παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Νέα μεγάλη χαρά έχει στείλει στη στήλη μία εκ των πολυαγαπημένων της αστέρων (πολλών αστέρων), που για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι επάξια εντάσσεται σ' αυτή την κατηγορία και δικαιώνει την αδυναμία (τι να 'δινα μία;) που της έχουμε. Ετσι, συντασσόμαστε αναφανδόν με την πρόταση της υφυπουργού Πολιτείας του Προστάτη Κατερίνας Παπακώστα για «τη δημιουργία πάρκου πολιτισμού για τη διαφύλαξη του ιστορικού κτιρίου του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων από την καταστρεπτική μανία των αντιεξουσιαστών». Αλλωστε η «ενοποίηση του χώρου του αρχαιολογικού μουσείου Αθηνών και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου», που προτείνει η Παπακώστα, είναι από τα διαχρονικά οράματα μεγάλου μέρους του κινήματος. Βέβαια, εκείνο που μας έμεινε είναι η κατακλείδα της δήλωσης-πρότασης, που συνοψίζεται στην «ανάγκη διαφύλαξης του χώρου από την καταστρεπτική μανία αντιεξουσιαστών που επιχειρούν κάθε χρόνο τις τελευταίες δεκαετίες να αμαυρώσουν τη μνήμη όσων αγωνίστηκαν για τα δημοκρατικά ιδεώδη». Μοιραία τα σχόλια σταματούν εδώ, γιατί έχει και η πλάκα τα όριά της.
Δεν ξέρουμε πόσο κοστολογούν κάποιοι τη δική τους ζωή, αλλά σίγουρα κάθε μέρα της δεν κοστολογείται μόλις είκοσι ευρώ!… Πάντως, τόσο επιμετρήθηκε στον Τάσο Θεοφίλου από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων, μετά το αίτημά του για αποζημίωση για την άδικη φυλάκισή του επί πέντε χρόνια.
«Οταν λέω την αλήθεια, δεν το κάνω για να πείσω εκείνους που δεν τη γνωρίζουν, αλλά για να υπερασπιστώ αυτούς που τη γνωρίζουν» (William Blake).
Ο υιός προσφύγων και ιός ρατσισμού δήμαρχος Μεσολογγίου δεν θέλει πρόσφυγες στην επικράτειά του. Και φυσικά δεν είναι ο μόνος…
Μέσα σε όλες τις ανησυχίες της, η στήλη έχει και θεολογικές τοιαύτες (ο γιατρός είπε ότι φταίει η κακή και ελλιπής διατροφή, συνεπεία των μνημονίων. Γιατί πριν από αυτά ήμασταν χορτάτοι όπως σύμπασα η εργατική τάξη). Ετσι, διατυπώνει ένα θεολογικό ερώτημα προς όποιον μπορεί να μας διαφωτίσει: Στην περίπτωση που κάποιοι ιεροί πατέρες επιθυμούν να χηρέψει η αρχιεπισκοπή, ενώ το ποίμνιο όχι, ο θεός ποιον εισακούει; Σοβαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις περικαλώ. Και για να μιλάμε απλά και κατανοητά ελληνικά κι όχι εκείνα της συσκότισης, ποίμνιο είναι το κοπάδι και ποιμένας ο τσοπάνος, ο γκλίτσμαν.
Νίκος Κωστόπουλος (αδελφός του δολοφονημένου Ζακ): «Πριν από δύο μήνες ο αδερφός μου δολοφονήθηκε άγρια στο κέντρο της Αθήνας. Πριν από μερικά χρόνια δύο νέοι άνθρωποι, ο Σαχζάτ Λουκμάν και ο Παύλος Φύσσας, επίσης δολοφονήθηκαν με φασιστικό τρόπο. Αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα ισχυρίζονται ότι είναι απειλή οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι τρανς, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι αλλόθρησκοι, οι διαφορετικοί. Στην πραγματικότητα δεν είναι οι ίδιοι “κανονικοί“ άνθρωποι. Είναι αποτρόπαιοι και αδίστακτοι, όπως οι πράξεις τους. Εχουν το θράσος να καταστρέφουν τις ζωές ανθρώπων και των οικογενειών τους. Καθένας από αυτούς τους τρεις είχε όνειρα, διαφορετικά μα ανθρώπινα και γενναία. Ο Λουκμάν όνειρα για μια καλύτερη ζωή στη χώρα μας, ο Φύσσας όνειρα για μια ζωή χωρίς φασισμό μα μονάχα σεβασμό για όλους, ο Ζαχαρίας όνειρα για μια ζωή που να χωράει όλους τους ανθρώπους με ποικιλία και ελευθερία. Είμαστε όμως εδώ, δίπλα στις οικογένειες που πενθούν και αγωνίζονται για μια κοινωνία που θα χωράει τους πάντες. Γιατί δεν θέλουμε άλλα θύματα και απαιτούμε δικαιοσύνη. Για κάθε Λουκμάν, για κάθε Φύσσα, για κάθε Ζαχαρία».
Ενα «τ» χωρίζει το λάθος από τον τρόμο στην (γκοντ μπλες) Αμέρικα: Error –Terror. Στην Ελλάδα το ίδιο γράμμα διαχωρίζει τα όργανα (μπάτσο – μπάσο).
Ζητούμε συγνώμη (συ γνώμη;) από τους πιο ευαίσθητους, αλλά μιας και λέμε για μπάτσους: Υπάρχει άλλη μονάδα μέτρησής τους εκτός από τη διμοιρία;
Και για να τελειώνουμε με τον όρο «ευελ-φάλεια» και τη σκιά (αλήθεια, τι γίνεται αυτή η ψυχή;) που τον έθεσε: Ευελιξία και ασφάλεια μπορούν να τεθούν και με αντίστροφη σειρά και να μας δώσουν «ασφ-ιξία». Είπαμε, τα πάντα είναι ζήτημα θέσης…
Κοκκινοσκουφίτσα
