πού είσαι, της ανατροπής γενιά;
Από το παζάρεμα της εργατικής δύναμής μας, έχουμε περάσει στο παζάρεμα της εργατικής αδυναμίας μας…
Μαύρες σκέψεις στο κάδρο μιας μαύρης πραγματικότητας που μαυρίζει τις ψυχές. Τουλάχιστον –σύμφωνα με τη συγκριτική και επαγωγική λογική- δεν είμαστε κτήνη, αφού ακόμη και το μεγαλύτερο από αυτά θα είχε αντιδράσει…
Κλάψτε αηδόνια και πουλιά και πέρδικες θρηνήστε
κλάψτε κι εσείς αρπακτικά γιατί ξαδέρφια είστε
μ' όλους αυτούς που φύγανε αφήνοντας μια τρύπα
προσευχηθείτε στους θεούς: Ευρωλάνδη και ΗΠΑ.
Ο Πάνος απασφάλισε βάλλοντας κατά πάντων
ζήσαμε ιστορικές στιγμές, μια μάχη των γιγάντων
και παραδίπλα να πηδούν ποντίκια απ' το πλοίο
η αστική πολιτική θεό έχει το γελοίο.
Δεν έχει ακροδεξιά, αριστερά και κέντρο
δικτατορία των αστών δίχως κανένα δέντρο
χωρίς νερό, δίχως σκιά και γύρω-γύρω τείχη
κι αντί να τη διαλύσουμε 'μεις βρίζουμε… την τύχη.
Αλήθεια, τι γίνεται με το «Sea Diamond» και τις συριζοδεσμεύσεις, παλικάρια της Σαντορίνης; Καιρό έχουμε να λάβουμε «νέα» και σε λίγο κλείνει και τρίτη τετραετία από το «ατύχημα»!
Και κάποιες Μ.Κ.Ο. (Μασάμε Κονδύλια Ομαδικά) να συνεχίζουν σχεδόν ανενόχλητες το έργο τους…
Είμαστε καμιά εντεκάδα εκατομμύρια οι παρεπιδημούντες στη μακάρια Μπανανία, ληστευμένοι, όλο και φτωχότεροι, κι όμως έχουμε πάνω από δεκαπέντε μύρια κινητά τηλέφωνα! Δεν τα πάνε κι άσχημα οι εταιρίες, που σιγά-σιγά θα χώσουν τα κινητά και στα νηπιαγωγεία (για την ασφάλεια των παιδιών μας βεβαίως-βεβαίως).
Τύπος, πες. Πίεση, πες. Press, πες. Πρέσπες.
Πέρασε και η 21η του Γενάρη χωρίς κάποιοι να γιορτάσουν ή έστω να κάνουν μια σεμνή αναφορά στη συμπλήρωση των 108 χρόνων από τη γέννηση του Peter von Siemens, του Γερμανού διαχρονικού και μέγα ευεργέτη τους.
Μεγάλη πλάκα έχουν οι Τ.Σ. (Τοπικές Σφηκοφωλιές) και οι Π.Α. (Περιφερειακές Ανοργανωσιές) των δίχως ιδεολογικό στίγμα ακαμάτηδων της αριστεράς και της προσόδου. Μιλάμε για γνωστούς γυρολόγους βλαχο-μεταμοντέρνων επαρχιακών καφέ-μπαρ, μάστορες των πομπωδών συζητήσεων, που αρέστηκαν στο συριζοβόλεμα και θέλουν να συνεχίσουν να υφίστανται επί το πάλκο και μετά την κατάρρευση. Και κυνηγούν εναγωνίως ρόλους βλαχοδημάρχων!
Η Κατερίνα έφαγε με τρεις αντιδημάρχους
μπας και τους προσεταιριστεί και έρθουνε μαζί της
και στης συμβασιλεύουσας καθίσουνε το θρόνο.
Είναι από εκείνες που ό,τι κάνουν (ποια τουαλέτα ρε;) το ανεβάζουν στο instagram. Κι έτσι δίνει τέλος στην καθημερινή και διαρκή αγωνία μας, ειδικά ημών των αυτοεξόριστων της συμβασιλεύουσας, που εκφράζεται και από τους στίχους του Μανώλη Φάμελλου που τραγούδησε ο Γιάννης Κότσιρας «αναρωτιέμαι που να 'σαι / τι φοράς όταν κοιμάσαι». Ομως εκείνη, ω εκείνη, δεν συγχρωτίζεται με τους εντεχνοκουλτουριαραίους κι αντί να βαλαντώνει προτιμάει τον Βαλάντη. «Σταματάς για έναν καφέ και πέφτεις επάνω στον Βαλάντη», σπεύδει περιχαρής να κοινοποιήσει, ποζάροντας με τον… δημοφιλή αηδό. Προς τέρψιν των λαϊκών στρωμάτων και άλλων target groups που «τη νύχτα βγάζουν επίσκοπο και την αυγή μητροπολίτη» (ποιος Ανθιμος ρε;).
Οσο κι αν κατηγορηθούμε για τα παραπάνω και τη δεδηλωμένη επιλεκτική αφοσίωσή μας στη μία εκ των Κατερινών μεταξύ των λοιπών πολιτικών ογκολίθων της καρδιάς μας, το ζήτημα έχει απαντηθεί (παραμένουμε στο χώρο του τραγουδιού) από τον Τζιμάκο: «Σε παίρνω από πίσω με μάτια κλειστά / ακολουθώ πιστά / το φωτάκι που ανάβει στον ποπό σου. / Νεράιδα κακιά με μαύρα γυαλιά / δε μ' αφήνεις να σ' αγγίξω, να δω το πρόσωπό σου. / Κωλοφωτιά, πυγολαμπίδα μου / ανάσα μου, ελπίδα μου / μ' έχεις μαγέψει. / Βατράχι είμαι ή πρίγκιπας / ο Τζίμης ο Οιδίποδας / μ' έχεις μπερδέψει. / Δεν θέλω γκόμενες, λεφτά / βάλε στον κώλο μου φωτιά / να γίνω εσύ».
Κοκκινοσκουφίτσα
