούσουμε αν και όταν κρίνουμε. “Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε” που έλεγε κι ο Πιραντέλλο. Πάντα την ουρά της απ’ έξω η σουπιά και γι’ αυτό η ιστορία την αφήνει –όμοια– απ’ έξω, με πόρτες κλεισμένες στη μούρη. Πάντως, και να ήθελα να ψηφίσω για πρόεδρο (ως χοντρή τον Μπένι, ως αδέξια τον Giorgakis που πήρε και φο μπιζού για διαμαντένιο δαχτυλίδι), δεν έχω δύο ευρώ για την ψήφο, πάει πολύ. Θα μου την αφήσετε με ένα ευρώ; Ασε, θα πάρω ένα σουβλάκι καλύτερα, προτιμότερο από τις σουβλακείες.
Είπα σουβλάκι και κάνοντας έναν εξόχως λογικό συνειρμό, θυμήθηκα τον ΕΦΕΤ που συνεχίζει να εντοπίζει και να κατάσχει το ένα τοις χιλίοις από τα σκουπίδια που τρώμε. Θα πρέπει κάποια στιγμή να ζητήσουμε και εξέταση των κοπράνων για να δούμε επιτέλους τι σκατά φάγαμε και τι επίδραση έχουν τα προϊόντα που τελικά καταλήγουν στο πιάτο του καταναλωτή, όστις δεν έχει πολύ χρόνο να επιλέξει τι θα φάει μεταξύ δύο σίριαλ ή στο διάλειμμα ενός “πολύ ενδιαφέροντος και διαφωτιστικού talk show”. Στο οποίο όλως τυχαίως “έπεσε” κάνοντας ζάπινγκ γιατί ως γνωστόν δεν βλέπει τηλεόραση επειδή έχει όλο λαμακίες…
Το ασφαληστρικό όλο κι ανοίγει, σπάσανε τα νερά και ήδη έπιασε διαστολή δέκα. Οπου να ‘ναι βγαίνει το μωρό της Ρόζμαρι (Ρόζμαρι σε μια διάλεκτο των Ζουρλού είναι ο επιτήδειος αναλυτής, ενώ στα σιγκαπουρικά της Μαλάκας είναι το σκουφί του αλόγου). Εμπρός της γης οι κουρασμένοι, αλλά προσοχή στο συνωστισμό στους δρόμους παρακαλώ, οι τυχόν διαμαρτυρίες να είναι ήπιες και πολιτισμένες. Ευγενικά και με ήθος, όχι αίματα κυρ Μαυρίκο μου γιατί θα λιποθυμήσουν τα κορίτσια (για να μην πούμε για τον σεβασμό που όσο πάει και χάνεται, τς, τς, τς).
Η αγάπη της δύναμης ήταν πάντα ισχυρότερη από τη δύναμη της αγάπης κι η επανάσταση των ονείρων πάντα πιο ανέφικτη από τα όνειρα της επανάστασης. Ωστόσο, στον κόσμο των ταξικών και μη αντιθέσεων, διακρίνει κανείς μια αναλογία ανάμεσα στους ηλίθιους που γίνονται εξουσιαστές και στους εξουσιαστές που γίνονται ηλίθιοι. Υπάρχει μια ισορροπία, μια ανεξήγητη σοφία που ρυθμίζει τα πάντα κι έτσι η τάξη της πάλης, το μόνο που κάνει είναι να βάζει ροοστάτη στην πάλη των τάξεων. Τα δε στρώματα του λαού έγιναν αρχικά λαός του στρώματος και στη συνέχεια ΛΑ.Ο.Σ. του καταστρώματος, κατά τη στροφή του εκλογικού σώματος προς τα αριστερά (όπως το εποφθαλμιούμε από πίσω και κάτωθεν).
Εμείς που διαβάζουμε σκανδαλοθηρικές εφημερίδες –έχει και τα καλά της η ράθυμη πλην επαγγελματική ενασχόληση με τα κυνά– κοιτάζουμε με φρίκη προς το μέλλον. Λέτε να ευοδωθεί το ειδύλλιο της κόρης Παπανδρέου με τον υιό Λιάπη και να έχουμε συνένωση των τζακιών Καραμανλή – Παπανδρέου; Absolute horror, που λένε κι οι Metallica, oh, no που ούρλιαζε κι ο συγχωρεμένος ο Ozzy (τον αποκαλώ συγχωρεμένο γιατί για μένα έχει πεθάνει). Α ναι, χαιρετίσματα στο “Εθνος” που τόλμησε ν’ αναφέρει το βιβλίο που μετέφρασε ο Μήτσος, “επειδή οι ώρες της φυλακής είναι ατέλειωτες”. Πόσο ζηλεύω την ευθυκρισία και την παντογνωσία…
Οσο για την οικογενειακή ευθύνη στο Σύριζα, ας του επιστραφεί σεμνά η σιωπή που επί του ιδίου θέματος διατύπωνε μια μούντζα καλοκαίρια πριν (το ρομαντικό και σιωπηλό 2002). Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ, τραγουδούν εν χορώ οι νύμφες του δάσους, δρυάδες, αμαδρυάδες, ξωθιές και λοιπές μονίμως εκτεθειμένες και πουλημένες από τα μαγαζάκια του λιανεμπορίου.
Κλείνουμε την περιπλάνησή μας μεταξύ των ανενεργών κοινωνικών σπερματοζωαρίων, σ’ αυτή τη γλοιώδη αδικοχυμένη λαμακία, με τη συμβασιλεύουσα Θεσσαλλλλονίκη όπου φτιάχνουν μετρό με το μέτρο, σε λέω. Ναι, για. Η Εγνατία έγινε σαν ελβετικό τυρί που το ροκανίζει ο μετροπόντικας, ενώ τα έργα ωθούν τον κόσμο να βαδίζει στο αριστερό πεζοδρόμιο (όπως έρχεσαι) ή στο δεξιό (όπως πηγαίνεις). Είπαμε, τα πάντα είναι ζήτημα πορείας και θέσης.
Κοκκινοσκουφίτσα
